Μπαίνω στο μετρό και σκέφτομαι τελικά «μείναμε Ευρώπη». Σκέφτομαι πως ό,τι πιο «ευρωπαϊκό» μάς έχει μείνει στην πόλη αυτή Αύγουστο μήνα είναι το ηχογραφημένο μήνυμα που ακούγεται στους συρμούς της μπλε γραμμής –για πρώτη φορά– σε τόσες γλώσσες για να υπενθυμίζει στους κάθιδρους επιβαίνοντες ότι η μάσκα είναι υποχρεωτική.
Εκτός από τα ελληνικά, το μήνυμα ακούγεται σε αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Εν τω μεταξύ, επάνω στο φως της μέρας οι πολίτες κοιτάζουν τα εργοτάξια στα «βουλεβάρτα» και ψάχνουν τα χρωματιστά δέντρα που έβλεπαν στις μακέτες ανακατασκευής μέρους της πλατείας Συντάγματος και ξυπνάνε με λαμαρίνες που μπαίνουν νύχτα στα Εξάρχεια για τη νέα στάση μετρό που θα γίνει στην περιοχή, ενώ έχουν αγνοηθεί όλες οι σύγχρονες διαδικασίες διαβούλευσης που γίνονται σε άλλες χώρες για αντίστοιχα έργα.
Κάποιοι τυχεροί περιμένουν να τους πιστωθεί το fuel pass για να πάνε για ένα μπάνιο στο Σούνιο, και σκέφτομαι ότι αυτοί πιθανόν να μη χρησιμοποιούν καν την μπλε γραμμή μετρό, συνεπώς να μην ακούν το «είμαστε Ευρώπη» ηχογραφημένο μήνυμα, να μην πρόσεξαν καν τη νέα όψη του Συντάγματος και ενδεχομένως να μη δίνουν δεκάρα πού θα γίνει η νέα στάση του μετρό στα Εξάρχεια. Αναρωτιέμαι τελικά ποιοι ακούνε τα μηνύματα στο μετρό Αύγουστο στα υπόγεια και ποιοι προσέχουν τον ήχο των τζιτζικιών όταν βγαίνουν στο φως, μια χρονιά που και ο ήχος των τζιτζικιών απέκτησε και πολιτική διάσταση.
*υποψήφια διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αιγαίου
