Παράλληλα σύμπαντα #NowForClimate

Ημέρα Περιβάλλοντος η 5η Ιουνίου και από τους ιθύνοντες γίνεται μια παγκόσμια έκκληση για δράση και προστασία του κλίματος: «Ο πλανήτης δεν επιχειρηματολογεί. Δεν διαπραγματεύεται. Στέλνει σήματα: άνοδος της στάθμης των θαλασσών, ανεξέλεγκτες πυρκαγιές, καύσωνες, οι παγετώνες λιώνουν. Είχαμε θέσει ένα όριο. Αυτό της ανώτατης αύξησης της θερμοκρασίας κατά 1,5 °C. Ξεπερνάμε αυτόν τον πήχη. Για δεκαετίες ο κόσμος ακούει προειδοποιήσεις, προθεσμίες, στόχους και ό,τι κι αν υπάρχει ως απάντηση, χάνεται μέσα στον θόρυβο της άρνησης, των καθυστερήσεων και αναβολών, στην ανακατεύθυνση της προσοχής σε άλλα θέματα. Αλλά τώρα μπορείς να αφουγκραστείς καλύτερα. Κάτω από τον θόρυβο ένα άλλο μήνυμα ξεπηδά.

Ηλιακά πάνελ σε ταράτσες, ανεμογεννήτριες χαράζουν τον ορίζοντα, οι πόλεις επανασχεδιάζονται με κέντρο τον άνθρωπο, δάση αναδασώνονται. Κλιματικές λύσεις ριζώνουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Η Ημέρα Περιβάλλοντος 2026 επικεντρώνεται στην κλιματική αλλαγή, στα σήματα που στέλνει η Γη και στα σήματα που εμείς επιλέγουμε να στείλουμε ως ανταπόκριση. Η παγκόσμια εκστρατεία του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Η.Ε. (UNEP) μας καλεί όλους να συμμετάσχουμε στο #ΤώραΓιαΤοΚλίμα, να βοηθήσουμε στην καθοδήγηση ενός κόσμου που ήδη κινείται σε θετική κατεύθυνση. Κάθε δράση είναι ένα σήμα».

Ξέπνοη! Προς στιγμήν φαντασιώθηκα πόλεις πνιγμένες στο πράσινο, κατάφυτα πάρκα στις γειτονιές, είδα τα χρώματα του δειλινού να στεφανώνουν τις σε τοπική κλίμακα έλικες των ανεμογεννητριών, περπάτησα σε δάση που δεν γνώρισαν το ανθρώπινο χέρι της φωτιάς και κει που όλα ήταν χαρούμενα –μια υπέροχη ροζ φούσκα όπου οι άνθρωποι χαμογελούσαν και αντάλλασσαν λόγια χαράς–, ξύπνησα στην Αθήνα τού «Ολα δικά μου είναι» Κυριάκου.

Ξύπνησα σ’ έναν κόσμο που έχει κατακλυστεί από τη σαδιστική μανία παράφρονων σκοτεινών ψυχών –λέγε με Μπίμπι– που μοναδικό τους μέλημα είναι το πώς θα αφανίσουν έναν λαό και πώς θα απολαμβάνουν το ρουμπινένιο ρόφημα της απόλυτης εξουσίας. Σ’ έναν κόσμο ασύνειδων χρηματόφιλων κοκκινομάλληδων που παίζουν «Stratego» σε πραγματικές χώρες με πραγματικούς ανθρώπους που πρέπει αιφνίδια να ξεχάσουν το Δίκαιο. Σ’ έναν κόσμο όπου η λογική του διαλόγου πνίγεται στα χημικά σύννεφα του πολέμου και που καθημερινώς η λογική παρα-βιάζεται, ενώ η ηθική κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη για να πειστεί ότι υπάρχει.

Ομως δεν χάνω την πίστη μου στην ελπίδα. Οπως σθεναρά υποστήριζε η δρ Jane Goodall, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το μέλλον μας είναι η απάθεια. Ναι λοιπόν, κάθε μας πράξη είναι ένα σήμα. Θα συμφωνήσω. Και επηρεάζει τον μικρόκοσμό μας κι αυτός με τη σειρά του τον αμέσως επόμενο κύκλο ζωής. Γιατί «Οταν το τριαντάφυλλο στολίζεται, στολίζει και τον κήπο». Και ναι, θέλω να στείλω ένα σήμα. «Εργάζεσθαι και φυλάττειν τον παράδεισο».