Παρωδία ή τραγωδία

Η συνέντευξη-παρωδία του πρωθυπουργού στο απόλυτα προστατευμένο περιβάλλον της κρατικής τηλεόρασης (τον χαρακτήρα της ως δημόσιας ο ίδιος τον απεμπόλησε με το «μαύρο» στην ΕΡΤ), απέναντι σε δημοσιογράφους, οι οποίοι τον αντιμετώπισαν με καταιγισμό σκληρών ερωτήσεων(!), ουσιαστικά θα πρέπει να θεωρείται το κύκνειο πολιτικό άσμα του.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της σημερινής τρίτης και τελευταίας ψηφοφορίας στη Βουλή για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ο Αντ. Σαμαράς παρουσίασε τον χειρότερο πολιτικό εαυτό του. Η εικόνα ενός φοβισμένου πρωθυπουργού, ο οποίος επένδυε σε φοβικά σύνδρομα και στην τρομοκράτηση της κοινωνίας, χαμένου στους δαιδάλους μιας μάλλον μεταφυσικής αντίληψης για την πολιτική, ήταν χαρακτηριστική.

Η αγωνία του να πείσει ότι η κόλαση είναι όλοι οι άλλοι, τον οδήγησε σε διαρκή ατοπήματα, τέτοιου μεγέθους ώστε να αυτοαναιρείται από την αλληλουχία των σκέψεων και των προτάσεών του. Ο υπεύθυνος πρωθυπουργός της χώρας επενδύει πολιτικά στην καταστροφή, όχι αυτή που ο ίδιος και η κυβέρνησή του έφεραν στη χώρα, αλλά σε εκείνη που, σύμφωνα με εκείνον, θα φέρουν οι άλλοι.

Επιφυλάσσοντας για τον εαυτό του τον ρόλο του απόλυτα καλού, απέναντι στο συνασπισμένο κακό, επιχείρησε να εμφανιστεί ως ο σωτήρας της χώρας, ο πατριώτης, ο υπεράνω όλων. Ο Αντ. Σαμαράς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί, να ζητήσει μια συγγνώμη, έστω να υπεραμυνθεί των λαθών του, αντιθέτως επέλεξε την όξυνση, την πολιτική πόλωση, τα πολιτικά χαρακώματα, μη διστάζοντας, το αντίθετο μάλιστα, να εμφανίσει την πολιτική με όρους ενός προσωπικού υπερεγώ.

Ο πρωθυπουργός δεν πρωτοτύπησε, δεν τόλμησε το βήμα προς τα εμπρός, δεν υπερέβη τον εαυτό του. Προτίμησε να επαναληφθεί, να αυτοεπιβεβαιωθεί με αρνητικό τρόπο, με αποτέλεσμα να φανεί εξαιρετικά αδύναμος στην προσπάθειά του να δείξει ισχυρός. Αυτό που κατέστησε σαφές ήταν η αγωνία του να κρατηθεί στην εξουσία, όμως κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμμερίζονται οι Ελληνες πολίτες.