Τελικά ζούμε στη χώρα των εκπλήξεων ή το παιχνίδι είναι στημένο και δυστυχώς για τους εμπνευστές του δεν πείθει κανέναν για το αποτέλεσμα; Το χθεσινό διάγγελμα του πρωθυπουργού παραβίασε ανοιχτές πολιτικές θύρες. Ο Αντ. Σαμαράς, παραδεχόμενος επί της ουσίας την ήττα του στις εκλογές, επιχειρεί για ακόμη μια φορά να ξεπεράσει προς το χειρότερο τον ίδιο του τον εαυτό. Ξέχασε τις μέχρι προχθές «καθαρές λύσεις» και επιχειρώντας μια άκομψη πολιτική παρέμβαση αναζητά στηρίγματα σε όσους διαθέτουν ελαστική συνείδηση.
Οι υποσχέσεις του προς ανεξάρτητους βουλευτές, και όχι μόνο, για συμμετοχή τους σε ευρύ πολιτικό σχήμα είναι το δόλωμα για να κερδίσει χρόνο στην εξουσία. Κάνει βήματα πίσω υιοθετώντας τις «συμβουλές» του κυβερνητικού εταίρου του, Ευάγγ. Βενιζέλου, και ελπίζει πως μέσα σε ένα πολιτικό σκηνικό που το διακρίνει τουλάχιστον η καχυποψία όλων εναντίον όλων, αλλά κυρίως η «μπόχα» του σκανδάλου της απόπειρας χρηματισμού του βουλευτή των ΑΝ.ΕΛΛ., Π. Χαϊκάλη, θα μπορέσει να «κρυφτεί» στο όνομα της σωτηρίας της χώρας.
Ο πρωθυπουργός της χώρας προφανώς δεν αισθάνεται ότι πνίγεται από αυτή την άρρωστη πολιτική ατμόσφαιρα, πιστεύει ότι εξακολουθεί να είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και νομίζει ότι προσφέροντας «καθρεφτάκια» θα διασωθεί τόσο ο ίδιος όσο και το πολιτικό σύστημα που εκπροσωπεί. Ομως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας η οποία ουσιαστικά στηρίζεται σε παιχνίδια μικροπολιτικής, για να μην πούμε «φτηνιάρικες δικαιολογίες», ουσιαστικά ακυρώνει τον ενοποιητικό ρόλο του Προέδρου και τον καθιστά υπόλογο στον ελληνικό λαό πριν καν εκλεγεί στο αξίωμά του.
Ο Αντ. Σαμαράς παίζει στα ζάρια όχι το πολιτικό του μέλλον, αυτό μόνο τον ίδιο αφορά, αλλά το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας, προσπαθώντας να την παγιδεύσει στις επιδιώξεις του, επιτείνοντας τα αδιέξοδα στον βωμό του μικροπολιτικού συμφέροντός του. Το σίγουρο είναι ότι δεν ζούμε στη χώρα των εκπλήξεων και ο πρωθυπουργός δεν είναι το μαγικό «τζίνι» των ημερών…
