Η ανασφάλεια ως πολιτική συμπεριφορά

Δημοσκοπήσεις δεν γίνονται τον Αύγουστο, καθώς ο κόσμος φεύγει για διακοπές -έστω και ολιγοήμερες- με αποτέλεσμα να αλλάζει η σύνθεση του πληθυσμού κατά γεωγραφική περιοχή στη χώρα. Εντούτοις οι έρευνες των δημοσκόπων δεν σταματούν. Κι αυτές που έχουν γίνει μετά τις ευρωεκλογές και μέσα στο καλοκαίρι δείχνουν μια ισχυρή τάση συρρίκνωσης του ΣΥΡΙΖΑ από την οποία ευνοείται το ΠΑΣΟΚ.

Ολα αυτά είναι ενδείξεις που μένει να επιβεβαιωθούν ή να διαψευστούν. Εντούτοις, δεν είναι καθόλου έξω από αυτό που βιώνουμε εμείς οι δημοσιογράφοι κι όσοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στο πολιτικό σύστημα μετά τις ευρωεκλογές. Οι πολίτες δεν έχουν πολιτική διέξοδο απέναντι στην κυβέρνηση και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάνει ό,τι μπορεί για να διώχνει τον κόσμο από κοντά του.

Ιδού ορισμένες από τις αποδείξεις: Οι δηλώσεις του κ. Κασσελάκη από τις ΗΠΑ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πριν απ’ αυτόν έπαιρνε μαύρο χρήμα. Η προτροπή του στην εσωκομματική αντιπολίτευση -εν είδει απειλής- «σε όποιον δεν του αρέσει να φύγει». Η κατάσταση στα κομματικά ΜΜΕ και οι απολύσεις. Η παραίτηση του Οθ. Ηλιόπουλου και το παιχνίδι ώστε να χρεωθεί ο Αλ. Τσίπρας την ευθύνη αν ο κ. Κασσελάκης δεν γίνει βουλευτής.

Η αγωνία του κ. Κασσελάκη να συγκρουστεί οπωσδήποτε με τον Αλέξη Τσίπρα για να τον νικήσει γιατί αλλιώς φοβάται πως θα τον βρίσκει διαρκώς μπροστά του. Η βεντέτα Πολάκη με την κ. Λινού και ο τρόπος που την αντιμετωπίζει η κομματική ηγεσία και, τέλος, η πορεία προς το καταστατικό συνέδριο χωρίς ξεκάθαρο πλαίσιο επιδιώξεων.

Πιστεύει κανείς στα σοβαρά στην Κουμουνδούρου πως όλα αυτά -που είναι δικά τους έργα- πείθουν κανέναν ότι ο κ. Κασσελάκης κάνει για πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ για κυβέρνηση; Πιστεύει κανείς πως όλα αυτά χτίζουν σοβαρότητα και υπευθυνότητα για το κόμμα τους και τον αρχηγό τους;

Είναι αλήθεια ότι ο κ. Κασσελάκης επικοινωνιακά εκπέμπει αποφασιστικότητα. Είναι όμως εξίσου αλήθεια ότι στις πολιτικές του κινήσεις, μέσα στο κόμμα του, πιστοποιεί την απόλυτη ανασφάλεια. Την ανάγκη του ανθρώπου να είναι ο απόλυτος κυρίαρχος και να έχει πάντα έναν εχθρό για να επιβεβαιώνεται. Τον φόβο ότι περιβάλλεται από εχθρούς που πρέπει να εξαλείψει. Αν συνεχίσει έτσι, στο τέλος δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο.