Με σχέδιο, αλλά και συμμάχους

Πριν κλείσει δύο μήνες στη διακυβέρνηση της χώρας, η κυβέρνηση του Αλ. Τσίπρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ποικιλόμορφη εκστρατεία πιέσεων και εκβιασμών από Ευρωπαίους ηγέτες και εκπροσώπους θεσμών, η οποία αναμένεται να κορυφωθεί σήμερα. Η στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης ήταν εξαρχής να αντιτάξει πολιτικές θέσεις και ευρωπαϊκές αρχές στις απαιτήσεις για πλήρη συμμόρφωση με όσα είχαν συμφωνηθεί ανάμεσα στους κυρίαρχους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις.

Στην πορεία, βέβαια, υποχρεώθηκε μαζί με την πολιτική αντιπαράθεση να προτάξει και όσα συμφωνήθηκαν στις 20 Φεβρουαρίου, αλλά φαίνεται ότι οι πιέσεις, αντί να μειωθούν, εντείνονται ακόμη περισσότερο. Σε αυτές προστίθενται και οι παράλληλες πιέσεις στο εσωτερικό από αυτούς που εύστοχα χαρακτήρισε ο Αλ. Τσίπρας «τροϊκανότερους των τροϊκανών», εφόσον Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ ελπίζουν ότι με τη στάση τους εργάζονται για να εκπληρωθεί η σφοδρή επιθυμία τους για την «αριστερή παρένθεση», που θα επιτρέψει την επάνοδό τους στη διακυβέρνηση για να… ξανασώσουν τη χώρα.

Τα μηνύματα από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά, συνεπώς η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αντιπαραθέσει όχι μόνον αρχές και αξίες, αλλά συγκεκριμένες προτάσεις που θα συγκροτούν ένα ολοκληρωμένο και ανθεκτικό σχέδιο διεξόδου-λύσης του προβλήματος με τους Ευρωπαίους εταίρους. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο ελπίζουμε ότι έχει γίνει η απαραίτητη προεργασία για να υπάρξουν δυνάμεις διατεθειμένες να δείξουν κατανόηση ή να λειτουργήσουν ως σύμμαχοι, αν όχι υποστηρικτές των ελληνικών θέσεων, αφού όλοι οι Ευρωπαίοι βρίσκονται σε μειονεκτική έως δυσχερή θέση απέναντι στην ηγεμονική Γερμανία.

Η μεγάλη αναμέτρηση γίνεται στο πλαίσιο της Ε.Ε., αλλά για να μπορέσει η Ελλάδα να κερδίσει την ισότιμη ύπαρξη και λειτουργία της μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια, πρέπει να εξασφαλίσει στηρίγματα σε ολόκληρο τον κόσμο και κυρίως από μεγάλες και περιφερειακές δυνάμεις. Για κάτι τέτοιο δεν αρκούν οι γενικόλογες επικλήσεις της γεωπολιτικής διάστασης. Χρειάζεται η οικοδόμηση ρεαλιστικών σχέσεων και δεσμών προς πολλές κατευθύνσεις που να στηρίζονται στη λεπτομερειακή γνώση και αξιοποίηση κοινών ή παράλληλων συμφερόντων και όχι εμπρηστικές δηλώσεις και ανέξοδες ρητορείες.