• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    24°C 22.6°C / 24.6°C
    3 BF
    31%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    22°C 18.6°C / 24.7°C
    2 BF
    50%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    23°C 22.0°C / 25.4°C
    0 BF
    45%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    18°C 17.9°C / 21.4°C
    1 BF
    59%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    19°C 18.9°C / 23.0°C
    0 BF
    59%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    21°C 19.6°C / 22.0°C
    1 BF
    54%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    18°C 17.0°C / 18.4°C
    1 BF
    42%
  • Αγρίνιο
    Ελαφρές νεφώσεις
    22°C 22.4°C / 22.4°C
    1 BF
    29%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    21°C 20.5°C / 22.7°C
    4 BF
    60%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    19°C 18.9°C / 21.2°C
    2 BF
    55%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    20°C 19.8°C / 20.4°C
    4 BF
    52%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    21°C 20.7°C / 22.3°C
    0 BF
    64%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    20°C 19.9°C / 19.9°C
    0 BF
    68%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    20°C 19.9°C / 20.1°C
    0 BF
    52%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    22°C 20.6°C / 22.7°C
    1 BF
    38%
  • Ρόδος
    Σποραδικές νεφώσεις
    22°C 21.6°C / 22.8°C
    2 BF
    64%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    23°C 22.8°C / 24.8°C
    2 BF
    30%
  • Καβάλα
    Αίθριος καιρός
    22°C 19.3°C / 22.1°C
    2 BF
    50%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    20°C 18.7°C / 21.7°C
    2 BF
    61%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    17°C 17.4°C / 17.4°C
    0 BF
    48%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Αυτοβιογραφίας αφορμές

  • A-
  • A+

Σε κεντρικό καφενείο των Ιωαννίνων («Plaza» κι αυτό· βλ. Σε καιρούς τύχης και τόλμης, Αθήνα 2015, 107), στην αρχή του φθινοπώρου του 2015, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανανέωνε την κυβερνητική του ισχύ, με πλησίασε ελαφρώς χαμογελαστά συνταξιούχος αστυνομικός διευθυντής για να μου εκμυστηρευθεί ότι ώς το 1981 τελούσα υπό παρακολούθηση των οργάνων «Κρατικής Ασφαλείας». Ετσι βρήκα την ευκαιρία να ανατρέξω, αφού τον ευχαρίστησα, σε «επεισόδια» που επιβεβαιώνουν αυτήν την «είδηση».

Ως πολυσέλιδο ένθετο της «Εφημερίδας των Συντακτών», 4-5.12.2021, ο Δ. Ψαρράς δημοσίευσε τον Φάκελο του Κώστα Λαλιώτη (σ. 148) που αφορά την περίοδο 1968-1980, δηλαδή «στην Ασφάλεια του Παπαδόπουλου, του Ιωαννίδη και του Καραμανλή».

Ετσι, με άκρα επιμέλεια μας δίδει την ευκαιρία να επιστρέψουμε σε ό,τι «συνέβη» και σ’ εμάς. Μνημονεύω μια σειρά τέτοια «ερεθίσματα»: για το κάψιμο «εκατομμυρίων φακέλων στον κλίβανο της “Χαλυβουργικής”» (9): βλ. και το άρθρο μου: «Φιλίστορες ή Φιλισταίοι;» (Τα Νέα, 14.9.1989)· «Βουτσινά Καλλιόπη», Δεκ. 1973, «Δίωξις» (91)· Ευθυμίου Πέτρος, «άμεσος ειδοποίησις επί αφιξαναχωρήσεως» (15.9.1977) (113) και «εκπρόσωπος» της «Σοσιαλιστικής Πορείας» (18.5.1978) (130)· Καλλιόπη Ψαλλίδα (21.5.1978): εκλέγεται μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του «Επιστημονικού - Διδακτικού Προσωπικού» των ΑΕΙ κατά το Γ' Πανελλήνιο Συνέδριο (133), αφού διαδέχθηκε στη θέση αυτή τον Μπάμπη Νούτσο· «δραστηριότητες του Μιχ. Ράπτη» (142-143): βλ. και την αναγόρευσή του, με πρότασή μου, σε επίτιμο διδάκτορα Φιλοσοφίας (1995).

Επιπλέον, για τον Δ. Παπαχρήστο, που «κατά την διάρκειαν της 7ετίας εκινείτο εις τον χώρον της Αριστεράς, ως ανεξάρτητος μέχρι και της σήμερον» (138), βλ. Για το ιστορικό «υπόβαθρο» της λογοτεχνίας, Αθήνα, 2017, 132-142 και για τον «συγγραφέα» Αγγελο Ελεφάντη (110) βλ. αρκετά κείμενά μου.

Η αρχική μου συνεργασία με τον «Πολίτη» χρονολογείται το 1977 («Ο G. Vico και η εμφάνιση του νεοελληνικού ιστορισμού», τχ. 7, 55-59), ενώ ως προς το «Αντί» το 1978 («Ο νεοβιταλισμός της πολιτικής επιχειρηματολογίας», τχ. 102, 36-37). Αδυνατώ να παραλείψω τον Δ. Λιβιεράτο (109· βλ. Η σοσιαλιστική, τ. Α'-Δ', passim), τον Γ. Μηλιό (112· βλ. «Με αφορμή τα 20 χρόνια των Θέσεων», Θέσεις, τχ. 80 [Ιούλ.-Σεπτ. 2002] 22-23) και τον Δ. Ρόκο (130· με τον οποίο τι να πρωτοθυμηθώ;). Οσο για το ζεύγος Λαλιώτη στην Κω, το καλοκαίρι του 1976, εμείς είχαμε προηγηθεί κατά τέσσερις μήνες…

Ως προς το νησί μας (από τις 22.3.1976 ώς τις 12.6.1976, 582 ΤΕΧ): ως τυφεκιοφόρος «γραφεύς», είτε στα κενά της ημέρας είτε στο φεγγαρόφωτο της σκοπιάς (συχνά σε «γερμανικό» νούμερο), αποφάσισα να μεταφέρω στην Ελληνική το λατινικό κείμενο της Nova Atlantis του Francis Bacon (βλ. Φιλοσοφείον, Αθήνα 2001, 281-282).

Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, στο Κέντρο Νεοσυλλέκτων της Τρίπολης (21.1.1976 - 21.3.1976), είχαμε αριστέψει στη σκοποβολή (8χ40) μαζί με τον Γ. Δραγασάκη, τόσο που ο υπεύθυνος του λόχου μας να «υποψιαστεί» ότι η Αριστερά ετοιμάζεται… για «ένοπλο αγώνα» (βλ. και Φάκελος, 56: «φρονήματα στρατευσίμων»). Σε κάθε περίπτωση βλ. Π. Ευθυμίου, «Για όσους κάλυψε η λήθη και σκέπασε η σιωπή», στο: Δ. Παπαχρήστος (επιμ.), Εκ των υστέρων, Αθήνα 1993, 53-60, Μπάμπης Νούτσος, «Το δίπολο της μνήμης», στο: Μνήμη Πόπης Βουτσινά, ό.π., 13-16 και Ολ. Δαφέρμος (βλ. Φάκελος, 81, 84, 89, 116, 137): Το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα, 1972-1973, Αθήνα 1992.

Ιωάννινα: η εφτάχρονη δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967 σήμαινε για το διδακτικό προσωπικό της αρχαιότερης Σχολής, της Φιλοσοφικής, απολύσεις, εξαναγκασμό σε παραίτηση, διώξεις, δίκες, διαθεσιμότητες διαδοχικές και διορισμό της Πρυτανείας του αυθύπαρκτου, από το 1970, Πανεπιστημίου. Το ίδιο συνέβη και με τους φοιτητές και τις φοιτήτριες, από την πρώτη κιόλας ημέρα επιβολής του δικτατορικού καθεστώτος: φυλακίσεις, εκτοπίσεις, τρομοκρατία, απομόνωση (στις 4.12.1968 ήλθα από το Κέντρο Νεοσυλλέκτων Κορίνθου στο Πανεπιστήμιο ως πρωτοετής, με βαθμό εισαγωγής πρωτεύσαντος).

Η απάντηση μιας σημαντικής μερίδας των φοιτητών/τριών, κατά το παράδειγμα ελάχιστων καθηγητών τους, με ορισμένες διαβαθμίσεις που εξαρτήθηκαν από τις ιδεολογικές και τις οικογενειακές τους αφετηρίες, στην απόπειρα χειραγώγησης της πανεπιστημιακής ζωής και την καθημερινή έμμεση βία, που ασκούσαν οι «τοποτηρητές» του δικτατορικού καθεστώτος και επιφορτισμένοι με την αναπαραγωγή της ιδεολογίας του στους κόλπους της σπουδάζουσας νεολαίας, είχε πολλές μορφές που αλληλοσχετίζονταν.

Μια «προκαταρκτική» εκδήλωση μη «συμβατικού» μαθήματος: «Ποίηση και Φιλοσοφία. Μια σπουδή στην αντιδικία και στη συναδελφοσύνη τους» (13.3.1970· ήταν μόνο «εναρκτήριο μάθημα» ή και αφετηρία του έρωτά μας;).

Τη διακριτική αποχή, ατομικά ή συλλογικότερα, από τις εκδηλώσεις θεάματος (για την κοινή μας στάση, την άνοιξη του 1972 προσπερνώντας το «Παλλάδιο», με τον Νίκο Ράπτη, μετέπειτα ηγετικό στέλεχος της «Κίνησης Ελλήνων Μαρξιστών Λενινιστών» βλ. Από την πρόσφατη ελληνική σκέψη, Αθήνα 2019, 303) και συστράτευσης που αφειδώς επιχορηγούνταν, διαδεχόταν η δυναμική συμπαράσταση στους διωκόμενους καθηγητές (π.χ. στις 14.1.1972: «βροντοφωνάζουν συνθήματα της λευτεριάς και προπηλακίζουν τις χουντικές αρχές»· Φ. Κακριδής, Εικοσαετία 1964-1984, Ιωάννινα 1984, 5, και με τη δική μας συμμετοχή). Δηλαδή, αυτή η συμπαράσταση οδηγούσε σε σχήματα συντονισμένης αντιστασιακής πρακτικής, με «νόμιμη» ή παράνομη δράση. Κι αυτή πέρασε, εννοείται, από ετερογενείς αναβαθμούς: άρχιζε από τη σύμπτυξη ομάδων με κοινές πνευματικές και κατ’ επέκταση πολιτικές ανησυχίες (κατά το πρότυπο των Δεκαοχτώ κειμένων κυκλοφόρησαν βραχύβια περιοδικά που, όπως σημείωναν, «δεν ξεχάσανε τα λάβαρα της λευτεριάς»).

Και συνεχίσθηκε με την αμφισβήτηση της «νομιμότητας» των διορισμένων φοιτητικών συλλόγων και με την εμφάνιση σειράς σωματείων με σημείο συσπείρωσης την καταγωγή (π.χ. ο Σύλλογος Κρητών Φοιτητών) και αποκορυφώθηκε βέβαια με τα γεγονότα της Νομικής και του Πολυτεχνείου τα οποία είχαν τα ισοδύναμά τους και στο Πανεπιστήμιό μας (βλ. και: Η σοσιαλιστική σκέψη, τ. Δ', 127-134, 546-555).

Ηδη από τον Φεβρουάριο του 1973, όπως και η Μαρία Χατζηγιακουμή, είμαστε πια πτυχιούχοι του Κλασικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής. Επιπλέον, με «εγκριτική διαταγή του Αρχηγείου Στρατού», μετά από παρέμβαση του δασκάλου μας Σπύρου Κυριαζόπουλου και με δυνατότητα «ενός μόνο ταξειδίου», αναχώρησα για το Δυτικό Βερολίνο, στο οποίο κατέφθασα στις 2 Ιουλίου 1973, μια μέρα πριν από την εκπνοή του διαβατηρίου.

Για την ένταξή μου στο πολιτικό γίγνεσθαι αυτής της πόλης, βλ. Φιλοσοφείον, Αθήνα 2001, 271-279. Προσθέτω ότι η Μαρία έζησε από κοντά, ως εργαζόμενη σε ιδιωτικό Γυμνάσιο στη Θεσσαλονίκη με αστυνομικές «ενοχλήσεις», τα γεγονότα του «Πολυτεχνείου», με τον αδελφό της Βασίλη, φοιτητή της Πολυτεχνικής Σχολής, να συμμετέχει ενεργά σ’ αυτά (για ν’ ακολουθήσει η πορεία από την ΠΑΣΠ στο ΠΑΣΟΚ, με μακρά και ευδόκιμη σταδιοδρομία του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση).

Η περίοδος που διανοίγεται με τη «Μεταπολίτευση» (για το ζήτημα αυτό βλ. Κοινωνική και πολιτική αγορατολμία, Αθήνα, 2013, 140-150) και εκτείνεται ώς τις αρχές της δεκαετίας του ’80 συντίθεται από δέσμες γεγονότων με συγκλίνουσα τροχιά.

Η ημιτελής και σπασμωδική διεργασία αποχουντοποίησης, που θέσπισε η Συντακτική Πράξη της 3ης Σεπτεμβρίου του 1974, έδωσε το έναυσμα να παραταθεί ένας ιδιογενής φοιτητικός ριζοσπαστισμός που σε λίγο θα συμπορευθεί με το κίνημα του Επικουρικού Διδακτικού Προσωπικού για την πανεπιστημιακή μεταρρύθμιση (ο διορισμός μου, κατευθείαν σε θέση «επιμελητή» και κατόπιν ομόφωνης εκλογής, έγινε βέβαια τον Απρίλιο του 1980· όσο για τους Δ. Κλάδη και Α. Ρήγο [Φάκελος, 133, 128] τους συνάντησα την επόμενη χρονιά, ως πρόεδρο και αντίστοιχα ως γραμματέα του ΕΔΠ, ενώ τον Β. Βουκουβαλίδη [Φάκελος, 134] τον γνώρισα από το 1977 στο νησί μας και με τον οποίο συνεργασθήκαμε στο συνέδριο: «Ο Ελληνισμός της Διασποράς» (Κως, 5-8.7.1996).

Ο Δ. Κλάδης, αργότερα ως μέλος ΔΕΠ, μετείχε στο συνέδριο («Προβλήματα Σοσιαλισμού», ε', Χανιά, 29-31.8.1997) του Τομέα μας: Το Πανεπιστήμιο στην κοινωνία που αναδύεται, Αθήνα 1999, 83-85. Τέλος, στον τόμο των Πρακτικών: Η πολιτική σήμερα. Ο Νίκος Πουλαντζάς και η επικαιρότητα του έργου του, Αθήνα 2001, που επιμελήθηκαν ο Α. Ρήγος και ο Κων/νος Τσουκαλάς, εντάσσεται και η ανακοίνωσή μου: «Ο Νίκος Πουλαντζάς ως “ιστορικός” της Γ΄ Διεθνούς» (124-132).

Θα σταθώ σε δύο γεγονότα που διευκρινίζουν την αρχική εμπλοκή της Πόπης Βουτσινά με την ανάδυση του φοιτητικού κινήματος στο Πανεπιστήμιό μας κατά την ύστερη περίοδο της Επταετίας. Τον Μάρτιο του 1972 εμφανίζεται ο «Σηματωρός» ως «μηνιαία έκδοση πνευματικής συνεργασίας» - ένα πυκνοτυπωμένο εικοσιτετρασέλιδο που χρηματοδοτήθηκε από το ισχνό φοιτητικό μας βαλάντιο (με υπεύθυνο ύλης τον υπογραφόμενο το παρόν κείμενο και «εκδότη» τον Πέτρο Ευθυμίου) καθώς και από τον Μανόλη Παπαθωμόπουλο και τον Ερατοσθένη Καψωμένο.

Με ευρεία θεματική (Ποίηση και Πεζογραφία, Κριτική και Θεωρία της Λογοτεχνίας, Ψυχολογία και Φιλοσοφία), τόσο στο πρώτο όσο και στο δεύτερο τεύχος (το κύκνειο, μετά την απαγόρευση που μας επέβαλε η τοπική Ασφάλεια) υπήρξε πόλος συσπείρωσης ολοένα διευρυνόμενος όσων μετέτρεπαν τις πνευματικές σε πολιτικές ανησυχίες.

Τριτοετής φοιτήτρια η Βουτσινά δημοσιεύει δύο ποιήματα με αιχμή όσους «ξεχάσανε τα λάβαρα της λευτεριάς» στην «ξεθεμελιωμένη πολιτεία». Δύο τεύχη ολιγοσέλιδα, αλλά μάλλον με συμπιεσμένο σφρίγος, εμφανίσθηκαν λοιπόν την άνοιξη του 1972 και διακινήθηκαν χέρι το χέρι (δωρεάν ή με ένα δεκάρικο) στο προαύλιο του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Ο νουνός του «Σηματωρού» ήταν ο Πέτρος Ευθυμίου (ανακαλούσε τον στίχο του Ελύτη) που στο πρώτο του τεύχος έγραψε με το ψευδώνυμο Πέτρος Ματρώζος σύντομο κείμενο για την «Υψικάμινο» με κατακλείδα την απόφανση: «Ευρίσκω, άρα είμαι ζωντανός», ενώ «υπεύθυνος συμφώνως τω νόμω» ήταν ο συγγραφέας του παρόντος κειμένου που έγραψε για τον «ιστορικό πυρήνα της φιλοσοφίας» με παραδείγματα τη σκέψη του Sartre και του Merleau-Ponty, θέτοντας ως προμετωπίδα τη διαβεβαίωση του Camus: «Je me révolte, donc nous sommes» (τχ. 1ο , Μάρτ. 1972, 2-4, ενώ στο 2ο τχ., Απρ. 1972, 8-10: «Η σοφιστική θεώρηση της ιστορίας»). Ο Μπάμπης μετέφρασε κείμενο του J. Jolivet για τον «ορισμό και το νόημα της ιστορίας» και ο Μ. Καραχάλιος (υπεύθυνος αλληλογραφίας) του J. Hoffman για την «αναζήτηση ενός νέου ανθρώπου» από τον A. Malraux.

Ενα σημαντικό τμήμα του περιοδικού ήταν αφιερωμένο στη λογοτεχνική ύλη: στο δεύτερο τεύχος δημοσιεύσαμε ποίημα της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ («Το τσίμπημα») και διήγημα της Κατερίνας Πλασσαρά («Το θανατικό»). Τον «Σηματωρό» διαδέχθηκε η «Λέξη» (Οκτ. - Νοέμβρ. 1972), στο πρώτο τεύχος της οποίας ο Γρηγόρης Καλύβας, δηλαδή ο εδώ υπογραφόμενος που χρησιμοποίησε το εαμικό ψευδώνυμο του πατέρα του, ασχολήθηκε με τη «μεταφυσική του γραμμικού χρόνου» (βλ. Προστρίψεις, Αθήνα 2008: 141/142). Ηδη, ως φοιτητές και φοιτήτριες του 4ου έτους οργανώσαμε «εκπαιδευτική» εκδρομή στην Ιταλία, για τον Μάιο του 1972, έχοντας ο ίδιος θέσει σε «οδικό χάρτη» της γειτονικής χώρας τα κύρια σημεία αυτής της εβδομαδιαίας επίσκεψης. Μόνο που στο ομαδικό διαβατήριο δεν είχαν περιληφθεί ο «σχεδιαστής» της εκδρομής και άλλοι τρεις.

Το δεύτερο γεγονός ανήκει επίσης στην ίδια χρονική περίοδο, κατά το τέλος της άνοιξης του 1972, όταν σε συνδιδασκαλία μαθήματος καθίσαμε δίπλα δίπλα με την Πόπη. Μου συστήνει το νεαρό κορίτσι που την ακολουθούσε, την αδελφή της την Εύη, η οποία με τη σειρά της με ρώτησε αν θα ’θελα να αγοράσω –κάτω από το θρανίο, χέρι το χέρι– ένα βιβλίο που μόλις είχε κυκλοφορήσει.

Το πήρα «συνωμοτικά» και αργότερα, σχεδόν «μονορούφι», το μελέτησα στο ημιυπόγειο της οδού της «21ης Απριλίου» (πριν και τώρα «Δωδώνης»), αρ. 57. Επρόκειτο για τη μονογραφία του Henri Lefebvre, Μαρξ, μτφρ. Κώστα Μαυρίδη, Θεσσαλονίκη, «Πράξη» 1972, που σύμφωνα με τον εκδότη της εμφανίσθηκε σε μια «πλούσια σε πιεστικά ερωτήματα και φτωχή σε απαντήσεις», για να συμβάλει στην «ανάπτυξη αυτής της προβληματικής», με μια παρουσίαση της σκέψης του Marx «απαλλαγμένης από τις διαστρεβλώσεις και τις προσθήκες ή παραλείψεις». Δεν μπορώ να παραλείψω ότι με πρότασή μου η Βιβλιοθήκη του Σπουδαστηρίου Φιλοσοφίας απέκτησε τα Απαντα των Marx και Engels (MEW), ήδη τον Νοέμβριο του 1973 (βλ. Ο Marx στον καθρέφτη, Αθήνα 2014, 15) κατά τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στο FU και στο TU.

Με πρωτοβουλία του Τομέα Φιλοσοφίας πραγματοποιήθηκε αργότερα (7.12.1999, στην κατάμεστη αίθουσα του «Πολυθεάματος») εκδήλωση μνήμης για την Πόπη Βουτσινά (Λευκάδα 1951 - Αθήνα 1999).

Ελαβαν μέρος οι Φάνης Κακριδής, Ερατοσθένης Καψωμένος, Μπάμπης Νούτσος, Σταύρος Κουρεμένος, Λευτέρης Ζώλας, Γιώργος Μάκης, Τάκης Παππάς, Αλέκος Σόφης, Παναγιώτης Νούτσος, Μαρία Χατζηγιακουμή-Νούτσου, Μανόλης Παπαθωμόπουλος και Εύη Βουτσινά. Δημοσίευσα τις τέσσερις ομιλίες, δύο κείμενα της «μικρής Αντιγόνης», που έκανε με τη στάση της την πιο «πειστική αναίρεση του ολοκληρωτισμού» (Δ. Μαρωνίτης, «Η μικρή Αντιγόνη και ο χορός των δώδεκα» [10.2.1973], Ανεμόσκαλα, σημαδούρες χωρίς ανεμόσκαλα, Αθήνα 1984, 82-85) καθώς και τα της δωρεάς του Μ. Παπαθωμόπουλου (βλ. και: «Επικήδειος», Δωδώνη, μέρος τρίτο, ΙΕ΄ [2008 – 2010] 201-2020· επίσης: Χρόνοι επανεκκίνησης, Αθήνα 2019, 353-355) που φέρει τον τίτλο: «Υποτροφίες Καλλιόπης Βουτσινά»· βλ. Τομέας Φιλοσοφίας Παν/μίου Ιωαννίνων, Μνήμη Πόπης Βουτσινά, Ιωάννινα 2000.

Επίσης την ομιλία μου ως αντιπρύτανη: Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων: από τις ωδίνες του τοκετού στις αναζητήσεις της τέταρτης δεκαετίας που αρχίζει, Ιωάννινα 30.1.1994. Και να μην ξεχάσω ότι το 6ο συνέδριο: «Προβλήματα Σοσιαλισμού» (Χανιά, 25-27.8.2000) ήταν αφιερωμένο στην Πόπη Βουτσινά, τη «σεμνή αγωνίστρια του αντιδικτατορικού αγώνα που ούτε τόκισε ή ανατόκισε ούτε εξαργύρωσε τη στάση της για να βολευτεί στη μεταπολιτευτική σκηνή»· βλ. Τομέας Φιλοσοφίας Παν/μίου Ιωαννίνων, Εξουσία και κοινωνίες στη «μεταδιπολική» εποχή, Ιωάννινα 2011, 11.

*Ομότιμος καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας του Παν/μίου Ιωαννίνων

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο θάνατος της ποδηλάτισσας
Ο Βασίλης Λαδάς στους «Ποδηλάτες» είναι ενταγμένος στον χώρο και τον χρόνο, κατανοεί και ερμηνεύει, ενώ αποφεύγει την αφ’ υψηλού καταδίκη που συχνά λειτουργεί ως επιβεβαίωση της δικής μας αρετής.
Ο θάνατος της ποδηλάτισσας
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η Αριστερά σε ετοιμότητα
Το βιβλίο των Δουζίνα και Μπαρτσίδη αποτελείται από ένα θεωρητικό μέρος και ένα πιο εμπειρικό σχετικό με την ανάλυση συγκεκριμένων πτυχών της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Η Αριστερά σε ετοιμότητα
ΝΗΣΙΔΕΣ
Με το τσιγκέλι
Τα διηγήματα της Θούλη Στάικου μοιάζουν με τη συγγραφέα τους γεμάτα μεγαλοσύνη και γενναιοδωρία, σύντομα και αστεία.
Με το τσιγκέλι
ΝΗΣΙΔΕΣ
Κρυμμένες αλήθειες
Στο βιβλίο της η Δώρα Παπανικολάου θέτει τον ειλικρινή και συχνά σπαρακτικό διάλογο των πρωταγωνιστών, του άνδρα και της γυναίκας, στον οποίο διατυπώνεται η αγωνία να συναντηθούν επιτέλους ουσιαστικά οι δυο...
Κρυμμένες αλήθειες
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ενα θαύμα από λέξεις
Η συγγραφέας Ιρένε Βαγέχο χρησιμοποιεί επιτυχημένα μια λογοτεχνική αφήγηση με προσωπικές της σκέψεις για να εξιστορήσει την καταγωγή του βιβλίου.
Ενα θαύμα από λέξεις
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η «Οχυρά Θέσις Κρήτης»
Ο Σταύρος Γ. Βλοντάκης έζησε και περιγράφει βήμα το βήμα το χρονικό της γερμανικής Κατοχής στα Χανιά από τον Οκτώβριο του 1944 ώς τον Μάη του 1945 και της αγγλογερμανικής Κατοχής απ’ τον Μάη ώς τον Ιούλη του...
Η «Οχυρά Θέσις Κρήτης»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας