Είναι περίεργο πράγμα το σινεμά. Οικείο σε όλους, αλλά και απρόσιτο κάποιες φορές, κυρίως όσον αφορά όχι το περιεχόμενο των ταινιών αλλά το περιεχόμενο των σκηνοθετών τους. Το ξαναγράφω: όχι το περιεχόμενο των ταινιών, όσο το περιεχόμενο των σκηνοθετών τους.
Ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος έχει διαγράψει μια ενδιαφέρουσα και δημιουργική πορεία, ήδη από το 1996 με την ταινία «Αδης». Συνέχισε με ταινίες τεκμηρίωσης («Είδαν τα μάτια μας γιορτές», «Ημερολόγιο καταστρώματος: Γιώργος Σεφέρης», «Γιάννης Μόραλης», «Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη», «Μαραθώνιος μιας ημιτελούς άνοιξης – Γρηγόρης Λαμπράκης», «Της πατρίδας μου η σημαία…»).
Η τελευταία του ταινία, «Τα δάκρυα του βουνού», έκανε επίσημη πρεμιέρα στο 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον περασμένο Νοέμβριο. Εκεί την είδαμε, τώρα θα την ξαναδούμε στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.
Ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος επιστρέφει στον χώρο της μυθοπλασίας με μια αλληγορική μεταφορά της «Οδύσσειας» του Ομήρου – κάτι που ίσως να ‘ταν καλύτερα να μην το γνωρίζει ο θεατής, ωστόσο έχει ήδη ειπωθεί το μυστικό: ο σκηνοθέτης δημιούργησε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και καθ’ όλα ποιητική ταινία, όπου συγκεκριμένα επεισόδια του ομηρικού έπους μεταγράφονται και παρουσιάζονται ως μέρη της περιπετειώδους περιπλάνησης μιας συντροφιάς «πετράδων» (τεχνίτες της πέτρας).
Η καθοδική πορεία της συντροφιάς αυτής, η αριθμητική της αποψίλωση (καθώς από επεισόδιο σε επεισόδιο μέλη της ομάδας χάνονται), ο αποκλεισμός και οι συγκρούσεις που μας μεταφέρουν σε στιγμιότυπα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, αποτελούν στοιχεία που συντελούν στην κορύφωση της τραγικής της πορείας, για να μείνει στο τέλος ένας και μόνος, που ως σύγχρονος Οδυσσέας, θα δώσει την τελική μάχη – τη μνηστηρομαχία.
Εξαιρετικά λιτό και ουσιαστικό το σενάριο, υπηρετείται πιστά από καλοζυγισμένες ερμηνείες (όλοι οι ηθοποιοί είναι απολύτως ερασιτέχνες, γεγονός που μου είναι ακόμα δύσκολο να το πιστέψω) και από την κοφτερή, σχεδόν ασπρόμαυρη φωτογραφία του Δημήτρη Κορδέλα (στη φωτ. μαζί με τον σκηνοθέτη) που αποδίδει τα χρώματα του βουνού και της γης, μαζί και τους τόνους μιας εσωτερικής περιπλάνησης. Μην τα πολυλογούμε. Πρόκειται για μια σπουδαία ταινία, ποιητική όσο και ανθρώπινη, πρωτοποριακή όσο και διαχρονική.
Δυστυχώς έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε διθυράμβους για σκηνοθέτες που με το «πολυτάλαντο ταλέντο τους διαπρέπουν στο εξωτερικό», ενώ αγνοούμε ή δεν δίνουμε τη δέουσα σημασία σε ανθρώπους που πραγματικά αξίζουν.
Βέβαια, ο Στέλιος Χαραλαμπόπουλος είναι αναγνωρισμένος στον χώρο του. Ωστόσο, σημειώνω τα παραπάνω ως «φαινόμενο της εποχής». Ευτυχώς, όμως, αυτή την εποχή δεν υπάρχουν μόνο «φαινόμενα», αλλά και άνθρωποι πραγματικοί «τεχνίτες» της τέχνης, προτείνω να βρεθούμε όλοι μαζί στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά Οδός 48, Μετρό Κεραμεικός, 2103609695) και να δούμε την ταινία.
Σήμερα Σάββατο 19.00 και 22.00 και Κυρ.-Τετάρτη 19.00, 21.00. Ειδικά σήμερα, μετά την προβολή των 19.00, θα ακολουθήσει συζήτηση με τους Θοδωρή Γκόνη, Παντελή Μπουκάλα και τον σκηνοθέτη. Συντονίζει η Ευάννα Βενάρδου.
