Για την παράσταση θα μπορούσα να γράψω δύο λόγια μόνο: Μην τη χάσετε!
Ισως αυτό να αρκεί, ίσως και όχι. Οσα και να γραφτούν πάντως, πάλι εκεί θα καταλήξουμε.
Το «Καθώς ψυχορραγώ», ένα από τα αριστουργήματα της αμερικανικής λογοτεχνίας, έργο του νομπελίστα συγγραφέα Ουίλιαμ Φόκνερ, ανεβαίνει κάθε Δευτερότριτο, στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής.
Μετρήστε «υπέρ»: Το έργο. Το θέατρο. Η μετάφραση, προσεγμένη και μοναδική από τον Μένη Κουμανταρέα (το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος).
Η θεατρική απόδοση του έργου, από τη Χλόη Κολλύρη (σημαντική ψυχοθεραπεύτρια, με ειδικές σπουδές πάνω στο ίδιο το έργο και στενή φίλη του Μένη).
Σκηνοθεσία αλλά και επιμέλεια κοστουμιών-τραγουδιών-κίνησης της Σοφίας Φιλιππίδου.
Οσο για τους ηθοποιούς… μα πότε γίνανε αυτά τα νέα παιδιά τόσο καλοί ηθοποιοί;
Θυμηθείτε τα ονόματα: Ελενα Μεγγρέλη, Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος, Μιχαήλ Ταμπακάκης και Μορφέας Παπουτσάκης.
Μαζί τους οι κάπως μεγαλύτεροι και γνωστότεροι (και απίστευτα υπέροχοι) Σοφία Φιλιππίδου, Κώστας Βασαρδάνης και Μιχάλης Καλιότσος.
Γράφω με ενθουσιασμό. Πράγματι. Οταν η Αθήνα βρίθει θεατρικών σκηνών και ακόμη κι εκεί που είσαι σίγουρος πως θα δεις κάτι καλό, απογοητεύεσαι, ναι, όταν βλέπεις πραγματικά καλό θέατρο, ενθουσιάζεσαι.
Αυτός δεν είναι εξάλλου ο στόχος του θεάτρου;
Να είναι καλό και να βγαίνει ο θεατής ακόμη καλύτερος, δηλαδή ευτυχισμένος (ασχέτως αν είναι δράμα ή κωμωδία);
Το «Καθώς ψυχορραγώ» δεν είναι δράμα ούτε κωμωδία. Γραμμένο στο Κραχ του ’29 στην Αμερική, από έναν γίγαντα της λογοτεχνίας (παρά το μικρό του σωματικό ύψος!), στηλιτεύει σχεδόν τα πάντα, φτάνοντας ακόμη και στα όρια του αυτοσαρκασμού και της γελοιότητας.
Ο λογοτεχνικός «μύθος» θέλει τον Φόκνερ να ολοκληρώνει το έργο σε έξι μόλις εβδομάδες υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες: δουλεύοντας νυχτερινή βάρδια σε ορυχείο, με τα χαρτιά ακουμπισμένα πάνω στο αναποδογυρισμένο καροτσάκι του και μοναδικό φωτισμό το ασθενικό φως του φακού γύρω από το προστατευτικό του κράνος.
Το σίγουρο είναι ότι η συγγραφή διήρκεσε έξι βδομάδες και πως ο Φόκνερ δεν αφήνει τίποτα στην ησυχία του: ούτε τον θάνατο, ούτε τη ζωή, τη μητρότητα, τον φόβο, την ταξική διαφορά, τις κοινωνικές αντιφάσεις, το σεξ, τον βιασμό, τις σχέσεις… ούτε καν τη μουσική.
Η Σοφία Φιλιππίδου κατόρθωσε να «νικήσει» τη μικρή σχετικά σκηνή του θεάτρου, μετατρέποντας στην κυριολεξία τους μαθητές-συναδέλφους της, μέσω μιας ευφυούς κινησιολογίας, σε «σκηνικά» που ερμηνεύουν και σε ερμηνείες που γεμίζουν τον χώρο.
Τόλμησε και δεν απέφυγε ούτε την ποίηση ούτε τη σαρκαστική/χιουμοριστική διάθεση του πρωτοτύπου (με την εξαιρετική απόδοση της Χλόης Κολλύρη).
Είναι όμορφο πολύ να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη ως θεατής μετά από μια επιλογή σου.
Είναι σπάνιο πολύ να αφήνει ο θεατής έξω από το θέατρο την τηλεοπτική του κουλτούρα ή τη βαρύγδουπη μιας ελιτίστικης διανόησης (αν έχει μολυνθεί από αυτές).
Η παράσταση «Καθώς ψυχορραγώ» στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων είναι καλό θέατρο.
Αυτό είναι. Ενα δώρο στον θεατή.
Info:
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Στο θέατρο της οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής (Κεφαλληνίας & Κυκλάδων 11, Κυψέλη, τηλ. 210 8217877).
