Προπαραμονή Χριστουγέννων στον Ηλεκτρικό. Στην Αττική μπαίνουν τρεις μουσικοί. Κοντραμπάσο, ακορντεόν, κιθάρα. Παίζουν όμορφα. Το Summertime του Γκέρσουιν. Μια δική τους διασκευή, ανθρώπων που γνωρίζουν να παίζουν και το ευχαριστιούνται. Ετσι κι αλλιώς, αυτό το διάσημο τραγούδι ίσως είναι το πιο πολυδιασκευασμένο στην ιστορία της μουσικής! «Τι το περάσατε εδώ; Κέντρο διασκεδάσεως;». Ο γρουσούζης του βαγονιού, αγανακτισμένος! «Και στο κάτω κάτω…», απτόητος, «έχετε εισιτήριο;». Ο ένας από τους μουσικούς, αυτός με το ακορντεόν, έβγαλε από την τσέπη του σακακιού του ένα εισιτήριο και του το έδειξε, με μειδίαμα ευγενικό μαζί και ειρωνικό. Ομως το Summertime είχε… χειμωνιάσει.
«Οταν ο άνθρωπος είναι γρουσούζης, δεν κάνει ούτε δώρο στον εαυτό του, χρονιάρα μέρα!», είπα στον επιβάτη του απέναντι καθίσματος, αλλά δυνατά, για να ακουστώ. «Φανταστείτε κύριε», συνέχισε αυτός, εξ ίσου μεγαλόφωνα, «να είναι δημόσιος υπάλληλος και να πέσεις στα χέρια του!» (ποιος ξέρει τι καούρα είχε ο άνθρωπος με την δημοσιοϋπαλληλία!). Ουδείς άλλος επιβάτης αντέδρασε («Μπελάδες ψάχνεις τώρα; Χριστουγεννιάτικα!»). Ούτε και ο γρουσούζης έβγαλε άχνα. Βγαίνοντας από το βαγόνι, του έριξα μια ματιά, προκλητικά παγερή. Εκοψα φάτσα. Τέτοια μούρη, απωθητική, μόνο σε γρουσούζη θα πήγαινε!
Πιστεύω –δεν είμαι ο μόνος, φαντάζομαι– ότι στην κλίμακα της ανθρώπινης κακομοιριάς τις πρώτες θέσεις κρατάνε ο αχάριστος (ποινή εξοστρακισμού στην αρχαιότητα), ο ρουφιάνος και ο τσιγκούνης. Αμέσως μετά, τέταρτος σε αθλιότητα, έρχεται, νομίζω, ο γρουσούζης. Κανένα από τα τέσσερα σιχάματα δεν περιλαμβάνεται στην καθολική λίστα των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων, όπως τα ταξινόμησε, τέλη 6ου αιώνα, ο πάπας Γρηγόριος Α΄. Φαίνεται πως, για τη δυτική Εκκλησία, δεν αρμόζει αιώνια καταδίκη ψυχής σε αχάριστους, ρουφιάνους, τσιγκούνηδες και γρουσούζηδες! Για κάτι τέτοια… μικρόψυχα, κάποιες φορές, μου τη δίνουν τα δυτικά… αξιακά πρότυπα. Ιδίως όταν γρουσούζης καταστρέφει μουσική σε βαγόνι του Ηλεκτρικού προπαραμονή Χριστουγέννων…
