Το επιθυμητόν και το… θυμητόν

Σε συνέχεια του χθεσινού: «Ανοίγει ή κλείνει η συζήτηση;», με αφορμή το άρθρο «Riviera Tower – Το κτίριο που ανοίγει τη συζήτηση για το μέλλον της πόλης» (Στέφανος Τσουλάκης, «Συντακτών Σαββατοκύριακου» 6-7/6). Η άποψη που δείχνει να υιοθετεί ο συντάκτης του άρθρου – αν και την αποδίδει στους υπέρμαχους των υψηλών κτιρίων: «Η βασική λογική της κάθετης δόμησης (σημ. πανύψηλα κτίρια, το ύψος του ουρανοξύστη στην παραλία του Αγίου Κοσμά θα φτάσει, νομίζω, στα 200 μέτρα, ενώ στην ίδια περιοχή έχουν προγραμματιστεί ακόμα 5 ουρανοξύστες) είναι απλή. Όσο περισσότερες χρήσεις συγκεντρώνονται σε μικρότερο αποτύπωμα γης τόσο περισσότεροι ελεύθεροι χώροι μπορούν να αποδοθούν στους πολίτες».

Πράγματι η λογική -της καθετότητας, αντί της οριζοντιότητας- είναι απλή. Να αστειευτούμε και λίγο: με τη λογική της οριζοντιότητας, παράλληλα με την πληθυσμιακή, τριτοκοσμική έκρηξη της Αθήνας (ο μισός πληθυσμός της χώρας!), η σημερινή Αθήνα, στη φανταστική υπόθεση οριζοντιότητας με μονώροφα ή διώροφα και αυλές, θα έφτανε μεν έως τη… Λαμία, όμως δεν θα είχε πρόβλημα πράσινης ανάπτυξης, που, υποτίθεται, την εξασφαλίζουν, με το μικρό τους αποτύπωμα επί γης, οι ουρανοξύστες.

Η λογική λοιπόν είναι απλή, αλλά με προβολή -εφόσον βέβαια αυτή η λογική οπλιστεί με την κατάλληλη νομοθεσία, που σήμερα δεν υπάρχει- στο μέλλον. Μόνο που αυτό το μέλλον στην Αττική, ιδιαίτερα στην Αθήνα και τα προάστια, δεν έχει την ελάχιστη συνηγορία του παρελθόντος. Όθεν, η απελευθέρωση εδάφους και απόκτηση ελεύθερων χώρων με την κάθετη δόμηση είναι η ευχή, το επιθυμητόν, άλλα όμως λέει η εμπειρία, το… θυμητόν – τουλάχιστον σε μένα που θυμάμαι την πρώτη πολυκατοικία στους Αμπελοκήπους π.χ. Κηφισίας 10, όπου το ταχυδρομείο ερχόταν στη διεύθυνση: «Πολυκατοικία Αμπελοκήπων», λόγω τιμής!

Όσο για τα παραδείγματα που φέρνει ο συντάκτης του άρθρου, από την αλλοδαπή. Εκτός από την Αθήνα, τον παραπέμπω στη Θεσσαλονίκη, φέρ’ ειπείν, ή στο Ηράκλειο… Συνεχίζω…