Η αλήθεια είναι πως μόνο το ΚΚΕ είχε και έχει κάθε λόγο να εναντιώνεται μέχρι τελευταία στιγμή, όσα χρόνια κι αν περάσουν, με την ελληνική βασιλική οικογένεια. Αυτός ήταν ο εχθρός της, τον καιρό βέβαια που ήταν στα πολύ επάνω του, και αυτή ήταν ο εχθρός τους -άλλωστε ο Εμφύλιος πολύ χοντρικά μεταξύ Φρειδερίκης και Ζαχαριάδη ήταν, για να πιάσουμε τους αυθεντικούς αρχηγούς των δύο παρατάξεων μόνο.
Ολα τα άλλα αστικά κόμματα υπηρέτησαν πιστά τα ανάκτορα και ωφελήθηκαν παντοιοτρόπως από αυτά ακόμα και με το να ρίχνουν στη Φρειδερίκη σαν σε σκουπιδοτενεκέ αμαρτημάτων και σκανδάλων τις δικές τους αμαρτίες και σκάνδαλα. Με πρώτους και καλύτερους βέβαια τους δύο πατριάρχες, Κωνσταντίνο Καραμανλή και Γεώργιο Παπανδρέου.
Και τώρα ο Κωνσταντίνος πέθανε και σύσσωμη η πολιτική ηγεσία του τόπου στάθηκε για άλλη μια φορά ανάξια των περιστάσεων. Νόμιζα πως ο χρόνος έχει σταματήσει στο 1974 και όταν άκουσα και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σε πρωινές εκπομπές να μιλάνε με θαυμασμό και εκτίμηση για «το κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής» χρειάστηκα επειγόντως μια σακούλα σαν αυτές που χρειάζονται οι επιβάτες των πλοίων σε περίπτωση σφοδρής θαλασσοταραχής.
Η κηδεία έγινε με έξοδα της οικογένειας και η όλη στάση της ήταν τέτοια που συμπάθεια προκάλεσε σε όλους αυτούς που δεν είχαν ζήσει ποτέ τη βασιλεία στην Ελλάδα αλλά και σε πολλούς από τους άλλους γιατί είχαν αυτό που λέμε μια βουβή αξιοπρεπή θλίψη. Σε συνδυασμό με όλους τους εστεμμένους και τιτλούχους που ήρθαν στην Αθήνα αυτό είχε μια θετική εικόνα, τουλάχιστον σε σχέση με τις υστερικές κραυγές όλων των υπολοίπων του πολιτικού βίου αλλά και της πλειονότητας του Τύπου, ακόμα και του δεξιού Τύπου. Κραυγές υστερίας για να μη «λερωθούν» από βασιλικό λεκέ όταν όλων τα ρούχα μοιάζουν με ποδιά μαγείρισσας σε λαϊκό μαγερειό.
Ενώ αν κηδευόταν με τιμές αρχηγού κράτους, που θα ήταν το λογικό σε μια ευνομούμενη και όχι κομπλεξική κοινωνία, οι αντιρρήσεις από πολιτικούς, δημοσιογράφους κ.λπ. θα ήταν λογικές.
Οπως και να έχει, όλοι μαζί έπαιξαν το παιχνίδι της ελληνικής βασιλικής οικογένειας και το αστείο είναι πως το ΚΚΕ μίλησε λιγότερο από όλους τους υπόλοιπους -ίσως γιατί οι υπόλοιποι ή ένα μεγάλο μέρος τους πάσχουν από οξύ γενιτσαρισμό.
Η σιωπή και η αξιοπρέπεια συνήθως έχουν την πιο δυνατή ένταση. Αυτό δεν το υπολόγισε δυστυχώς κανείς από τους «αντιρρησίες εθνικής ταφής».
Κατά τα άλλα, ευτυχώς έχω διαβάσει δύο βιβλία τα οποία δεν κυκλοφορούν εδώ και δεκαετίες αλλά αν τα βρείτε πουθενά είναι πολύτιμα. Είναι το βιβλίο της σπουδαίας δημοσιογράφου Σοφίας Μαλτέζου με τίτλο «Η εγγονή του Κάιζερ», που κυκλοφόρησε το 1977 και είναι η καλύτερη και πιο ουσιαστική βιογραφία της Φρειδερίκης αλλά και αποτίμηση αντικειμενικά της παρουσίασης της βασιλείας της Ελλάδας -πραγματικά αντικειμενικά όμως-, αλλά και το «Ημερολόγιο» του Λεωνίδα Παπάγου, διευθυντή του διπλωματικού οίκου του Κωνσταντίνου από το 1967 έως το ’77, που είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις του Ιδρύματος Γουλανδρή-Χορν το 1990, και έτσι ξέρω και γιατί ο Κωνσταντίνος ήταν ακατάλληλος για βασιλιάς αλλά και γιατί έπρεπε να έχει γίνει η κηδεία του με τιμές αρχηγού κράτους από τη μια και από την άλλη το πραγματικό ποιόν όλων αυτών οι οποίοι από το 1950 έως σήμερα κακοκυβέρνησαν τον τόπο -και ειδικά η περίεργη παρουσία τους επί χούντας- με τους μανδύες του «εθνάρχη», του «Γέρου της Δημοκρατίας», του «πατέρα της Αλλαγής», αλλά θα προτιμούσα να μη συνεχίσω σ’ αυτόν τον τόνο.
