Υπάρχει μια άγρια δραστηριότητα. Υπάρχει ένα σύνολο πράξεων παραβιαστικών προς το σύνολο, επιθετικό προς την κλίμακα, άγριο προς την όποια κατανοητή ηθική. Υπάρχει μια μεταμόρφωση της χώρας σε εργοτάξιο και φτηνή προσφορά προς αμφίβολους μεταπράτες. Υπάρχει κάτι άγριο που πουλάει και μεταμορφώνει, που βιάζει και καταπατά. Ολα προσφορά της εταιρείας αυτής μεσαζόντων που ονομάζεται ελληνική κυβέρνηση, όλα θυσία σε ένα κοντόφθαλμο σχέδιο ξεπουλήματος που βιάζει έναν τόπο και μια κλίμακα χιλιετιών.
Ο Riviera Tower στο Ελληνικό είναι το σύμβολο αυτής της δραστηριότητας. Ενα αηδιαστικό κτίριο να ξεπροβάλλει από τη θάλασσα μόλις στην άκρη της στεριάς σαν τεχνητή στύση ευνούχου. Ενα έγκλημα από αμφίβολα υλικά, 50 όροφοι και 200 μέτρα μικρότητας, ένα διαστημόπλοιο για όσους ξεπούλησαν ακόμα και το βλέμμα τους. Μια καμπουριασμένη φιγούρα που μολύνει με τη σκιά της την Ακρόπολη, την πρωτεύουσα, το θαλάσσιο μέτωπο.
Είναι το έγκλημα που εμπεριέχει όλα τα άλλα εγκλήματα. Λόγω του φαραωνικού του μεγέθους, λόγω της πρόδηλης ασυμμετρίας του με ό,τι το περιβάλλει, λόγω της κακογουστιάς που διαφημίζει τον εαυτό της. Είναι ένα έγκλημα απέναντι σε οποιαδήποτε αττική κλίμακα, απέναντι σε οποιαδήποτε συνθήκη θέασης όπως αυτή καταγράφηκε εδώ και χιλιάδες χρόνια, απέναντι σε οποιοδήποτε συμπέρασμα προσπάθησε να περιγράψει μια ελληνική γραμμή, μια αττική αισθητική, ένα αθηναϊκό πρόταγμα. Ενα τεράστιο μεσαίο δάχτυλο σηκωμένο προς τους κατοίκους του λεκανοπεδίου. Σύγχρονους και παρελθόντες. Μια προσβολή απέναντι σε ό,τι ειπώθηκε, ό,τι καταγράφηκε και ό,τι περιεγράφηκε για την πόλη. Από τον Θουκυδίδη και την τραγωδία μέχρι τον Μητσάκη και τον Ιωάννου. Αγρα άθλιων νεόπλουτων, μιας λούμπεν ελληνικής αστικής τάξης, μιας δράκας κυνικών. Είναι η αισθητική του τηλεπλασιέ επιβεβλημένη ως πολιτική, ο κυνισμός της πιο γελοίας κυβέρνησης που έχει περάσει ποτέ εκφρασμένη ως όγκος και σχήμα, το ξεπούλημα ως μόνη σημαία, το άρπαγμα ως έκτακτη ανάγκη.
Ο,τι ονομάστηκε ελληνική ταυτότητα είναι πλέον νεκρό. Ο Riviera Tower στο Ελληνικό είναι η κιτς ταφόπλακά του. Το ελληνικό φως μπουκώθηκε και φιλτραρίστηκε από την κλιματική κρίση. Εμείς το φως μας το εισάγουμε πια από τη Σαχάρα μαζί με την άμμο και την ερημιά μας. Η επαρχία ερημώνει εξαντλημένη. Παρατημένη από τις κυβερνήσεις των απανταχού επαρχιωτών και των λαϊκών ΟΠΕΚΕΠΕδων. Κομμένη σε τεμάχια και πουλημένη κοψοχρονιά σε απόστρατους του «πιο ηθικού στρατού στον κόσμο» και λοιπούς εγκληματίες πολέμων, κηρυγμένων ή ακήρυχτων. Τα νησιά και οι πόλεις μεταμορφωμένα σε πλαστικά προσωπεία του ίδιου του προσώπου τους παρακαλώντας μια φιλική τουριστική εκπόρνευση. Και ο κόσμος συνεχίζει να μεταναστεύει και όσοι μένουν εδώ γίνονται γκαρσόνια ή εξαϋλώνονται, αναλώνονται μέσα στην ατομική τους εξάντληση χωρίς να μπορούν να πληρώσουν το νοίκι σε μια γενέτειρα που δεν υπάρχει πια στον χάρτη, που μπήκε ολόκληρη στο Airbnb. Ακόμα και οι γεύσεις μας είναι νεκρές. Μακρινές αναμνήσεις παραγωγής ενός τόπου. Μια χωριάτικη με ντομάτες Ισπανίας, κρεμμύδια Ολλανδίας και λευκό τυρί Αιγύπτου. Οι γεύσεις, οι όψεις, τα ριζώματα και οι εμπειρίες. Ολα σκιές σκιών πεταμένες σε ένα εγκληματικά βιαστικό μπλέντερ made in China.
Αυτό δεν είναι τόπος. Είναι ανάμνηση ενός τόπου και διαρκής υπενθύμιση ενός εγκλήματος. Ακόμα και αν δεν ήταν ποτέ ιδανικός, ο τόπος αυτός είχε χαρακτήρα, ενδιαφέρον και πολλές φορές ακόμη και ουσία. Ανθρωποι τον ονειρεύτηκαν και προσπάθησαν να τον περιγράψουν, προσπάθησαν να βγάλουν λάδι από τον μικρό καρπό του. Τώρα όλα πνίγονται σε μια σκιά από παράνομους ουρανοξύστες, από μια συμμορία από επίορκους πολιτικούς, από μια προδοτική μεγαλοαστική τάξη που έχει κηρύξει πόλεμο σε όλους τους άλλους.
Οι σκιές πλάι στη θάλασσα δεν είναι από τα έργα. Είναι οι σκιές των προγόνων που μεταναστεύουν. Και όλης τους της ουσίας. Και μαζί οι δικές μας σκιές, οι σκιές των ενδεχομένων που ακυρώθηκαν, των ονείρων που καταπατήθηκαν, των υποσχέσεων που ματαιώθηκαν. Σε έναν τόπο που πια δεν θυμίζει τίποτα, που πια δεν αξίζει τίποτα, που ξεπουλήθηκε μισοτιμής ώστε να επιβιώσει και κατέληξε σε κωματώδη κατάσταση να αναπολεί τον νεκρό εαυτό του μέχρι κάποιος να τον βγάλει από την πρίζα.
