Αντιγράφω από το Βικιλεξικό. «Παλαιοκομματισμός: μειωτική αναφορά στο παλαιότερο ελληνικό πολιτικό σύστημα, ιδιαίτερα στον προσωποπαγή χαρακτήρα των κομμάτων και τη ρουσφετολογική πρακτική τους». Ως παραδείγματα θα μπορούσαμε να αναρτήσουμε τα βίντεο με την «εποποιία» μετά τις πυρκαγιές του 2007 και την «υποχρέωση κάποιοι να ψηφίσουν στις κρίσιμες εκλογές του 2012» που είδαμε αυτή την εβδομάδα. Κι ας ήταν μόνο αυτά…
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδισε τις εκλογές υποσχόμενος (και αυτός) ένα σύγχρονο κράτος, στελεχωμένο από μία δεξαμενή «αρίστων», που χάριν εντυπωσιασμού το βάφτισε «επιτελικό». Ομως, οι κυβερνητικές επιλογές -από τους διοικητές στα νοσοκομεία ως τα «σκόιλ ελικίκου», τις μάσκες-αλεξίπτωτα στους μαθητές μέχρι και λίστα Πέτσα- έκαναν ακόμα και τα (καλοταϊσμένα) φίλια ΜΜΕ να μιλάνε για ένα «επιτελικό» εκκρεμές μεταξύ παλαιοκομματισμού και μεταρρύθμισης. Οπου ως «μεταρρύθμιση» εννοούνται οι ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές, όπως το αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη ή ιδεοληψίες όπως η πανεπιστημιακή αστυνομία και η απόπειρα εισαγωγής μεσαιωνικών σεμιναρίων στα σχολεία. Κι όταν οτιδήποτε πάει στραβά -από τις πυρκαγιές μέχρι τη χιονοθύελλα, με εντολή του ηγέτη- Μωυσή, έρχεται η λύση (και ενίοτε και καμιά αποζημίωση όπως στην Αττική Οδό), υπερβαίνοντας τους «άριστους» αλλά όχι και τόσο αποτελεσματικούς υπουργούς.
Το φαινόμενο του παλαιοκομματισμού δεν αφορά, φυσικά, μόνο την παρούσα κυβέρνηση. Διαχρονικά, εντείνεται την προεκλογική περίοδο, όποτε εκδηλώνεται το πελατειακό κράτος σε όλο του το μεγαλείο και όπως και οι ρητορικές κορόνες. Εκ των υστέρων, οι πολίτες διαπιστώνουν ότι ούτε λεφτά υπήρχαν ούτε τα μνημόνια καταργήθηκαν με έναν νόμο κι ένα άρθρο, ούτε κανένα επιτελικό τε και άριστο κράτος δημιουργήθηκε. Τουλάχιστον, όμως, προεκλογικά η Ελλάδα μετατρέπεται σε «μια χώρα με καταπληκτική ποιότητα ζωής».
