Δεν χωράει αμφιβολία ότι η απόφαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ -η οποία λήφθηκε με μεγάλη πλειοψηφία- το κόμμα να στηρίξει το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα είναι μάλλον μοναδική στη σύγχρονη Ιστορία. Ένα υπάρχον κόμμα με μια ιστορική διαδρομή πίσω του στηρίζει ένα νεοσύστατο κόμμα στο οποίο ηγείται ο πρώην αρχηγός του. Η απόφαση αυτή όμως έχει ως βάση της ορισμένα δεδομένα. Στην διαμόρφωση του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα υπήρξε καθοριστικός ώστε να μπορεί να θεωρηθεί και ιδρυτικός. Τέτοιος ήταν ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ ή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη Ν.Δ.
Μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα αυτό δεν κατάφερε ποτέ να αποδείξει ότι μπορεί να συνεχίσει ως μεγάλο κόμμα χωρίς αυτόν. Όσες εξηγήσεις κι αν δοθούν η πραγματικότητα είναι μία. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε στην πράξη ότι δεν μπορεί να είναι κυβερνητική δύναμη χωρίς τον πρώην αρχηγό του. Ούτε καν μια υπολογίσιμη δύναμη της αντιπολίτευσης. Το σπουδαιότερο όλων είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός είναι ταυτισμένος με τη μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό φάνηκε με πολλούς τρόπους. Στις παρουσιάσεις του βιβλίου του, στις δημόσιες εμφανίσεις του, στις πρώτες μετρήσεις της κοινής γνώμης μετά την εμφάνιση του νέου κόμματός του. Κατά συνέπεια βιώνουμε μια κατάσταση που ένα κόμμα τείνει να υπάρχει ως μηχανισμός χωρίς βάση; Αλλά τότε γιατί να υπάρχει και να μην πάει εκεί που πάει ο κόσμος του;
