Κατασκοπεύοντας τον Νερούδα

Οι μέρες του μεγάλου ποιητή και γερουσιαστή όταν διωκόταν από τη χιλιανή αστυνομία, στη σαρωτική ταινία του Πάμπλο Λαραΐν. Στις αίθουσες και η ξεκαρδιστική ταινία «LEGO Batman» του Κρις ΜακΚέι, που κοροϊδεύει τα πάντα, μέχρι και τον Ντόναλντ Τραμπ.

Νερούδα  ★★★½☆☆

(Neruda, Χιλή, Αργεντινή, Γαλλία, Ισπανία, ΗΠΑ, 2016, 107’)

• σκηνοθεσία: Πάμπλο Λαραΐν
• ηθοποιοί: Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Λουίς Νιέκο, Μερσέντες Μοράν

Στην ψυχροπολεμική Χιλή του 1948, ο Πάμπλο Νερούδα, ήδη διάσημος ποιητής και γερουσιαστής, κατηγορεί τον πρόεδρο Βιντέλα και την κυβέρνησή του ότι προδίδουν τις κομμουνιστικές αρχές. Ο Νερούδα γίνεται ανεπιθύμητος και καταζητείται από τον επιθεωρητή Πελουσονό, σε μια καταδίωξη που παίρνει τη μορφή προσωπικής βεντέτας ή ερωτικής αναζήτησης.

Ποτέ συμβατικός, ποτέ μονοδιάστατος, ο Χιλιανός σκηνοθέτης του «No», του «El Club» και, μόλις τώρα, της «Jackie» στήνει στο «Νερούδα», που γυρίστηκε κι αυτό μέσα στο 2016 και συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κανών, μια ταινία όμοια με κυβιστικό πίνακα, μια και αποτυπώνει ταυτόχρονα όλα εκείνα τα στοιχεία που οδήγησαν στο «Canto General». Δυο άντρες, ο περίγυρός τους, η ιστορική στιγμή της Λατινικής Αμερικής, μεταμορφώνονται σε μια ταινία εγκεφαλική και σαρωτική.

Ενα κολάζ σαν εικονοποιημένος εσωτερικός μονόλογος, σαν γαϊτανάκι από σκέψεις και συναισθήματα που τυλίγονται γύρω από μια αστυνομική πλοκή, για να μιλήσουν για την ελευθερία, για τον ηδονισμό, για τη δικαιοσύνη, την ισότητα, τον έρωτα, την αγάπη.

Ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ έχει στιγμές μεγαλείου αλλά και σκηνές καρικατούρας, η ταινία στρέφεται ενίοτε σε μικρά διαλείμματα γκροτέσκ, αλλά ο Λουίς Νιέκο κατακλύζει την οθόνη σαν ωστικό κύμα και το φινάλε, μια α λα γουέστερν αναμέτρηση (εαυτού με εαυτό) στα χιόνια, γράφεται στη μνήμη ως κλασική.

ΙΝΤΕΑΛ, ΝΙΡΒΑΝΑ, ΑΤΤΑΛΟΣ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΩΤΖΙΟΣ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΑΒΑΝΑ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

Η κλούβα   ★★½☆☆☆

(Eshtebak, Αίγυπτος, Γαλλία, 2016, 97’)

• σκηνοθεσία: Μοχάμεντ Ντιάμπ
• ηθοποιοί: Νέλι Καρίμ, Χάνι Αντέλ, Ταρέκ Αμπντέλ Αζίζ

Ο πιο επίκαιρος, ενδεχομένως, σκηνοθέτης του σύγχρονου αραβικού κόσμου, ο Αιγύπτιος Μοχάμεντ Ντιάμπ, συμπληρώνει την ταινία του «Οι γυναίκες του λεωφορείου 678» του 2010, που βγήκε στις αίθουσες του κόσμου ακριβώς πριν από την επανάσταση της «Αραβικής Ανοιξης», με την «Κλούβα», τη φετινή πρεμιέρα του τμήματος «Ενα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Κανών, που περιγράφει τι ακολούθησε την επανάσταση, δηλαδή το χάος και τη φρίκη του εμφυλίου.

Η ταινία εκτυλίσσεται ολόκληρη μέσα σε μια κλούβα της αστυνομίας, που διασχίζει τις διαδηλώσεις. Μέσα στο αυτοκίνητο βρίσκονται –και προστίθενται σταδιακά– συλληφθέντες διαδηλωτές, οι οποίοι, ωστόσο, προέρχονται κι αυτοί από διαφορετικά πολιτικά και θρησκευτικά πιστεύω. Παρ’ ότι το φιλμ, θέλοντας ν’ αρθρώσει έναν δυνατό κοινωνικό λόγο, πνίγεται στην αλληγορία και στη σχηματικότητά του, τίποτε δεν κρύβει το ευδιάκριτο πορτρέτο μιας ταραγμένης εποχής σ’ έναν διασπασμένο κόσμο.

Η Ταινία LEGO Batman   ★★★½☆☆

(The LEGO Batman Movie, ΗΠΑ, Δανία, 2017, 104’)

• σκηνοθεσία: Κρις ΜακΚέι
• ηθοποιοί: Γουίλ Αρνέτ, Ζακ Γαλιφιανάκης, Μάικλ Σέρα, Ροζάριο Ντόσον, Ρέιφ Φάινς / στα ελληνικά: Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Ιωάννα Πηλιχού, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος

Τρελά κέφια στον κόσμο των LEGO και όσους δουν την ταινία. Τόσο πολύ ο Μπάτμαν, με τη φωνή του Γουίλ Αρνέτ, έκλεψε την παράσταση στην «Ταινία LEGO» πριν από δύο χρόνια, που απέκτησε ένα φιλμ όλο δικό του. Ο LEGO Μπάτμαν προσπαθεί να υπερβεί την πολιτική ένταση που πλήττει την Γκόθαμ, να τα βάλει με τον Τζόκερ και μαζί να αντεπεξέλθει στον ρόλο του πατέρα, μια και έχει υιοθετήσει ένα αγόρι, τον Ντικ. Για να τα πετύχει όλα αυτά, μάλλον θα χρειαστεί να μάθει να είναι λιγότερο μοναχικός και σκυθρωπός, να αφήσει την πόζα και να χαλαρώσει λίγο.

Γραμμένο από μια εκπληκτική ομάδα σεναριογράφων, σκηνοθετημένο όχι πια από τους Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ, αλλά από τον Κρις ΜακΚέι που ήταν μοντέρ κι επικεφαλής της ομάδας animation στην πρώτη ταινία, το φιλμ αληθινά ξεφαντώνει, δίνοντας έδαφος σε ακόμα περισσότερους ήρωες της Warner, από τη Suicide Squad ώς τον Μάγο του Οζ. Το εκρηκτικό σενάριο κοροϊδεύει τα πάντα, από το ίδιο το σινεμά, υπερηρωικό και μη, μέχρι τον Ντόναλντ Τραμπ. Μπορεί να μη διατηρεί την απίθανη ισορροπία της πρώτης ταινίας ανάμεσα στο αιχμηρό χιούμορ, τις ασταμάτητες ποπ αλλά και κοινωνικοπολιτικές αναφορές και τη συνεσταλμένη τρυφερότητα του φινάλε, αλλά δεν παύει να είναι μια γενναιόδωρη, καλόκαρδη, ανατρεπτική αφορμή για έξυπνο γέλιο.

VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ODEON STARCITY, ODEON ΙΛΙΟΝ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΧΟΛΑΡΓΟΣ, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΦΟΙΒΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ ΑΙΓΑΛΕΩ, ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΪΔΑΡΙ, ΟΝΑΡ ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ, ΜΕΛΙΝΑ ΚΑΜΑΤΕΡΟ, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ Ν. ΣΜΥΡΝΗ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΣΙΝΕΡΑΜΑ Π. ΦΑΛΗΡΟ, ΖΕΑ ΠΑΣΑΛΙΜΑΝΙ, ΑΡΤΕΜΙΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ

Γλυκό φασόλι      ★★★☆☆

(An, Ιαπωνία, Γαλλία, Γερμανία, 2015, 113’)

• σκηνοθεσία: Ναόμι Καβάσε
• ηθοποιοί: Κιρίν Κικί, Μαζατόσι Ναγκάσε, Κιάρα Ουτσίντα

Συνδέοντας τη μαγειρική με τις ισορροπίες της συνταγής της ανθρωπιάς, η Ναόμι Καβάσε διασκευάζει το μυθιστόρημα του Ντούριαν Σουκεγκάουα σ’ ένα φιλμ γλυκόπικρο και γοητευτικό. Ηρωίδα είναι η γερόντισσα κυρία Τόκου, που πιάνει δουλειά στην καντίνα της γειτονιάς, γιατί φτιάχνει τις νοστιμότερες πιτούλες ντοριγιάκι.

Τόσο ο ιδιοκτήτης, όσο και οι πελάτες, λατρεύουν την κυρία Τόκου, αλλά είναι έτοιμοι να της γυρίσουν την πλάτη όταν σιγά σιγά αποκαλύπτονται τα μυστικά της ζωής της, ξεχνώντας ότι έχουν κι εκείνοι τα δικά τους. Ενα φιλμ με τη χάρη και τη σοφία της απλότητας, ντυμένο με την ιαπωνική εγγύτητα στη φύση και το θείο. Φιλικό και «παιδικό», αλλά ταυτόχρονα με βάθος, μυστήριο και αλήθειες που ταιριάζουν σε κάθε ηλικία και κουλτούρα.

Αυτοκρατορία   ★★½☆☆☆

(Imperium, ΗΠΑ, 2016, 109’)

• σκηνοθεσία: Ντάνιελ Ραγκούσις
• ηθοποιοί: Ντάνιελ Ράντκλιφ, Τόνι Κολέτ, Τρέισι Λετς

Αν επρόκειτο να ειπωθεί ένα οριστικό αντίο στον Χάρι Πότερ από τον Ντάνιελ Ράντκλιφ ως ενήλικο ηθοποιό, τότε αυτό είναι η «Αυτοκρατορία». Ο Ράντκλιφ υποδύεται έναν νεαρό πράκτορα του FBI, τον Νέιτ, σχολαστικό και ιδιαίτερα αποτελεσματικό στις ανακρίσεις.

Η πρώτη του μεγάλη αποστολή είναι να παρεισφρήσει σε μια οργάνωση νεοναζί και να γίνει μέλος της, ώστε ν’ αποδείξει, όπως πιστεύει η προϊσταμένη του, ότι η συμμορία ετοιμάζεται για μια μεγάλη τρομοκρατική επίθεση στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Κάπου ανάμεσα στο «American History X» και στις πολυάριθμες ιστορίες πρακτόρων και undercover αστυνομικών που συνδέονται με την ταυτότητα που υποδύονται, η «Αυτοκρατορία» καταφέρνει με δύναμη και αγωνία να μεταφέρει τη φρίκη της συναναστροφής με βίαιους νεοναζί, κρυμμένους σε φουσκωτά σώματα γεμάτα τατουάζ ή στον διπλανό μεσοαστό οικογενειάρχη.

Δεν καταφέρνει να διεισδύσει βαθύτερα στους ήρωες και στα κίνητρά τους, αλλά ο Ντάνιελ Ράντκλιφ δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία, που προσθέτει τις επιπλέον διαστάσεις που λείπουν από το σενάριο.

Πενήντα πιο σκοτεινές αποχρώσεις του γκρι

(50 shades darker, ΗΠΑ, 2017, 115’)

• σκηνοθεσία: Τζέιμς Φόλεϊ
• ηθοποιοί: Τζέιμς Ντόρναν, Ντακότα Τζόνσον, Κιμ Μπέισινγκερ

Δημοσιογραφική προβολή για την ταινία δεν έγινε, αλλά και ποιος δεν ξέρει τι να περιμένει από αυτήν, τη δεύτερη περιπέτεια του πλούσιου, μοναχικού, σεξουαλικά τολμηρού Κρίστιαν Γκρέι και της αθώας αλλά πρόθυμης Αναστάζια Στιλ.

Αυτή τη φορά, ο Κρίστιαν κι η Αναστάζια δεν μπορούν να νικήσουν την επιθυμία να είναι μαζί κι έτσι η σχέση τους, χωρίς πια κανόνες αλλά με υπόσχεση αποκλειστικότητας, περνά από ασανσέρ, μπανιέρες, μπαλ μασκέ, τέως ερωμένες εκείνου, φερέλπιδες συντρόφους εκείνης κι ό,τι άλλο χρειάζεται η διαδρομή για μια σοφτ κορύφωση κι ένα φινάλε που δημιουργεί αγωνία για… την επόμενη ταινία.