«Μου ζήτησαν να παίξω σαν τον Ποπάι»

Ο Τζορτζ Κλούνεϊ συνεργάστηκε για τέταρτη φορά με τους αδελφούς Κοέν στο «Χαίρε, Καίσαρ!», αποκρυσταλλώνοντας έτσι μια σχέση που άρχισε με το «Ω αδελφέ, πού είσαι;» (2000) και συνέχισε με τις «Αβάσταχτη γοητεία» (2003), «Καυτό απόρρητο» (2008), καταλήγοντας στην τωρινή ταινία.

Οπως οι αδελφοί Κοέν, ο Κλούνεϊ πηγαίνει από το δράμα στην κωμωδία χωρίς καμία δυσκολία. Μάλιστα, θα έλεγε κανείς ότι, παρά το παρουσιαστικό ενός κλασικού αστέρα του Χόλιγουντ ισάξιο με του Γκάρι Κούπερ, το ταλέντο του είναι μάλλον κωμικό.

Προοδευτικός, ακτιβιστής (γνωστός για τις ενέργειές του για το Σουδάν), κοινωνικότατος και φίλος πολλών επωνύμων, ο Κλούνεϊ γνωρίζει πως η ζωή δεν επιτρέπει τη σοβαροφάνεια. 

Αν και σίγουρα δεν έχει αντίρρηση για την καλή ζωή που του παρέχει το επάγγελμά του, η ωριμότητά του έγκειται στο γεγονός ότι ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμος να διακωμωδήσει τους πάντες και τα πάντα και πάνω απ’ όλα το προσωπείο του μεγάλου σταρ.

⚫ Πώς αισθανθήκατε φορώντας τη φουστίτσα του Καίσαρα στην ταινία;

Είχα την αίσθηση πως αυτό το κουστούμι θα ήταν τελικά το μοιραίο, εκείνο που θα αποτελείωνε την καριέρα μου! (γέλια)

⚫ Ποιοι είναι μερικοί από τους αγαπημένους χαρακτήρες που έχετε υποδυθεί ώς τώρα;

Λατρεύω τον Εβερετ του «Ω αδελφέ, πού είσαι;», γιατί ήταν κατεργάρης και διασκεδαστικός. Μ’ άρεσε πολύ ο Τζακ Φόλεϊ στο «Εκτός ελέγχου» του Σόντερμπεργκ για την αισιοδοξία του. Νιώθω πραγματική συμπάθεια για όλους τους χαρακτήρες που ήμουν τυχερός να παίξω.

⚫ Το «Χαίρε, Καίσαρ!» μας πήγε στον παλιό καιρό του Technicolor. Τι επαφή είχατε ή έχετε με τον παλιό κινηματογράφο;

Η πρώτη ταινία που είδα παρέα με κορίτσι ήταν το «Alien» του Ρίντλεϊ Σκοτ, το 1979, 18 χρόνων – καλή κίνηση, σωστά; Οταν βγαίνει το τέρας μέσα από τον Τζον Χαρτ, έπεσε όλη πάνω μου… (γέλια). Οταν ήμουν νέος, τα σινεμά δεν έδειχναν πια τις ταινίες Technicolor, αλλά τις είδα στην τηλεόραση. Είδα πολλές φορές τον «Σπάρτακο» και τον «Μπεν Χουρ».

⚫ Ο χαρακτήρας που παίζετε απορρίπτεται από το Χόλιγουντ. Λαμβάνοντας υπόψη τις φιλελεύθερες απόψεις σας, δεν αποκλείεται να συνέβαινε αυτό και σε σας αν ζούσατε στη δεκαετία του ’50. Πώς θα το αντιμετωπίζατε;

Αν προσέξετε, πολλοί ηθοποιοί της εποχής, και κυρίως γυναίκες σαν την Μπέτι Ντέιβις, αθετούσαν τα συμβόλαιά τους. Θα ήθελα να πιστεύω ότι κι εγώ θα ήμουν απ’ αυτούς που θα ξέφευγαν από το σύστημα των στούντιο. Εξάλλου το έχω προσπαθήσει και στην καριέρα μου. Μετά το «Μπάτμαν» αποφάσισα πως αν είναι να με κατηγορήσουν για μια ταινία, προτιμώ να είναι δική μου επιλογή και όχι κάποιου άλλου.

⚫ Μπορείτε να μας δώσετε μια ιδέα πώς είναι στα γυρίσματα των αδελφών Κοέν;

Μια τρέλα. Δουλεύουν πολύ γρήγορα, παίρνοντας μια-δυο, το πολύ τρεις λήψεις. Δεν τα ψειρίζουν, παίρνουν μόνο τα πλάνα που χρειάζονται. Δεν ακολουθούν την κλασική μέθοδο, ξέρουν τι θέλουν και στήνουν μόνο αυτό. Είναι σαν να έχουν ήδη μοντάρει την ταινία.

Ο διάλογος δεν αλλάζει ποτέ – σου δίνουν το σενάριο και… πάμε! Στέκονται μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, δίπλα στην κάμερα και συχνά ξεκαρδίζονται στα γέλια, σε βαθμό που ο ηχολήπτης έχει πρόβλημα κι εγώ σκέφτομαι «αυτοί οι δυο καταστρέφουν την ίδια τους την ταινία» (γέλια).

Πρέπει να σας πω ότι ποτέ δεν έχω αισθανθεί ένταση, ποτέ δεν τους έχω ακούσει να φωνάζουν, παρ’όλο που προσπαθώ να τους βάλω να τσακωθούν! Π.χ. αν ο Τζόελ μου δώσει μια οδηγία, θα πω ότι είναι πολύ καλύτερη από του Ιθαν! Αλλά δεν διαφωνούν ποτέ σε τίποτα!

⚫ Μιλήστε μας για το πώς ήρθαν τα πράγματα ώστε να γίνει η ταινία.

Θα σας πω τι έγινε, έχει πλάκα. Είχαμε τελειώσει τα γυρίσματα του «Ω αδελφέ, πού είσαι;» το 1999 και οι Κοέν μου είπαν ότι ετοιμάζουν μια ταινία που λέγεται «Hail, Caesar!» για το παλιό Χόλιγουντ και ότι θα μπορούσα να παίξω έναν αληθινά ηλίθιο σταρ του κινηματογράφου (γέλια).

Τους ρώτησα και γιατί σκέφτεστε εμένα; Αλλά όταν μου είπαν το θέμα της ταινίας, μου φάνηκε φανταστική η ιδέα! Οταν λοιπόν έδινα συνεντεύξεις για το «Ω αδελφέ» και με ρωτούσαν για την επόμενη ταινία μου, έλεγα ότι θα έπαιζα στο «Hail, Caesar!».

Και οι Κοέν δεν είχαν καν γράψει το σενάριο. Με πήραν πριν από έναν χρόνο τελικά και μου ανακοίνωσαν «το γράψαμε το ευλογημένο και αρχίζουμε σε 3 μήνες». Τους απάντησα, ωραία, είμαι μέσα.

⚫ Δεν είναι, όμως, εύκολος ο ρόλος ενός ηλίθιου, ειδικά αν θέλετε να τον παίξετε με αξιοπρέπεια και αυτοπεποίθηση.

Για να παίξεις έναν ηλίθιο, πρέπει να αποδεσμευτείς από την έννοια της αξιοπρέπειας. Το ωραίο με τους Κοέν είναι ότι σου λένε «πάμε να το κάνουμε και ιδού ο άδοξος και άγαρμπος ρόλος σου!». Οσο για την αυτοπεποίθηση, αυτή σου τη δίνει ο σκηνοθέτης.

Οταν μου είπε ο Ιθαν να παίξω σαν τον Ποπάι, του είπα «σοβαρά;». Μου απάντησε, ναι, σοβαρά, και το ’κανα. Αν μου το ’χε ζητήσει κάποιος άλλος σκηνοθέτης, θα του ’λεγα να πάει να… (γέλια)

⚫ Ποιο είναι το πιο «ηλίθιο» πράγμα του να είσαι επώνυμος;

Το πρώτο βήμα προς την «ηλιθιότητα» είναι να πεις «Θεέ μου, είμαι σταρ!». Μπορείς εύκολα να χάσεις επαφή με την πραγματικότητα. Είμαι σε ένα εστιατόριο και κάποιος αποφασίζει ότι είναι δουλειά του να παίξει τον σεκιουριτά αρχίζοντας να σπρώχνει τον κόσμο. Και του λες «μα τι κάνεις, ρε φίλε, με ντροπιάζεις». Αν δεν προσέχεις, μπορεί να γίνουν πολλά ανεξέλεγκτα πράγματα.

⚫ Τι σημαίνει ο χρόνος για σας;

Γίνεται όλο και πιο πολύτιμος καθώς μεγαλώνουμε. Εχω καλή αίσθηση του τι θα πει καριέρα και κατά πόσο παίζει ρόλο η τύχη. Εχω μάθει να εκτιμώ τον χρόνο που περνώ με τη γυναίκα μου, τους φίλους μου και τους ανθρώπους που αγαπώ, τη μητέρα και τον πατέρα μου, που είναι ακόμα υγιείς και δραστήριοι. Γι’ αυτό έχω συνείδηση της καλής μου τύχης όταν τα πράγματα πάνε καλά, αλλά και των δυσκολιών όταν τα πράγματα είναι δύσκολα. Κανείς δεν πετάει από βουνοκορφή σε βουνοκορφή.

• Ποια είναι η σημασία του χιούμορ στη ζωή σας;

Το χιούμορ θέλει θάρρος, το θάρρος να μη φοβάσαι να γελοιοποιήσεις τον εαυτό σου. Αν θα κοροϊδέψεις, ο πρώτος που θα κοροϊδέψεις θα είναι ο εαυτός σου.

Οι λευκοί σταρ δεν εγγυώνται την επιτυχία μιας ταινίας

⚫ Πέρασαν αρκετές δεκαετίες μέχρι να δούμε φυλετική ποικιλότητα στο Χόλιγουντ. Το «Χαίρε, Καίσαρ!» μιλάει για την εποχή που το Χόλιγουντ προωθούσε την άποψη των λευκών Δυτικών και μόνο.

Πριν από δύο χρόνια ο Αφροαμερικανός κωμικός Κρις Ροκ έγραψε πως δεν γνωρίζει κανέναν παραγωγό που να του μοιάζει… Το ανέφερα αυτό σε κάποιον, που μου είπε ότι στις ταινίες που έχω σκηνοθετήσει δεν εμφανίζονται μαύροι ηθοποιοί στους κύριους ρόλους. Αυτό είναι γεγονός.

Από την άλλη, οι τέσσερις από τις πέντε είναι ιστορικές ταινίες και δεν μου επιτρεπόταν να αλλάξω τις φυλές των πρωταγωνιστών. Η πραγματικότητα είναι ότι οι παραγωγοί σού δίνουν μια λίστα με τον Λεονάρντο ΝτιΚάπριο και τον Ράιαν Γκόσλιν, πέντε ονόματα όλα κι όλα, που έχουν τη συγκατάθεσή τους.

Θα ήταν καλό, λοιπόν, να μπορούσαμε να αλλάξουμε αυτή τη λίστα. Ετσι κι αλλιώς, το σύστημα των σταρ γενικά δεν εγγυάται την επιτυχία μιας ταινίας, οπότε γιατί να μη διαλέγουμε τους ηθοποιούς σύμφωνα με την καταλληλότητά τους για τον ρόλο;