Τι να πρωτοδιαλέξει κανείς από ένα φεστιβάλ πληθωρικό, όπως αρμόζει σε ένα είδος, το ντοκιμαντέρ, που έχει χιλιάδες κινηματογραφικές γραφές και εκατομμύρια θέματα; Η διοργάνωση ξεκινά σε είκοσι περίπου μέρες, μια ακόμα ματιά στο πρόγραμμα βοηθάει τους σινεφίλ, που ήδη ετοιμάζονται.
▪ Ταινίες και σκηνοθέτες με αίγλη: Είναι τα πρώτα πρώτα φιλμ, που μπαίνουν στη λίστα των σινεφίλ. Το «For Sama» της Σύρας Γουαάντ αλ Κατέμπ και του Εντουαρντ Γουότς, που έφτασε στις υποψηφιότητες για Οσκαρ, μια ερωτική επιστολή της σκηνοθέτιδας στην κορούλα της Σάμα, που την απέκτησε μέσα στον πόλεμο.
Το «Desert One», στο οποίο η δύο φορές βραβευμένη με Οσκαρ Αμερικανίδα Μπάρμπαρα Κοπλ αποκαλύπτει την αλήθεια πίσω από την επιχείρηση διάσωσης των Αμερικανών ομήρων στο Ιράν, το 1979. Το «5Β» του επίσης βραβευμένου με Οσκαρ Πολ Χάγκις («Crash») για τους εργαζόμενους στην πρώτη μονάδα για ασθενείς από AIDS στο Γενικό Νοσοκομείο του Σαν Φρανσίσκο.
Το «Citizen K» του Αλεξ Γκίμπνι, πορτρέτο του περιβόητου Ρώσου ολιγάρχη Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, που μετατράπηκε σε σύμβολο της αντίστασης στον Πούτιν. Το «XY Chelsea» του Τιμ Τρέιβερς-Χόκινς, ιστορία της διεμφυλικής whistleblower Τσέλσι Μάνιγκ, που σήμερα είναι ελεύθερη έπειτα από χάρη που της απένειμε ο Ομπάμα. Και, βέβαια, το «The Quiet One», που γύρισε ο Μπιλ Γουάιμαν, ιδρυτικό μέλος των Rolling Stones, με πλούσιο αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις από τα 30 χρόνια του στο συγκρότημα.
▪ Τρία τιμώμενα πρόσωπα, τρία αφιερώματα: Θα έρθουν και οι τρεις στη Θεσσαλονίκη, όλοι επιδραστικοί ντοκιμαντερίστες με μεγάλο εργο, αν και διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο Γάλλος φωτογράφος-θρύλος του πρακτορείου Magnum, Ρεϊμόν Ντεπαρντόν, που στα εξήντα χρόνια της καριέρας του, με έμπνευση από το cinéma vérité, γύρισε δεκάδες ντοκιμαντέρ.
Η Αμερικανίδα φωτογράφος και σκηνοθέτιδα Λόρεν Γκρίνφιλντ που επιμένει, τριάντα χρόνια τώρα, να εστιάζει στους ανθρώπους που έχουν μανία με τον πλούτο, τη διασημότητα, την εξουσία, την εμπορευματοποίηση του σεξ, από την Ιμέλντα Μάρκος μέχρι τα στριπτιζάδικα και τις πασαρέλες μόδας. Και η Γαλλοκολομβιανή Λάουρα Ουέρτος Μιγιάν, που άλλαξε την παράδοση του εθνογραφικού ντοκιμαντέρ, με τα ταξίδια της σε σκοτεινούς κόσμους (ναρκωτικά) και ανθρώπους ελεύθερους (τρανσέξουαλ και υφάντρες στο Μεξικό).
▪ Ελληνικά ντοκιμαντέρ σε αφθονία: 51 μεγάλου μήκους και 27 μικρού διασπείρονται σε όλα τα τμήματα του φεστιβάλ, και, βέβαια, στο Διεθνές Διαγωνιστικό. Δύσκολο να διαλέξεις προκαταβολικά· ας είναι, λοιπόν, οδηγός μας οι γνωστές υπογραφές. Ο Ηλίας Γιαννακάκης στη «Μεταφορά» καταγράφει τη μετακόμιση της Εθνικής Βιβλιοθήκης από την Πανεπιστημίου στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Ο Σπύρος Τσιφτσής ακολουθεί στο «Διόνυσος, η επιστροφή» τα βήματα του Θόδωρου Τερζόπουλου από τον Μακρύγιαλο Πιερίας στις μεγάλες σκηνές του κόσμου.
Ο Γιώργος Γκικαπέπας στην «Τελευταία νύχτα» σκύβει στις δώδεκα τελευταίες ώρες της ζωής του Ιωάννη Καποδίστρια. Ο Δημήτρης Αθανίτης καταδύεται στις στοές του κέντρου της Αθήνας («Λαβύρινθος») και ο Λευτέρης Φυλακτός στο «Μόνος στο δάσος» καταγράφει τις περιπλανήσεις του φωτογράφου Κωνσταντίνου Πίττα στην Ευρώπη από το 1984 έως το 1989 μέσα από τις 30 χιλιάδες γνωστές ασπρόμαυρες φωτογραφίες του.
Με τους αδέσποτους σκύλους στο κέντρο της Αθήνας και αυτούς που τους φροντίζουν ασχολείται η Αγγελική Αντωνίου στους «Αγνωστους Αθηναίους» και ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος στις «Υφάντρες» με ένα πρότυπο κέντρο υφαντικής στην ορεινή Βλάστη της Μακεδονίας. Ο Νίκος Μεγγρέλης στο «Οπου υπάρχουν άνθρωποι» συνοψίζει τα 30 χρόνια της οργάνωσης «Γιατροί του Κόσμου» Ελλάδος και ο Μπάμπης Μακρίδης στην ταινία του «Ορνιθες ή πώς να γίνεις πουλί» εισβάλλει με τον δικό του, δημιουργικό τρόπο στην παράσταση του Καραθάνου.
▪ Μνήμη Σταύρου Καπλανίδη: Ενα αφιέρωμα στον αγαπημένο σκηνοθέτη, που πέθανε πρόσφατα, περιλαμβάνει τρία εμβληματικά ντοκιμαντέρ («Σταύρος Τορνές, ο φτωχός κυνηγός του Νότου», «Play it again, Χρήστο» και «Αnna Wich: Φωτογράφος»), αλλά και την τελευταία δουλειά του, «Ο Τέος και ο Σταύρος», για τη σχέση του με τον Τέο Ρόμβο, ένα από τα πρόσωπα της εναλλακτικής κουλτούρας των Εξαρχείων.
▪ «Αγέλαστος Πέτρα», είκοσι χρόνια μετά: Θα ξαναπροβληθεί το θρυλικό ντοκιμαντέρ του Φίλιππου Κουτσαφτή, αλλά και υλικό από τη νέα δουλειά του για την Ελευσίνα.
▪ Τα μιμίδια είναι παντού: Τι είναι, όμως, τελικά τα «memes»; Και εξαντλούνται στις αστείες εικόνες και τα βίντεο, που γίνονται viral στο διαδίκτυο, ή μήπως αφορούν τραγούδια, τη μόδα, τάσεις και οτιδήποτε διαδίδεται αστραπιαία και διεισδύει στη ζωή μας; Ενα τολμηρό αφιέρωμα καταγράφει και αναλύει το φαινόμενο.
