Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Σαρωτικός χωρισμός Τζοχάνσον - Ντράιβερ και το κύκνειο άσμα της Ανιές Βαρντά
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Σαρωτικός χωρισμός Τζοχάνσον - Ντράιβερ και το κύκνειο άσμα της Ανιές Βαρντά

  • A-
  • A+

Ιστορία γάμου ★★★☆☆

(Marriage Story, ΗΠΑ, 2019, 136’)

♦ σκηνοθεσία: Νόα Μπόμπακ
♦ ηθοποιοί: Ανταμ Ντράιβερ, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Λόρα Ντερν

Το συγκινητικότερο στοιχείο στη νέα ταινία του Νόα Μπόμπακ είναι ο τίτλος της. Αυτή είναι μια ιστορία χωρισμού, διαζυγίου, αλλά κάθε τέτοια είναι η ιστορία μιας σχέσης, πριν διαλυθεί, πριν γίνει ταινία: είναι μια ιστορία αγάπης όπου το «για πάντα» δεν λειτούργησε. Την ουσία της ταινίας ο Μπόμπακ τη σχεδιάζει με ομορφιά, τρυφερότητα, αλλά κι αυτή τη γνώριμη, οικεία επιτήδευση των ταινιών του, ως… hipster guru του σινεμά, που κάνει τις ταινίες του ν’ αγγίζουν αλλά να μην καταλύουν το συναίσθημα.

«Τα πράγματα που αγαπώ στον Τσάρλι…», «Τα πράγματα που αγαπώ στη Νικόλ…», αυτή η ιστορία ξεκινά με όλα εκείνα που έφτιαξαν το ζευγάρι των δύο 35χρονων, του θεατρικού σκηνοθέτη και Νεοϋορκέζου Τσάρλι και της Καλιφορνέζας ηθοποιού Νικόλ, αυτά τα απλά και προσωπικά: πώς χορεύει μεταδοτικά, πώς προσφέρει απλόχερα σε όσους έχουν ανάγκη, πώς θέλει πάντα να κερδίζει στα επιτραπέζια, πώς έχει καλά μαλλιά, πόσο είναι καλός μπαμπάς, μαμά, του μικρού γιου τους.

Ο παιχνιδιάρης κυνισμός ξεκινά ήδη από εδώ: αυτά δεν είναι τρυφερές εξομολογήσεις του ενός προς τον άλλο, αλλά αναγκαστική άσκηση από τον ψυχολόγο/σύμβουλο γάμου, του οποίου το πόρισμα είναι απαραίτητο για το διαζύγιο.

Από εκεί και πέρα η ταινία κινείται μόνο μπροστά, προς το οριστικό, μέσω αμήχανων οικογενειακών στιγμών, παρεμβάσεων των πεθερικών ή απουσίας τους, αναμενόμενων πισωγυρισμάτων, αναμνήσεων και της ισοπέδωσής τους, αγώνων για την κηδεμονία του Χάρι, αλλά και μια υπέροχη αντιδιαστολή της νοοτροπίας της αμερικανικής δυτικής κι ανατολικής ακτής, μιας τομής τόσο βαθιάς και πολιτισμικής που μπορεί ακόμα και να συμβάλει σ’ έναν χωρισμό. Η επαναλαμβανόμενη ατάκα ότι «το Λος Αντζελες έχει τόση άπλα» σαρώνει, όταν ένα ζευγάρι στην πολυκοσμία της Νέας Υόρκης δεν μπόρεσε να νιώσει αρκετά κοντά.

Οσο το φιλμ ξεκινά ρευστά, ευμετάβλητα, με την κάμερα στο χέρι, σε κίνηση, τόσο προχωρώντας τα πλάνα είναι σταθερά, ακίνητα, με τρόπο υπέροχα συμβολικό: όσο καθησυχαστική είναι η μουσική του Ράντι Νιούμαν τόσο ξαφνιάζει μια απρόσμενη μελωδία του Στίβεν Σόντχαϊμ, για να σβήσει γρήγορα. Δίπλα στην απολαυστική, στο όριο της καρικατούρας αλλά και όχι, ερμηνεία της Λόρα Ντερν ως δικηγόρου της Νικόλ (και μαζί εύγλωττης υπερμάχου των γυναικείων δικαιωμάτων) και στη χαριτωμένη επιλογή του κατεστραμμένου machismo του Ρέι Λιότα ως δικηγόρου του Τσάρλι, το πρωταγωνιστικό ζευγάρι κυριαρχεί με τρόπο απόλυτο και διάφανο.

Ο Ανταμ Ντράιβερ και η Σκάρλετ Τζοχάνσον, με μεγαλειώδη φυσικότητα, τόλμη και χιούμορ, συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον ή στέκονται με την αβεβαιότητα της αυτάρκειάς τους, χτίζοντας δύο ήρωες τόσο καθημερινούς και τόσο ιδιαίτερους όσο η καθολικότητα που αποτελεί την πρόθεσή τους. Διαρκώς πάνω στο όριο του ν’ αγαπηθούν ξανά, σ’ ένα «ίσως» που έρχεται και φεύγει σαν κύμα, τόσο ξεχωριστοί όσο διακρίνονται κυρίως ο ένας μέσα από τα μάτια του άλλου μόνο.

Ο Νόα Μπόμπακ, έχοντας ξεκινήσει πάνω στο ρεύμα του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά του ’90, διατηρώντας την ευαισθησία του στα ’10s, με ταινίες, τελευταία, σαν τα «Frances Ha», «While We’re Young», «The Meyerowitz Stories», κάνει μια ταινία κατ’ αρχάς αυτοβιογραφική, αλλά δευτερευόντως ακριβώς με μια ιστορία προσιτή σ’ όποιον έχει ποτέ ζήσει μια σχέση και το τέλος της. Χωρίς υπερδραματοποίηση και μ’ όλη την τραγικωμικότητα με την οποία θυμάται κανείς αυτό το τέλος.

Κάπου ανάμεσα σε Γούντι Αλεν και Μπέργκμαν (πόσο καλύτερες επιρροές ν’ αναζητήσει κανείς;), καταφέρνει να κάνει αυτή την απλή ιστορία… διπλή, διττή, ισορροπημένη ανάμεσα στην οπτική εκείνου κι εκείνης, να τις ανατρέψει επαναλαμβανόμενα, ακριβώς όπως συμβαίνει στη ζωή. Εχει όμως κι αυτή την ακατανίκητη επιθυμία να φανεί πνευματώδης και, να το πούμε, «quirky» στο σενάριό του, ώστε κάθε φορά που πάει κανείς να παρασυρθεί να του κουνά ένα εγκεφαλικό ή στιλιστικό καμπανάκι. Με αποτέλεσμα την ιστορία του Τσάρλι και της Νικόλ να τη θαυμάζεις, αλλά να μην τη βιώνεις και την ταινία να την εκτιμάς, αλλά να μην την ερωτεύεσαι, όσο κι αν θέλεις να δακρύσεις για χάρη της.

CINERAMA, NOVACINEMA ODEON EMBASSY, NOVACINEMA ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΒΑΝΑ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΝΙΡΒΑΝΑ CINEMAX, ΣΙΝΕΑΚ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ, ΦΟΙΒΟΣ

Η Ανιές με τα λόγια της Βαρντά ★★★★½☆

(Varda par Agnès, Γαλλία, 2019, 115’)

  • σκηνοθεσία: Ανιές Βαρντά

Οσοι έχουν αγαπήσει τόσο το έργο και την κοσμοθεωρία / ψυχοσύνθεση της Ανιές Βαρντά, ως σκηνοθέτριας, φωτογράφου, καλλιτέχνιδος ή ανεκτίμητης παρέας στη ζωή, αυτή εδώ είναι η ιδανική παρηγοριά στον θάνατό της, τον Μάρτιο που μας πέρασε, στην αίσθηση απώλειας και στενοχώριας που δεν θα μας ξαναεκπλήξει προσεχώς.

Η ταινία είναι στην ουσία ενωμένα δύο επεισόδια που παίχτηκαν στη γαλλική τηλεόραση με τον ακαταμάχητο τίτλο «Causeries», δηλαδή κοζερί αντί για το πιο πομπώδες «masterclass», με ομιλήτρια την Ανιές Βαρντά, τη δημιουργό που υπέταξε την ανδροκρατία τής nouvelle vague και συνέχισε, για δεκαετίες, να κάνει του υπέροχου κεφαλιού της περνώντας από ταινίες όπως οι «Η Κλεό από τις 5 στις 7», «Δίχως στέγη δίχως νόμο» στη… διεθνοποίησή της με το «Πρόσωπα & ιστορίες» το 2018.

Αυτή τη φορά η Ανιές Βαρντά κάθεται σε μια καρέκλα σκηνοθέτη πάνω στη σκηνή, μπροστά στο κοινό και ανατρέχοντας σε φωτογραφίες και αποσπάσματα από ταινίες της συνοψίζει η ίδια τη δημιουργική καριέρα της – πιο σωστός ο γαλλικός τίτλος εδώ, «Η Βαρντά με τα λόγια της Ανιές», το ίνδαλμα μέσα από τα μάτια του διαχρονικού κοριτσιού.

Φυσικά η αφήγησή της είναι τίποτε λιγότερο από αντισυμβατική, πασπαλισμένη με συγκίνηση (βλέπε Ζακ Ντεμί και ατάκες όπως «τρεις είναι οι σημαντικές λέξεις για μένα, έμπνευση, δημιουργία, μοίρασμα») και με χιούμορ, με το αληθινό joie de vivre, που θα βρει την ίδια απόλαυση στον Πασκάλ Μπρετόν και σε μια πατάτα σε σχήμα καρδιάς. Ενα δίωρο σαν δώρο μ’ ένα φινάλε που κόβει την ανάσα, όπως όλες οι κινήσεις της Βαρντά απέναντι στην ανωτερότητα της ίδιας της ζωής και του τέλους της.

ΑΑΒΟΡΑ, ΔΙΑΝΑ

Ψυχρά κι ανάποδα ΙΙ  ★★★☆☆

(Frozen II, ΗΠΑ, 2019, 103’)

σκηνοθεσία: Κρις Μπακ, Τζένιφερ Λι

με τις φωνές των: Ιντίνα Μενζέλ, Κρίστεν Μπελ, Τζόναθαν Γκροφ, Τζος Γκαντ, Ιβαν Ρέιτσελ Γουντ / στα ελληνικά: Σία Κοσκινά, Βάσια Ζαχαροπούλου, Φοίβος Ριμένας, Πάνος Μουζουράκης, Τάμτα

Μπορεί να πέρασαν έξι χρόνια από την πρώτη συνάντηση του κοινού με την Ελσα και την Αννα (και όλο το merchandise που καθόρισε μια ολόκληρη γενιά παιδιών!), αλλά συχνά το καλό πράγμα αργεί να γίνει και το «Frozen II» είναι ένα υποδειγματικό sequel. Η βασίλισσα Ελσα, η αδελφή της Αννα και οι φίλοι τους, ο Κριστόφ, ο τάρανδος Σβεν κι ο χιονάνθρωπος Ολαφ, ξεκινούν ένα ταξίδι προκειμένου ν’ ανακαλύψουν τα σκοτεινά μυστικά του παρελθόντος των δύο κοριτσιών και τους λόγους για τους οποίους η Ελσα έχει μαγικές δυνάμεις: εννοείται πως στον δρόμο θα συναντήσουν νέους φίλους κι εχθρούς, θα ενισχύσουν την αγάπη που τους συνδέει και θα μας μάθουν ακόμα ένα εθιστικό τραγούδι, το «Into the Unknown», που πολύ σύντομα θ’ ακούγεται από τους πόρους του απανταχού πληθυσμού.

Θεαματικά εφέ, το μυστήριο του παραμυθιού, η περιπέτεια, ντύνονται στα χρώματα του χιονιού και της νύχτας, σε μια ταινία που αγγίζει όλα τα θέματα της εποχής, από την κλιματική αλλαγή ώς την αδελφική αγάπη και την πίστη στη διαφορετικότητα – μόνο που τολμά, για άλλη μια φορά, προς τιμήν της και χωρίς να το έχει την παραμικρή ανάγκη, να το κάνει σκεπτόμενη έξω από τις συμβάσεις, τεχνικά και ιδεολογικά.

Μεταγλωττισμένο: NOVACINEMA ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, TOWN CINEMAS, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΙΓΛΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΑΡΤΕΜΙΣ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΖΕΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΟΝΑΡ, ΟΝΕΙΡΟ, ΟΣΚΑ, ΣΙΝΕ ΑΝΟΙΞΙΣ, ΣΙΝΕ ΧΟΛΑΡΓΟΣ, ΣΠΟΡΤΙΓΚ, 3 ΑΣΤΡΙΑ, ΦΟΙΒΟΣ

Με υπότιτλους: NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, TOWN CINEMAS, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΝΑΝΑ CINEMAX

Οι σκιές του Μπρούκλιν ★★½☆☆☆

(Motherless Brooklyn, ΗΠΑ, 2019, 144’)

  • σκηνοθεσία: Εντουαρντ Νόρτον
  • ηθοποιοί: Εντουαρντ Νόρτον, Γκούγκου Μπάτα-Ρο, Αλεκ Μπόλντγουιν, Μπρους Γουίλις

Δεκαετία του ’50 στη Νέα Υόρκη κι ο Λάιονελ δουλεύει ως ιδιωτικός ντετέκτιβ για λογαριασμό του Φρανκ Μίνα, του μοναδικού ανθρώπου που παραμέρισε το γεγονός ότι ο Λάιονελ πάσχει από το σύνδρομο Τουρέτ και τον εμπιστεύτηκε. Οταν ο Φρανκ δολοφονείται μυστηριωδώς, ο Λάιονελ θα καταδυθεί στο σκοτάδι της διαφθοράς της πόλης για ν’ ανακαλύψει τον ένοχο.

Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη σκηνοθετική δουλειά του (την έξυπνη κομεντί «Πιστά ερωτευμένοι»), ο Εντουαρντ Νόρτον διασκευάζει το μυθιστόρημα του Τζόναθαν Λέθεμ κι αποπειράται να χτίσει την ατμόσφαιρα και την ένταση ενός κλασικού νουάρ. Το γεγονός ότι ξεκινά την ταινία του με ένα σεξπιρκό απόφθεγμα είναι ενδεικτικό τού ότι η φιλοδοξία του δεν είναι μετρημένη.

Πράγματι, από τους μανιερισμούς της δικής του ερμηνείας μέχρι την πολυπλοκότητα της ιστορίας, τους επίμονα υποφωτισμένους εσωτερικούς χώρους, το τραγούδι του Τομ Γιορκ εμβόλιμο μέσα στο κλασικίζον σάουντρακ, τις ονειρικές σκηνές, όλα συνθέτουν ένα γκανγκστερικό φιλμ με ένταση και ρυθμό, αλλά με τόσο μαξιμαλιστικές αισθητικές επιλογές που πνίγουν τις ενδιαφέρουσες προθέσεις της ταινίας.

Φαντασία ★½☆☆☆☆

(Ελλάδα, 2019, 100’)

  • σκηνοθεσία: Αλέξης Καρδαράς
  • ηθοποιοί: Ρένα Μόρφη, Στέλιος Μάινας, Γιάννης Στάνκογλου, Βίκυ Παπαδοπούλου

Αθήνα, δεκαετία του ’90 και του ΠΑΣΟΚ, ο καιρός που το λαϊκό τραγούδι διαδέχονται οι πίστες και τα μπουζούκια. Το νεαρό αστέρι του μικροφώνου, η όμορφη Φωτεινή, έρχεται από την επαρχία και πιάνει δουλειά στις «Χάντρες», το μαγαζί του μπουζουξή Βλάση Χρηστάκη ο οποίος την περιβάλλει με πατρική φροντίδα και, στην πορεία, με ερωτική επιθυμία. Ομως η Φωτεινή θ’ αγαπήσει τον διάσημο λαϊκο-ποπ σταρ Νίκο Κόκκινο κι αυτή η τριγωνική σχέση θ’ αλλάξει τις ζωές όλων, όσο η χώρα αλλάζει το δικό της ύφος.

Μια δεκαετία μετά το αξιαγάπητο «Γκίνες», ο Αλέξης Καρδαράς γράφει και σκηνοθετεί τη «Φαντασία», προφανώς γνωρίζοντας την εποχή και τους ήρωες που περιγράφει. Ομως η έλλειψη εντάσεων στο σενάριο και ειδικά στους διαλόγους, η επίπεδη σκηνοθεσία που δεν αποδίδει ούτε τη δραματικότητα των σχέσεων, ούτε τον πολύμορφο αναβρασμό του ’90 και η μονοδιάστατα γλυκιά παρουσία της Ρένας Μόρφη στον καθοριστικό κεντρικό ρόλο, συνθέτουν μια ταινία που δεν καταφέρνει να ξυπνήσει κανένα συναίσθημα, παρότι μελόδραμα και μάλιστα μιας εποχής συναισθηματικού (και όχι μόνο) πληθωρισμού.

ΣΙΝΕΜΑ
Η επιτυχία του «Joker», ο θρίαμβος των «Παράσιτων»
Οσκαρ 2020 - Οι υποψηφιότητες: Με 11 υποψηφιότητες η ταινία του Τοντ Φίλιπς ηγείται της κούρσας, ενώ η ξενόγλωσση του Μπονγκ Τζουν-χο διεκδικεί Οσκαρ σε 6 κατηγορίες, δείχνοντας τη διεθνή κατεύθυνση των...
Η επιτυχία του «Joker», ο θρίαμβος των «Παράσιτων»
ΣΙΝΕΜΑ
Το αντιπολεμικό δράμα με τις... Χρυσές Σφαίρες
Η νέα ταινία του Σαμ Μέντες «1917», που θα πρωταγωνιστήσει στα φετινά Οσκαρ, είναι ένα φιλμ ρηξικέλευθο. Σίγουρα δεν είναι εξίσου αριστουργηματική, σεναριακά, ως μια αντιπολεμική ταινία, ειδικά ως νέα προσθήκη...
Το αντιπολεμικό δράμα με τις... Χρυσές Σφαίρες
ΣΙΝΕΜΑ
Μέντες, Ταραντίνο οι μεγάλοι νικητές, Σκορσέζε ο μεγάλος χαμένος
Χρυσές Σφαίρες 2020: Ο μεγάλος κινηματογραφικός νικητής της βραδιάς ήταν το «1917» του Σαμ Μέντες ● Οι εκκλήσεις για βοήθεια στην Αυστραλία είχαν τον πρώτο λόγο.
Μέντες, Ταραντίνο οι μεγάλοι νικητές, Σκορσέζε ο μεγάλος χαμένος
ΣΙΝΕΜΑ
Οταν ο Κοέν συνάντησε την Ιλεν και ο Χόπκινς τον Πράις
Το 1960, στην Υδρα, το μικροσκοπικό νησάκι που ανέκαθεν κι ώς τώρα υπήρξε, μαζί, κοσμικό και μποέμ, γεννήθηκε ένας μεγάλος έρωτας, σαρωτικός σαν καλοκαιρινός ήλιος.
Οταν ο Κοέν συνάντησε την Ιλεν και ο Χόπκινς τον Πράις
ΣΙΝΕΜΑ
Το τολμηρό αριστούργημα του Μάρτιν Σκορσέζε
Ο «Ιρλανδός» έχει τη γοητεία του σκοτεινού σύμπαντος του Σκορσέζε, αλλά το πηγαίνει ένα βήμα παρακάτω, χωρίς να δώσει στον θεατή του επιλογή. Γι’ αυτήν του την ταινία, που μοιάζει με επίλογο του έπους που...
Το τολμηρό αριστούργημα του Μάρτιν Σκορσέζε
ΣΙΝΕΜΑ
Ενας σύγχρονος Ουγκό στο παρισινό γκέτο
Πρώτη ταινία μυθοπλασίας του ντοκιμαντερίστα Λατζ Λι, οι «Αθλιοι» είναι μια σύγχρονη θεώρηση της σχέσης της εξουσίας με τους «πληβείους», μια υπενθύμιση των σκονισμένων ιδεών της ελευθερίας και της ισότητας,...
Ενας σύγχρονος Ουγκό στο παρισινό γκέτο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας