Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Κάρλος Ακόστα: Από τις φτωχογειτονιές της Αβάνας στο παγκόσμιο χορευτικό στερέωμα

«Ο Χορός της Ζωής μου» της Ισίαρ Μπογιαΐν

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Κάρλος Ακόστα: Από τις φτωχογειτονιές της Αβάνας στο παγκόσμιο χορευτικό στερέωμα

  • A-
  • A+

Ο χορός της ζωής μου ★★½☆☆☆

(Yuli, Ισπανία, Κούβα, Ην. Βασίλειο, Γερμανία, 2018, 115’) 

♦ σκηνοθεσία: Ισίαρ Μπογιαΐν 
♦ ηθοποιοί: Κάρλος Ακόστα, Σαντιάγο Αλφόνσο 

Ενας σύγχρονος θρύλος του χορού, ο Κάρλος Ακόστα, ο πρώτος μαύρος χορευτής που ερμήνευσε κλασικούς ρόλους στο «λευκό» μπαλέτο της Αμερικής και της Ευρώπης, βλέπει τη ζωή του να γίνεται ταινία, σε (χαρακτηριστικά αριστερής ψυχής) σενάριο του Πολ Λάβερτι, του διακεκριμένου σεναριογράφου του Κεν Λόουτς, και σε σκηνοθεσία της Ισίαρ Μπογιαΐν της «Ελιάς». 

Ο μικρούλης Κάρλος μεγαλώνει στη φτωχογειτονιά της Αβάνας σε μια άπορη οικογένεια με μια ντουζίνα αδέλφια. Ο πατέρας του, βρίσκοντας τρόπο να διοχετεύσει ο μικρός την ενεργητικότητά του, αλλά να έχει εξασφαλισμένο κι ένα πιάτο φαΐ, τον «προσφέρει» στην Εθνική Ακαδημία Χορού της Κούβας ως οικότροφο. Από εκεί, ο Κάρλος θ’ ακολουθήσει τα βήματα προς τη διασημότητα και την ύψιστη αναγνώριση, σε μια ζωή προκλήσεων, τεράστιας μοναξιάς, προσωπικών θριάμβων και μιας τρυφερής ανταπόδοσης στην υπόσχεση της παιδικής ηλικίας. 

Φωτογραφικά και σκηνογραφικά, η ταινία πετυχαίνει μια πολυτελή, ατμοσφαιρική, γλαφυρή αναπαράσταση της εποχής της ενηλικίωσης του Ακόστα, της βελούδινης Αβάνας, της γεμάτης ενέργεια Αμερικής, του αριστοκρατικού Λονδίνου. Από την άλλη πλευρά, ο Λάβερτι γράφει και η Μπογιαΐν σκηνοθετεί με μια μονοδιάστατη απλοϊκότητα, που διατηρεί, φυσικά, το ενδιαφέρον της ίδιας της ζωής, της καριέρας και των καλλιτεχνικών και κοινωνικών επιτευγμάτων του Ακόστα, αλλά δεν προσθέτει τίποτε σ’ ένα προβλέψιμο δράμα με αίσιο τέλος που μπορεί, ως αληθινή ιστορία, να είναι συναρπαστικό, αλλά ως ταινία δεν καταφέρνει ούτε μία πιρουέτα. 

ΑΒΑΝΑ, ΓΑΛΑΖΙΑ ΑΚΤΗ, ΕΛΛΗΝΙΣ, ΘΗΣΕΙΟΝ, ΦΙΛΙΠ 

Η πτώση της αμερικανικής αυτοκρατορίας ★★½☆☆☆

(La chute de l'empire américain, Καναδάς, 2018, 127’) 

  • σκηνοθεσία: Ντενίς Αρκάν 
  • ηθοποιοί: Μαξίμ Ρόι, Μαριπιές Μορέν, Ερίκ Μπρουνό 

Μετά την «Παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας», η καπιταλιστική αυτή υπερδύναμη πέφτει ολοκληρωτικά, σε μια ταινία που δεν έχει στ’ αλήθεια να κάνει με την Αμερική, αλλά με τη δύναμη του ατόμου να καθορίσει τη μοίρα του και που, παρότι δεν αγγίζει το μεγαλείο της «Επέλασης των Βαρβάρων» του Καναδού Ντενίς Αρκάν του 2003, έχει τον πνευματώδη κυνισμό και τον σοσιαλιστικό ρομαντισμό που την κάνει αξιαγάπητη. 

Ο Πιερ-Πολ είναι ένας διανοούμενος, ένας διδάκτωρ φιλοσοφίας που δουλεύει ως κούριερ: όταν, μια μέρα, βρεθεί μπροστά σε μια μαφιόζικη ληστεία που πηγαίνει μοιραία στραβά, δεν θ’ αντισταθεί στον πειρασμό και θα πάρει δυο σάκους με λεφτά. Με τη μαφία και την αστυνομία στο κατόπι του, αναζητώντας τρόπο να ξεπλύνει τα λεφτά με τη βοήθεια ενός αποφυλακισμένου οικονομολόγου, ο Πιερ-Πολ πρώτα θα ξοδέψει ορισμένα σε όσους τα έχουν ανάγκη, άστεγους και άπορους και στην πόρνη «Ασπασία», την οποία αρχίζει, επιφυλακτικά, να ερωτεύεται. 

Σ’ ένα φιλμ που βασίζεται ολοκληρωτικά στο τρίο των πρωταγωνιστών του και στα επίπεδα του σεναρίου του, ο Αρκάν στήνει ένα ουτοπικό εγκεφαλικό παιχνίδι με τους όρους μιας νουάρ… κομεντί, καταλήγοντας μάλλον αφελής ή/και διδακτικός πολιτικά, αλλά πάντα αφηγηματικά γοητευτικός. 

Δεσμοί αίματος ★★½☆☆☆

(La misma sangre, Αργεντινή, ΗΠΑ, 2019, 113’) 

  • σκηνοθεσία: Μιγκέλ Κοάν 
  • ηθοποιοί: Οσκαρ Μαρτίνεζ, Παουλίνα Γκαρσία, Ντολόρες Φόνζι 

Ο Ελίας και η Αντριάνα είναι το ιδανικό παντρεμένο ζευγάρι εδώ και 35 χρόνια. Οταν, ωστόσο, η Αντριάνα φεύγει από τη ζωή, η οικογένεια καταρρέει, όχι από θλίψη, αλλά από καχυποψία: η κόρη Κάρλα κι ο άντρας της θεωρούν πως ο πατέρας, ο Ελίας, ευθύνεται για τον θάνατο της μητέρας και είναι αποφασισμένοι να το αποδείξουν. 

Υπέροχοι ερμηνευτές και πυκνή ατμόσφαιρα παλιομοδίτικου θρίλερ, σ’ ένα φιλμ που σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Αργεντινή. Τι κι αν μισή ώρα μετά τη θέασή του το έχεις μπερδέψει με μπόλικες άλλες ισπανόφωνες ταινίες του είδους, στη διάρκειά του σε κρατά… δέσμιο της αγωνίας και των ανατροπών του. 

Τα παράπονά σας στον έφορο ★★☆☆☆

(Jusqu'ici tout va bien, Γαλλία, Βέλγιο, 2019, 90’) 

  • σκηνοθεσία: Μοχάμεντ Χαμιντί 
  • ηθοποιοί: Ζιλ Λελούς, Μαλίκ Μπενταλά, Σαμπρίνα Ουαζανί 

Ο Φρεντ έρχεται αντιμέτωπος με τον χειρότερο εφιάλτη. Δεν είναι μόνο ότι, πάνω στη μεγάλη επιτυχία της επιχείρησής του, η εφορία τού κάνει έλεγχο. Είναι ότι, για να ξεπεράσει το πρόβλημά του, θα πρέπει, μαζί με τους τρέντι συνεργάτες του, να μετακομίσει τη δουλειά του από το Παρίσι σε μια, φευ, υποβαθμισμένη περιοχή των προαστίων. 

Εναλλάξ χαριτωμένη και χοντροκομμένη «κοινωνική» κωμωδία, μια σάτιρα της νέας τάξης των Γάλλων «BoBo», δεν ξεπερνά ποτέ το ένα και μοναδικό εύρημά της, αλλά κερδίζει από την πάντα ελκυστική παρουσία και φυσικότητα του Ζιλ Λελούς. 

Σχέδιο απόδρασης: Προσωπική υπόθεση ★½☆☆☆☆

(Escape plan: The extractors, ΗΠΑ, 2019, 97’) 

  • σκηνοθεσία: Τζον Χέρτσφελντ 
  • ηθοποιοί: Σιλβέστερ Σταλόνε, Ντέιβ Μπαουτίστα, Κέρτις «50 Cent» Τζάκσον 

Ο Σιλβέστερ Σταλόνε και οι μπρατσόνε φίλοι του αποδρούν ξανά, παρότι αυτή τη φορά δεν είναι καν έγκλειστοι. Ο Ρέι Μπρέσλιν και η ομάδα του αναλαμβάνουν να βοηθήσουν τον επίσης δραπέτη Σεν, αποστολή του οποίου είναι ν’ απελευθερώσει την κόρη ενός ζάπλουτου Κινέζου από τη γοτθική φυλακή υψίστης ασφαλείας όπου κρατείται. Το franchise εξελίσσεται, το ντεκόρ αλλάζει, ο 50 Cent έρχεται, οι μύες του Μπαουτίστα μένουν ίδιοι και ο Sly εγγυάται μια κάποια ένταση στις σκηνές δράσης. 

Οταν λείπει η μαμά ★½☆☆☆☆

(10 giorni senza mamma, Ιταλία, 2019, 94’) 

  • σκηνοθεσία: Αλεσάντρο Τζενοβέζι 
  • ηθοποιοί: Φάμπιο ντε Λουίτζι, Βαλεντίνα Λοντοβίνι 

Είναι σαν να την έχεις ξαναδεί – και την έχεις, σε γαλλική βερσιόν τουλάχιστον. Ενα ζευγάρι μεγαλώνει τρία παιδιά, εκείνος ασχολείται μόνο με την καριέρα του, την οποία και θεωρεί σημαντικότερη, εκείνη ασχολείται με την οικογένεια και το σπίτι.

Οταν η μαμά αποφασίσει να χαρίσει στον εαυτό της ένα δεκαήμερο διακοπών, εκείνος θα χρειαστεί ν’ αναλάβει τα παιδιά και να δει από κοντά τη γλύκα. Το οποίο και συμβαίνει, με τα ακριβώς αναμενόμενα χωρατά και σκανταλιές και την αίσια επανένωση της οικογένειας που βρίσκει τον πατέρα σοφότερο και ωριμότερο. Μια φορά να παρακολουθήσουμε και τις διακοπές της μητέρας. 

Σε επανέκδοση 

«8 1/2» του Φεντερίκο Φελί

Σαν παλιό σινεμά. Σε μια βδομάδα –μια σειρά από καλοκαιρινές εβδομάδες, για την ακρίβεια– μεγάλης κινηματογραφικής ένδειας, βγαίνουν στις αίθουσες σε επανέκδοση, με νέες ψηφιακές κόπιες, δύο από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της ιστορίας του σινεμά. Το «8 ½» (Ιταλία, Γαλλία, 1963, 138’, αστεράκια: ★★★★★) του Φεντερίκο Φελίνι, απροκάλυπτα αυτοβιογραφικό, φέρνει στην οθόνη τις υπαρξιακές, καλλιτεχνικές, θρησκευτικές, εσωτερικές συγκρούσεις ενός σκηνοθέτη (ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, πλαισιωμένος από την Ανούκ Εμέ, την Κλαούντια Καρντινάλε κι ένα σύμπαν αναμνήσεων και φαντασιώσεων), σ’ ένα ανεπανάληπτο, κυβιστικό, σαρωτικό φιλμ, που μοιάζει σαν να έγινε, μαζί, χτες και αύριο. ΚΟΡΑΛΛΙ CINEMAX, ΟΑΣΙΣ, ΡΙΒΙΕΡΑ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΛΑΪΣ ΘΕΡΙΝΟΣ 

Η «Εβδομη σφραγίδα» (Det sjunde inseglet, Σουηδία, 1957, 96’, αστεράκια: ★★★★★) του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, με τους Μαξ φον Σίντοφ, Γκούναρ Μπιόρνστραντ και Μπίμπι Αντερσον, δεν θυμίζει, μόνο, πώς παίζεται μια παρτίδα σκάκι με τον Χάρο, αλλά συμπυκνώνει όλες τις εσωτερικές εμμονές και τη σκηνοθετική αυτοκυριαρχία του σπουδαίου Σουηδού δημιουργού και υπαρξιακού φιλοσόφου. 

ΑΒΑΝΑ, ΑΘΗΝΑΙΑ, ΦΛΩΡΙΔΑ ΖΟΥΜΠΕΡΙ

 

ΣΙΝΕΜΑ
Ενας σύγχρονος Ουγκό στο παρισινό γκέτο
Πρώτη ταινία μυθοπλασίας του ντοκιμαντερίστα Λατζ Λι, οι «Αθλιοι» είναι μια σύγχρονη θεώρηση της σχέσης της εξουσίας με τους «πληβείους», μια υπενθύμιση των σκονισμένων ιδεών της ελευθερίας και της ισότητας,...
Ενας σύγχρονος Ουγκό στο παρισινό γκέτο
ΣΙΝΕΜΑ
«Ο Κεν Λόουτς ήταν ο ήρωάς μου»
Ντέμπι Χάνιγουντ: Πώς η 47χρονη εκπαιδευτικός ξαφνικά έγινε η πρωταγωνίστρια στη νέα ταινία «Δυστυχώς, απουσιάζατε», του σπουδαίου Βρετανού σκηνοθέτη
«Ο Κεν Λόουτς ήταν ο ήρωάς μου»
ΣΙΝΕΜΑ
Αίθουσες γεμάτες κόσμο, εικόνες και ιδέες
Μέρα με τη μέρα παίρνει φόρα το 60ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Επετειακό, γιορτάζοντας τις 60 διοργανώσεις από τον Σεπτέμβριο του 1960, δήλωσε την επιθυμία του να τιμά το παρελθόν, αλλά να...
Αίθουσες γεμάτες κόσμο, εικόνες και ιδέες
ΣΙΝΕΜΑ
Αγιογραφία Βαρουφάκη από Γαβρά και Χοακίν Φίνιξ για Οσκαρ
Ο Κώστας Γαβράς την πίστη που ο ίδιος νιώθει, στην ταινία «Ενήλικοι στην αίθουσα» δεν καταφέρνει στιγμή να τη μετουσιώσει κινηματογραφικά σε κάτι παραπάνω από ένα μονόπλευρο «λυσάρι» της ταραγμένης πολιτικής...
Αγιογραφία Βαρουφάκη από Γαβρά και Χοακίν Φίνιξ για Οσκαρ
ΣΙΝΕΜΑ
Επίσκεψη για ζεστό τσάι και φλεγματικό χιούμορ στον «Πύργο του Downton»
Η «Εφ.Συν.» στην επίσημη πρεμιέρα του «Downton Abbey» στο Λονδίνο. Μας μίλησαν ο εμπνευστής και σεναριογράφος του «Downton Abbey», Tζούλιαν Φέλοουζ, ο σκηνοθέτης Μάικλ Ενγκλερ και το γνώριμο καστ.
Επίσκεψη για ζεστό τσάι και φλεγματικό χιούμορ στον «Πύργο του Downton»
ΣΙΝΕΜΑ
Τα 5 ζευγάρια της Μόστρα
Στην ιταλική πόλη έχουν φορέσει τα γιορτινά τους. Σήμερα ξεκινά η λαμπερή διοργάνωση από την οποία θα παρελάσουν κορυφαία ονόματα του κινηματογράφου. Ανάμεσά τους η Μέριλ Στριπ και ο Γκάρι Ολντμαν, η Κατρίν...
Τα 5 ζευγάρια της Μόστρα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας