Ο χορός της ζωής μου ★★½☆☆☆
(Yuli, Ισπανία, Κούβα, Ην. Βασίλειο, Γερμανία, 2018, 115’)
♦ σκηνοθεσία: Ισίαρ Μπογιαΐν
♦ ηθοποιοί: Κάρλος Ακόστα, Σαντιάγο Αλφόνσο
Ενας σύγχρονος θρύλος του χορού, ο Κάρλος Ακόστα, ο πρώτος μαύρος χορευτής που ερμήνευσε κλασικούς ρόλους στο «λευκό» μπαλέτο της Αμερικής και της Ευρώπης, βλέπει τη ζωή του να γίνεται ταινία, σε (χαρακτηριστικά αριστερής ψυχής) σενάριο του Πολ Λάβερτι, του διακεκριμένου σεναριογράφου του Κεν Λόουτς, και σε σκηνοθεσία της Ισίαρ Μπογιαΐν της «Ελιάς».
Ο μικρούλης Κάρλος μεγαλώνει στη φτωχογειτονιά της Αβάνας σε μια άπορη οικογένεια με μια ντουζίνα αδέλφια. Ο πατέρας του, βρίσκοντας τρόπο να διοχετεύσει ο μικρός την ενεργητικότητά του, αλλά να έχει εξασφαλισμένο κι ένα πιάτο φαΐ, τον «προσφέρει» στην Εθνική Ακαδημία Χορού της Κούβας ως οικότροφο. Από εκεί, ο Κάρλος θ’ ακολουθήσει τα βήματα προς τη διασημότητα και την ύψιστη αναγνώριση, σε μια ζωή προκλήσεων, τεράστιας μοναξιάς, προσωπικών θριάμβων και μιας τρυφερής ανταπόδοσης στην υπόσχεση της παιδικής ηλικίας.
Φωτογραφικά και σκηνογραφικά, η ταινία πετυχαίνει μια πολυτελή, ατμοσφαιρική, γλαφυρή αναπαράσταση της εποχής της ενηλικίωσης του Ακόστα, της βελούδινης Αβάνας, της γεμάτης ενέργεια Αμερικής, του αριστοκρατικού Λονδίνου. Από την άλλη πλευρά, ο Λάβερτι γράφει και η Μπογιαΐν σκηνοθετεί με μια μονοδιάστατη απλοϊκότητα, που διατηρεί, φυσικά, το ενδιαφέρον της ίδιας της ζωής, της καριέρας και των καλλιτεχνικών και κοινωνικών επιτευγμάτων του Ακόστα, αλλά δεν προσθέτει τίποτε σ’ ένα προβλέψιμο δράμα με αίσιο τέλος που μπορεί, ως αληθινή ιστορία, να είναι συναρπαστικό, αλλά ως ταινία δεν καταφέρνει ούτε μία πιρουέτα.
ΑΒΑΝΑ, ΓΑΛΑΖΙΑ ΑΚΤΗ, ΕΛΛΗΝΙΣ, ΘΗΣΕΙΟΝ, ΦΙΛΙΠ
Η πτώση της αμερικανικής αυτοκρατορίας ★★½☆☆☆
(La chute de l’empire américain, Καναδάς, 2018, 127’)
- σκηνοθεσία: Ντενίς Αρκάν
- ηθοποιοί: Μαξίμ Ρόι, Μαριπιές Μορέν, Ερίκ Μπρουνό
Μετά την «Παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας», η καπιταλιστική αυτή υπερδύναμη πέφτει ολοκληρωτικά, σε μια ταινία που δεν έχει στ’ αλήθεια να κάνει με την Αμερική, αλλά με τη δύναμη του ατόμου να καθορίσει τη μοίρα του και που, παρότι δεν αγγίζει το μεγαλείο της «Επέλασης των Βαρβάρων» του Καναδού Ντενίς Αρκάν του 2003, έχει τον πνευματώδη κυνισμό και τον σοσιαλιστικό ρομαντισμό που την κάνει αξιαγάπητη.
Ο Πιερ-Πολ είναι ένας διανοούμενος, ένας διδάκτωρ φιλοσοφίας που δουλεύει ως κούριερ: όταν, μια μέρα, βρεθεί μπροστά σε μια μαφιόζικη ληστεία που πηγαίνει μοιραία στραβά, δεν θ’ αντισταθεί στον πειρασμό και θα πάρει δυο σάκους με λεφτά. Με τη μαφία και την αστυνομία στο κατόπι του, αναζητώντας τρόπο να ξεπλύνει τα λεφτά με τη βοήθεια ενός αποφυλακισμένου οικονομολόγου, ο Πιερ-Πολ πρώτα θα ξοδέψει ορισμένα σε όσους τα έχουν ανάγκη, άστεγους και άπορους και στην πόρνη «Ασπασία», την οποία αρχίζει, επιφυλακτικά, να ερωτεύεται.
Σ’ ένα φιλμ που βασίζεται ολοκληρωτικά στο τρίο των πρωταγωνιστών του και στα επίπεδα του σεναρίου του, ο Αρκάν στήνει ένα ουτοπικό εγκεφαλικό παιχνίδι με τους όρους μιας νουάρ… κομεντί, καταλήγοντας μάλλον αφελής ή/και διδακτικός πολιτικά, αλλά πάντα αφηγηματικά γοητευτικός.
Δεσμοί αίματος ★★½☆☆☆
(La misma sangre, Αργεντινή, ΗΠΑ, 2019, 113’)
- σκηνοθεσία: Μιγκέλ Κοάν
- ηθοποιοί: Οσκαρ Μαρτίνεζ, Παουλίνα Γκαρσία, Ντολόρες Φόνζι
Ο Ελίας και η Αντριάνα είναι το ιδανικό παντρεμένο ζευγάρι εδώ και 35 χρόνια. Οταν, ωστόσο, η Αντριάνα φεύγει από τη ζωή, η οικογένεια καταρρέει, όχι από θλίψη, αλλά από καχυποψία: η κόρη Κάρλα κι ο άντρας της θεωρούν πως ο πατέρας, ο Ελίας, ευθύνεται για τον θάνατο της μητέρας και είναι αποφασισμένοι να το αποδείξουν.
Υπέροχοι ερμηνευτές και πυκνή ατμόσφαιρα παλιομοδίτικου θρίλερ, σ’ ένα φιλμ που σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Αργεντινή. Τι κι αν μισή ώρα μετά τη θέασή του το έχεις μπερδέψει με μπόλικες άλλες ισπανόφωνες ταινίες του είδους, στη διάρκειά του σε κρατά… δέσμιο της αγωνίας και των ανατροπών του.
Τα παράπονά σας στον έφορο ★★☆☆☆
(Jusqu’ici tout va bien, Γαλλία, Βέλγιο, 2019, 90’)
- σκηνοθεσία: Μοχάμεντ Χαμιντί
- ηθοποιοί: Ζιλ Λελούς, Μαλίκ Μπενταλά, Σαμπρίνα Ουαζανί
Ο Φρεντ έρχεται αντιμέτωπος με τον χειρότερο εφιάλτη. Δεν είναι μόνο ότι, πάνω στη μεγάλη επιτυχία της επιχείρησής του, η εφορία τού κάνει έλεγχο. Είναι ότι, για να ξεπεράσει το πρόβλημά του, θα πρέπει, μαζί με τους τρέντι συνεργάτες του, να μετακομίσει τη δουλειά του από το Παρίσι σε μια, φευ, υποβαθμισμένη περιοχή των προαστίων.
Εναλλάξ χαριτωμένη και χοντροκομμένη «κοινωνική» κωμωδία, μια σάτιρα της νέας τάξης των Γάλλων «BoBo», δεν ξεπερνά ποτέ το ένα και μοναδικό εύρημά της, αλλά κερδίζει από την πάντα ελκυστική παρουσία και φυσικότητα του Ζιλ Λελούς.
Σχέδιο απόδρασης: Προσωπική υπόθεση ★½☆☆☆☆
(Escape plan: The extractors, ΗΠΑ, 2019, 97’)
- σκηνοθεσία: Τζον Χέρτσφελντ
- ηθοποιοί: Σιλβέστερ Σταλόνε, Ντέιβ Μπαουτίστα, Κέρτις «50 Cent» Τζάκσον
Ο Σιλβέστερ Σταλόνε και οι μπρατσόνε φίλοι του αποδρούν ξανά, παρότι αυτή τη φορά δεν είναι καν έγκλειστοι. Ο Ρέι Μπρέσλιν και η ομάδα του αναλαμβάνουν να βοηθήσουν τον επίσης δραπέτη Σεν, αποστολή του οποίου είναι ν’ απελευθερώσει την κόρη ενός ζάπλουτου Κινέζου από τη γοτθική φυλακή υψίστης ασφαλείας όπου κρατείται. Το franchise εξελίσσεται, το ντεκόρ αλλάζει, ο 50 Cent έρχεται, οι μύες του Μπαουτίστα μένουν ίδιοι και ο Sly εγγυάται μια κάποια ένταση στις σκηνές δράσης.
Οταν λείπει η μαμά ★½☆☆☆☆
(10 giorni senza mamma, Ιταλία, 2019, 94’)
- σκηνοθεσία: Αλεσάντρο Τζενοβέζι
- ηθοποιοί: Φάμπιο ντε Λουίτζι, Βαλεντίνα Λοντοβίνι
Είναι σαν να την έχεις ξαναδεί – και την έχεις, σε γαλλική βερσιόν τουλάχιστον. Ενα ζευγάρι μεγαλώνει τρία παιδιά, εκείνος ασχολείται μόνο με την καριέρα του, την οποία και θεωρεί σημαντικότερη, εκείνη ασχολείται με την οικογένεια και το σπίτι.
Οταν η μαμά αποφασίσει να χαρίσει στον εαυτό της ένα δεκαήμερο διακοπών, εκείνος θα χρειαστεί ν’ αναλάβει τα παιδιά και να δει από κοντά τη γλύκα. Το οποίο και συμβαίνει, με τα ακριβώς αναμενόμενα χωρατά και σκανταλιές και την αίσια επανένωση της οικογένειας που βρίσκει τον πατέρα σοφότερο και ωριμότερο. Μια φορά να παρακολουθήσουμε και τις διακοπές της μητέρας.
