«Η φήμη της Δαλιδά συναγωνιζόταν τη μοναξιά της»

«Η ζωή μου έχει γίνει αφόρητη. Συγχωρέστε με». Στις 3 Μαΐου του 1987, η Δαλιδά αποχαιρέτησε τη ζωή που της είχε γίνει αφόρητη μ’ αυτό το σημείωμα. Το πικρό αυτό τέλος ήρθε μετά από μια ζωή που γέμισε τον κόσμο λάμψη, φως και μουσική.

Τώρα, στην ταινία της Γαλλίδας σκηνοθέτιδας Λίζα Αζουέλος, η μεγάλη ντίβα της ευρωπαϊκής μουσικής, η μελαγχολική σταρ με τα υπέροχα μαλλιά, τα αστραφτερά ρούχα και τη μεγάλη φωνή, μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη για μια κινηματογραφική βιογραφία με τίτλο εμπνευσμένο από το διάσημο τραγούδι της: «Ciao Amore…».

Από τη γέννησή της στο Κάιρο το 1933, έως την πρώτη συναυλία της στο Ολυμπιά στο Παρίσι το 1956, από τον γάμο της με τον Λουσιέν Μορίς μέχρι το απόγειο της ντίσκο σκηνής, από το αποκαλυπτικό της ταξίδι στην Ινδία μέχρι τη διεθνή επιτυχία του «Gigi L’ Amoroso», η ταινία της Αζουέλος παρακολουθεί τη ζωή της Δαλιδά πάνω αλλά κυρίως πίσω από τη σκηνή, θέλοντας να συνθέσει το πορτρέτο μιας σύνθετης αλλά και, κυρίως, αντισυμβατικής γυναίκας προορισμένης από τη μοίρα να γίνει σταρ.

Η Αζουέλος ομολογεί ότι στη διάρκεια της προετοιμασίας της ταινίας κι όχι πριν βρήκε τη συναισθηματική σύνδεση με την ηρωίδα της: «Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήμουν φαν της Δαλιδά πριν κάνω την ταινία. Κατά κάποιον τρόπο, κάπως μου επιβλήθηκε! Μόλις άρχισα την έρευνα, ένιωσα μια οικειότητα μαζί της και, καθώς περνούσε ο καιρός, ο δεσμός έγινε ολοένα ισχυρότερος.

»Η Δαλιδά δεν ήταν απλώς μια γυναίκα που έσπασε πολλά ρεκόρ -κέρδισε περισσότερα βραβεία από οποιονδήποτε Γάλλο καλλιτέχνη, πούλησε 170 εκατομμύρια δίσκους, ηχογράφησε 2.000 τραγούδια και είχε 70 χρυσούς δίσκους- ήταν επίσης ένα εξαιρετικό άτομο. Η ζωή της ήταν απίστευτη και τραγική, σαν μυθιστόρημα.

»Η φήμη της, καλή και κακή, συναγωνιζόταν τη μοναξιά της. Γρήγορα κατάλαβα ότι πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας που δεν βρήκε ποτέ την ευτυχία. Ηθελα να τιμήσω τη μνήμη της – να κάνω τους ανθρώπους να καταλάβουν το ποια ήταν και να συγχωρέσουν την τελευταία, απελπισμένη πράξη της. Ηταν άτυχη, ήταν μια γυναίκα μοντέρνα σε μια εποχή που ήταν κάθε άλλο παρά μοντέρνα».

Η δουλειά της Αζουέλος για το «Ciao Amore… Dalida», από τη συγκέντρωση του υλικού μέχρι την επιλογή των συνεργατών της, πήρε τέσσερα χρόνια. «Τίποτα δεν είναι απλό όταν έχεις να κάνεις με έναν τόσο σημαντικό και περίπλοκο χαρακτήρα», εξηγεί η Αζουέλος. «Το πρότζεκτ άλλαξε προσέγγιση, πρωταγωνίστρια και οπτική γωνία αρκετές φορές.

Κι όμως, πάντα ήξερα ότι θα φτάσω εκεί που ήθελα γιατί ένα μέντιουμ μού είχε πει το 2012 ότι η Δαλιδά είναι χαρούμενη που θα αφηγηθώ την ιστορία της. Οταν απάντησα ότι είχα γράψει το σενάριο, αλλά το πρότζεκτ είχε εγκαταλειφθεί, το μέντιουμ απάντησε ότι σε τέσσερα χρόνια η ταινία θα γίνει και θα τη σκηνοθετήσω εγώ. Ακόμη κι αν δεν πιστεύει κανείς σε αυτά, όντως συνέβη!».

Η επιλογή της ηθοποιού που θα ενσάρκωνε τη Δαλιδά στην ταινία ήταν σκέτος άθλος. Μια γυναίκα με τα ταιριαστά χαρακτηριστικά, που να μπορεί όχι μόνο να τραγουδά πειστικά, αλλά και να φέρει στους ώμους της τη μνήμη εκατομμυρίων ανθρώπων από την πραγματική Δαλιδά, χρειάστηκε ένα κάστινγκ 200 ηθοποιών. «Αρχίσαμε στη Γαλλία, αλλά καμία ηθοποιός δεν είχε τη σωστή προφορά.

Οπότε αποφασίσαμε να ψάξουμε και στην Ιταλία και τη Μέση Ανατολή. Είδα τη Σβέβα Αλβίτι σε ένα βίντεο κι είχα αμέσως ένα καλό προαίσθημα. Οταν ήρθε στο Παρίσι είχαμε καταλήξει σε 20 ηθοποιούς – μόλις, όμως, τραγούδησε το “Je Suis Malade”, συγκινήθηκα βαθιά. Δεν έχει πολλή εμπειρία στην υποκριτική και δεν μιλούσε γαλλικά, αλλά στο τέλος της οντισιόν είπε “Είμαι η Δαλιδά” και εγώ της απάντησα “το ξέρω”».

Η Σβέβα Αλβίτι, 32χρονη Ρωμαία, συστήνεται μέσα από τη Δαλιδά στο κοινό. «Οταν ήμουν μικρή, ήθελα να γίνω τενίστρια, αλλά όλα άλλαξαν όταν κέρδισα ένα διαγωνισμό μόντελινγκ και μετακόμισα στη Νέα Υόρκη, στην ηλικία των 17 ετών.

Ημουν μοντέλο για εννιά χρόνια και το όνειρό μου να περάσω στον κινηματογράφο έγινε πραγματικότητα με το “Δαλιδά”», λέει η Αλβίτι. Παρά τη μικρή της εμπειρία στο σινεμά, μόλις τρεις ιταλικές ταινίες τα τελευταία λίγα χρόνια, η Αλβίτι βρήκε τον τρόπο να συνδεθεί με τον μύθο και την ουσία της ηρωίδας της.

«Το να αισθάνεσαι ευάλωτος δεν έχει να κάνει με την ηλικία και με την εποχή», εξηγεί η Αλβίτι. «Σαν τη Δαλιδά, είμαι αρκετά εσωστρεφής και καταλάβαινα πώς αισθανόταν. Ολοι μας έχουμε μια σκοτεινή πλευρά στην προσωπικότητά μας, οπότε για μένα ήταν μια ενδιαφέρουσα ευκαιρία να το διερευνήσω αυτό. Υπήρχαν στιγμές μαγευτικές στα γυρίσματα, στιγμές που δεν ήμουν σίγουρη αν ήμουν η Σβέβα ή η Δαλιδά.

»Πλέον η Δαλιδά δεν είναι τόσο κομμάτι μου, κάτι που είναι μάλλον καλό, αλλά θα παραμείνει για πάντα το καλύτερο δώρο που μου έχει δώσει η ζωή μέχρι στιγμής».

Με την προβολή της ταινίας «Ciao Amore… Dalida» ξεκίνησε το 18ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου την περασμένη εβδομάδα στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, παρουσία της Λ. Αζουέλος και της Σβ. Αλβίτι. Η ταινία βγαίνει στις αίθουσες την Πέμπτη 30 Μαρτίου από τη Rosebud 21.