Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Για χάρη της
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Για χάρη της

  • A-
  • A+

Το Ανοιχτό Βιβλίο, για όγδοη συνεχή χρονιά, θα σας κρατήσει συντροφιά με πρωτότυπες καλοκαιρινές ιστορίες. Φέτος δώδεκα συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας γράφουν, αποκλειστικά για την «Εφ.Συν.», ένα διήγημα που συνδυάζει ήρωες (παιδιά ή εφήβους), πλαίσιο (καλοκαίρι - όπως πάντα) και μια έκτακτη δυσοίωνη συγκυρία (Covid-19) συναρθρωμένα όλα σε μια ενιαία αφήγηση.

Δώδεκα πρόσωπα της γραφής μιας ευρείας ηλικιακής κλίμακας, ετερογενών θεματικών κάδρων και αφηγηματικών τρόπων, δώδεκα βραβευμένοι, σημαντικοί συγγραφείς, που γνωρίζουν εκ των έσω συνήθειες, κώδικες και γλώσσα νεαρών αφηγητών και αναγνωστών, μας αποκαλύπτουν εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα που προκαλεί σε μια άγουρη ψυχή (κι όχι μόνο) αυτό το αλλόκοτο, ανήσυχο καλοκαίρι της πανδημίας.

Μετά τη Μαρία Παπαγιάννη, την Ελένη Σβορώνου και τον Γιώργο Παναγιωτάκη το αφηγηματικό νήμα πιάνει η Αγγελική Δαρλάση.


Δεν είχαν προλάβει να πάνε για βραδινό μπάνιο το περασμένο καλοκαίρι. Ούτε να πιαστούνε χέρι χέρι. Ούτε, φυσικά, να φιληθούνε. Κι έτσι ποτέ δεν ανταλλάξανε σάλια παρά μόνο υγρά βλέμματα, πειράγματα και, λίγο πριν αποχαιρετιστούν, τα νούμερα των κινητών τους∙ ήταν το τελευταίο βράδυ των διακοπών της. Λίγο μετά άκουσε πίσω της βήματα. Εκείνος ήταν. Εδειχνε τόσο μελαγχολικός στο ημίφως από τους γλόμπους του αυθαίρετου beach-bar.

Κρατούσε ένα χαρτάκι που το έπαιζε νευρικά μέσα στα δάχτυλά του∙ εκείνη κρατούσε την αναπνοή της. «Θα με φιλήσει τώρα» σκέφτηκε κι οι παλμοί της περισσότεροι απ’ ό,τι μετά από μια ώρα προπόνησης. Με μια άγαρμπη κίνηση της έτεινε το χέρι του με το χαρτάκι. Το πήρε σαστισμένη και, πριν προλάβει να πει οτιδήποτε, εκείνος είχε ήδη κάνει μεταβολή - χωρίς να περιμένει να δει αν θα το έσκιζε, αν θα το έβαζε στην τσέπη της, αν θα το διάβαζε.

Το διάβασε. «Ραντεβού του χρόνου το καλοκαίρι εδώ. Κι όλα, ελπίζω, να είναι αλλιώς». Ολη νύχτα μούσκευε με δάκρυα το μαξιλάρι της.

Την άλλη μέρα επέστρεψαν στην Αθήνα.

Δεν της τηλεφώνησε ποτέ. Ούτε μήνυμα της έστειλε. Δεν την αναζήτησε ούτε στο FΒ, ούτε στο instagram. Ούτε εκείνη. Τον σκεφτόταν όμως συχνά κοιτάζοντας το ταβάνι.

«Καλά, αυτός είναι ηλίθιος! Εσύ γιατί είσαι κότα; Γιατί δεν του στέλνεις μήνυμα;» την έπρηζε η κολλητή της. Σήκωνε ανήξερα τους ώμους συνεχίζοντας να ζωγραφίζει ήλιους-σπείρες στο περιθώριο του βιβλίου της Βιολογίας. Δειλή. Πάντα της φοβισμένη. Αυτό, μάλλον.

Τελικά, αρχές Μαρτίου, του έστειλε: «Το καλοκαίρι θα πας στο νησί;». Κι έπειτα έκλαιγε για ώρες μετανιωμένη που είχε υποκύψει στον πειρασμό. Την είχε ξεχάσει. Μέχρι που ήρθε το μήνυμά του: «Αφού έχουμε ραντεβού μαζί!». Το διάβαζε ξανά και ξανά. Το καλοκαίρι όλα θα είναι αλλιώς∙ η σκέψη αυτή την παρηγορούσε.

Λίγο μετά ήρθε η καραντίνα και κλειστήκανε σπίτι η μαμά, η γιαγιά κι αυτή. Ολες μαζί από το πρωί ώς τη νύχτα, από τη νύχτα ώς το πρωί. Την είχε πιάσει κάτι σαν ασφυξία. Φόβος. Πανικός. Ισως το καλοκαίρι να μην πήγαιναν πουθενά. Ισως το καλοκαίρι να μη ζούσε καν. Να είχε πεθάνει ακόμη πιο νέα από τον πατέρα, αλλά αυτή όχι από καρκίνο, αλλά εξαιτίας του γαμω-Covid-19. «Είσαι μαλάκας» της έγραφε στο viber η κολλητή. «Οι νέοι το περνάνε ελαφριά, δεν πεθαίνουν. Οι ευπαθείς ομάδες κι οι ηλικιωμένοι κινδυνεύουν. Δεν χρειάζεται να είσαι τζιμάνι στη βιολογία για να καταλάβεις».

Κατάλαβε. Μπορούσε και να κάνει αλλιώς; «Για χάρη της γιαγιάς, αγάπη μου. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικές» έλεγε η μάνα. Τα ίδια κάθε μέρα.

Ολον τον καιρό της καραντίνας μέσα έμεινε. Κάποιες φορές έστελνε «κωδικό 6» κι έβγαιναν με την κολλητή για τζόκινγκ και κουβεντούλα. Οταν άνοιξε το σχολείο, εκείνη δεν πήγε∙ «ας μην το ρισκάρουμε. Εχουμε τη γιαγιά. Για χάρη της» ψέλλιζε ενοχικά η μαμά. Κι ούτε πολυέβγαινε και τότε. Κι όταν έβγαινε στεκόταν μακριά απ’ όλους τους άλλους. «Ολοι μαζί κι η ψωριάρα χώρια» την πείραζαν οι συμμαθητές της κι εκείνη χαμογελούσε θλιμμένα. «Μεγάλη η χάρη της γιαγιάς», της έλεγε με δήθεν αγανάκτηση η κολλητή και της έστελνε φιλί στον αέρα.

«Μεγάλη η χάρη μου, κορίτσι μου! Ακόμη και το καλοκαίρι σου μέσα θα το περάσεις; Από προχτές στο νησί και μόνο για μπάνιο βγαίνεις» διαμαρτύρεται η γιαγιά.

Εκείνη συνεχίζει να τσιμπολογάει σκεφτική κι αμίλητη τις τηγανητές πατάτες. Από μικρό κοριτσάκι, κάθε που έχουν φαγητό που δεν της αρέσει η γιαγιά τής τηγανίζει πατάτες για βραδινό. Και κάθε φορά η μαμά γκρινιάζει που η γιαγιά τής κάνει τις χάρες. Ολες τις χάρες. Λες για να ρεφάρει και για τις χάρες του πεθαμένου μπαμπά. Η μαμά όμως έφυγε σήμερα για την Αθήνα. Θα έρθει πάλι το άλλο Σαββατοκύριακο.

«Δεν θα πω τίποτα στη μάνα σου. Πήγαινε. Για χάρη μου. Να δεις και το αγόρι…» επιμένει η γιαγιά κλείνοντας συνωμοτικά το μάτι.

«Α, ρε γιαγιά, μόνο εσύ με καταλαβαίνεις» σκέφτεται. Δεν της το λέει. Της δίνει ένα πεταχτό φιλί λάμποντας ολόκληρη. Στο δωμάτιο κάνει τα ρούχα άνω-κάτω. Τίποτε δεν της αρέσει. Τα κιλά που πήρε στην καραντίνα ακόμη να τα χάσει. Καταλήγει σ’ ένα τζιν σορτσάκι με ξέφτια κι ένα t-shirt που γράφει «endless summer». Τα φοράει πάνω από το μαγιό. Πιάνει τα μαλλιά αλογοουρά. Λίγο lip gloss στα χείλη. Ετοιμη.

Βγαίνει έξω φωνάζοντας «Γιαγιά, φεύγω!». Αρχίζει να τρέχει προς την παραλία. Ξαλαφρωμένη.

Απ’ τη στιγμή που ήρθε στο νησί εκείνος τής στέλνει μηνύματα να βρεθούν οι δυο τους. Εκείνη τον αποφεύγει με μισόλογα. Απόψε, έγραφε, θα την περιμένει στο παλιό καρνάγιο. Μήπως κάνουν και βραδινό μπάνιο.

Τον κοιτάζει από μακριά στο φως του δειλινού που αργοσβήνει - πόσο όμορφος! Η καρδιά της χτυπάει στ’ αυτιά της. Τα πόδια της κόβονται.

Κι αν με φιλήσει; Η σκέψη αυτή την τρομοκρατεί.

Στέκει αναποφάσιστη. Μετέωρη.

Τελικά, κάνει μεταβολή.

Τα μάτια της βουρκώνουν. Δεν θα τη φιλήσει∙ δεν θα τον φιλήσει.

Για χάρη της…


Τελευταίο βιβλίο της Αγγ. Δαρλάση είναι «Οι Μεγάλοι... μικροί: Οι αγωνιστές του 1821» (Μεταίχμιο, 2020).

ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Η σύζυγος και ο σύζυγος
Ο Μάκης Τσίτας μας επανασυστήνεται με έναν μονόλογο, αυτή τη φορά μιας γυναίκας η οποία εξιστορεί το συζυγικό της μαγκανοπήγαδο.
Η σύζυγος και ο σύζυγος
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Η ιστορία πίσω από την αυτοβιογραφία
Η Τάρα Γουέστοβερ την αυτοβιογραφία της με την ψυχική διάθεση ενός ανθρώπου που αναλύει και ανασυνθέτει την ιστορία του. Γι’ αυτό τα συμβάντα που αναφέρονται δεν εξυπηρετούν τη στείρα καταγραφή μιας...
Η ιστορία πίσω από την αυτοβιογραφία
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Ενα «δαιμονοχώρι» μικρογραφία της Ελλάδας
Η μυθοποιημένη γενέτειρα του συγγραφέα αποτελεί και πάλι το σκηνικό του νέου μυθιστορήματος του Μήτσου Κασόλα (γενν. 1936), ο οποίος επιστρέφει με την ίδια χιουμοριστική διάθεση να σατιρίσει την πνιγηρή...
Ενα «δαιμονοχώρι» μικρογραφία της Ελλάδας
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Πρόγευση ξένης λογοτεχνίας 20 υπό έκδοση τίτλοι
Στο «Ανοιχτό Βιβλίο» για δύο διαδοχικά Σάββατα (22 και 28 Σεπτεμβρίου), υπό τον τίτλο «Φθινοπωρινό πεζογραφικό ψηφιδωτό», σχεδιάσαμε και σας προτείναμε έναν μικρό αναγνωστικό οδηγό από τίτλους της νέας...
Πρόγευση ξένης λογοτεχνίας 20 υπό έκδοση τίτλοι
ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Τραύματα, δράματα και προσωπικά αδιέξοδα
Ο θάνατος κάθε ανθρώπου είναι ένα (μικρο)ιστορικό γεγονός. Ειδικότερα, όμως, ο θάνατος ενός δημιουργού αποτελεί ανάσχεση της δημιουργικότητάς του αλλά και αρχή της υστεροφημίας του.
Τραύματα, δράματα και προσωπικά αδιέξοδα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας