Η Αγγελική Ξυνού πήρε τους ανθρώπους της, τα σπιτικά τους, τους εσωτερικούς τους χώρους, τους δρόμους τους αλλά και τις σκέψεις τους και κατέλαβε με το παιχνίδισμα μεταξύ πραγματικού και φανταστικού την Αίθουσα Τέχνης Αθηνών (Γλύκωνος 4, Δεξαμενή, Κολωνάκι). Ναι, αυτό κάνει η Αγγελική Ξυνού στους πίνακές της, πιάνει με τις ακουαρέλες της, τα ακρυλικά και τα λάδια της στιγμές ενός σπιτικού, με το σαλόνι, τις πολυθρόνες, το πλυντήριο, την κουζίνα, τις ντουλάπες, τα σκαλιά του, τις γάτες και τα σκυλιά του, αλλά είναι σαν να ζωγραφίζει και τις σκέψεις των ανθρώπων, τις φοβίες τους, τα όνειρά τους, τις αγάπες τους.
Μάρτυρες μιας προηγούμενης κίνησης τα πινέλα της. Μια κίνηση που θαρρείς και συνεχίζεται, εκτυλίσσεται – μισάνοιχτα συρτάρια, σελίδες βιβλίων που, να, γυρίζουν θαρρείς. Κάποιο ζευγάρι κάθεται πάνω στο βιβλίο λες και είναι οι ήρωές του που πετάχτηκαν έξω για μια ανάσα, μια γάστρα βγαίνει από τον φούρνο και αχνίζει…
Η Αγγελική Ξυνού ζωγραφίζει το ξαφνικό, το απρόσμενο, το ζευγάρωμα της πραγματικότητας με τη φαντασία. Σκηνογραφεί. Αλλωστε, εκτός από την Καλών Τεχνών στη Θεσσαλονίκη έκανε και θεατρικές σπουδές.
Η πρώτη έκθεση της Ξυνού ήταν με ακουαρέλες σε χαρτί, ενώ τώρα τα λάδια απλώνονται στον καμβά για την αναπαραστατική ζωγραφική της. Κολάζ ονείρων, με τη βοήθεια της ζωγραφικής νερού για να δίνουν το φανταστικό ή και την κίνηση οι διαφάνειες, όπως στο έργο της «Ο δρόμος που λιώνει στη βροχή».
Στους πίνακές της η ζωγράφος είναι σαν να στέκεται από πάνω, ιπτάμενη. «Είναι κάτι που νομίζω ότι παραπέμπει στον “πανεπόπτη Ρώσο”», λέει η ίδια. «Είναι ιστορίες χωρίς τέλος, και ο αμφιβληστροειδής και η νοημοσύνη του θεατή συμπληρώνουν το σενάριο, όπως το επιθυμούν».
Η έκθεση διαρκεί μέχρι την Κυριακή 20 Ιανουαρίου.
