«Ο περισσότερος κόσμος με ξέρει ως πολιτικό. Νιώθω όμως ότι έχω ακόμα πολλά να δώσω με τη ζωγραφική…». Η Αννα Φιλίνη, μια γυναίκα με μεγάλη πορεία στην Αριστερά αλλά και στον εικαστικό χώρο, με δραστηριότητα στα γράμματα και στον πολιτισμό, μια πολίτης του κόσμου με εκθέσεις στο Βερολίνο, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, στο Πεκίνο, επιστρέφει στην αναζωογονητική δύναμη της φύσης.
Η ζωγραφική της ενότητα «Ωδή παραλίων πετρωμάτων», που εγκαινιάζεται σήμερα στην Gallery Art Πρίσμα στον Πειραιά, μας ταξιδεύει σε «μυστικές» παραλίες της Σύρου και της Τήνου, με σπάνια πετρώματα, που παίρνουν μυθικές μορφές στα μάτια της… Ο θαλάσσιος δαίμονας Πρωτέας, ένας καβαλάρης Τρίτωνας πάνω στα κύματα, η Περσεφόνη που κοιμάται ξαπλωμένη πάνω στα βότσαλα.
«Πριν από τρία χρόνια άρχισα ξανά να δουλεύω με λάδια σε μια παραλία της Τήνου, με τα υλικά μου, το καπελάκι μου που με προστάτευε από τον ήλιο, και πολλά παιδάκια γεμάτα περιέργεια γύρω μου…» μας λέει η Αννα Φιλίνη. «Αυτό τον χειμώνα έφερα το καλοκαίρι στην Αθήνα, δούλεψα στο εργαστήριο χρησιμοποιώντας πρώτη φορά μολύβια, πάνω σε φωτογραφίες που είχα τραβήξει με υποθαλάσσια μηχανή στη Σύρο.
Την προσοχή μου κέντρισαν οι παράλιοι βράχοι, τα χρώματα των πετρωμάτων -όπως ο γαλάζιος σερπεντινίτης σε έναν πολύ ιδιαίτερο ορμίσκο-, τα σχήματα, οι ραβδώσεις… Αισθάνθηκα μερικές φορές ότι κάνω δουλειά φυσιοδίφη… Εβλεπα τη φθορά που καταφέρνει η δύναμη του θαλάσσιου νερού πάνω στο πέτρωμα, την αλλοίωση του φλοιού από το χτύπημα των ανέμων. Ολοι αυτοί οι παράγοντες διαμορφώνουν πολύπλοκες και συχνά πανέμορφες κατασκευές μέσα στους αιώνες. Η ίδια η φύση φτιάχνει αριστουργήματα!».
Η αρχιτεκτονική που σπούδασε συνεχίζει να βρίσκεται, μαζί με την ιστορία ως ενεργός παράγοντας στη σκέψη της, με έργα πολιτικά, κοντά στον άνθρωπο και στην κοινωνία ή που έχουν την ανάσα ποιητών, όπως ο Καβάφης.
Η Αννα Φιλίνη αισθάνεται πως στη νέα της δουλειά ο Γιάννης Κουνέλλης έχει επηρεάσει τη ματιά της. «Η Αρτε Πόβερα στη δεκαετία του ’70, ενεργός παράγοντας στην επαναστατικότητα των κινημάτων της εποχής, έφερε άμεσα την ποίηση της φύσης μέσα σε έργα τέχνης. Ο Γιάννης Κουνέλλης έβαλε μέσα στα έργα του πέτρες, σακιά με κάρβουνο, σπόρους, έδειξε πανέμορφες χρυσόμυγες», μας λέει.
«Κι εγώ ένιωσα την ανάγκη να συγκεντρωθώ στο πέτρωμα που είναι το πρώτο στη φύση μαζί με το νερό. Σε αυτά που μας κάνουν να καταλάβουμε πως δεν αποτελούμε το κέντρο του κόσμου, ότι είμαστε ένα κομμάτι της φύσης και μας δείχνουν την παγκοσμιότητα του σύμπαντος. Αυτό μπορεί να τρομάζει, αλλά ταυτόχρονα προσγειώνει. Σίγουρα περνάμε πολύ δύσκολα τα τελευταία χρόνια, ωστόσο άμα βλέπεις το σύμπαν, κάπως προσγειώνεσαι.
Οχι ότι το ανθρώπινο δράμα δεν είναι πάντα δράμα, αλλά πρέπει να σκεφτόμαστε πιο μακροπρόθεσμα. Το χρειαζόμαστε, ακόμα και στην πολιτική, για να μη γίνεται αναμάσημα των ίδιων πραγμάτων. Σε πιο μακροπρόθεσμες λογικές τα πράγματα έχουν άλλη σημασία και άλλη ορθότητα κι εμείς οι άνθρωποι δεν κουραζόμαστε».
Oντας μέλος του Τμήματος Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούμε να μην τη ρωτήσουμε αν είναι ικανοποιημένη με όσα έχει κάνει το κόμμα για τον πολιτισμό. «Εχει κάνει αρκετά», απαντά. «Νομίζω ότι στην περίοδο της κρίσης ο πολιτισμός, γενικά, έπεσε πίσω. Προσπαθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισμό, στα εικαστικά όμως λιγότερο. Οτι ακόμα δεν έχει ανοίξει πλήρως το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης για μένα είναι πλήγμα. Αδιανόητο για μια πρωτεύουσα να μην έχει μουσείο σύγχρονης τέχνης…».
