Σε καταλήψεις διαρκείας προχωρούν από σήμερα η Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) και η Σχολή Θεάτρου ΑΠΘ με αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων, στο πλαίσιο του πανκαλλιτεχνικού αγώνα για την ανατροπή του Προεδρικού Διατάγματος για τη διάλυση των πτυχίων των αποφοίτων δραματικών σχολών.
Το πλαίσιο αγώνα των ηθοποιών έχει αγκαλιάσει ευρύτερες κοινωνικές ομάδες και τομείς του πολιτισμού, με τους φοιτητές, τους εργαζόμενους και τους δημιουργούς όλων των τομέων να στέκονται αλληλέγγυα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στον αγώνα που δίνουν εδώ και δύο μήνες.
Οι καταλήψεις σκηνών θεάτρων και άλλων χώρων λαμβάνουν διευρυμένο χαρακτήρα και έξω από τα γεωγραφικά όρια της πρωτεύουσας, όπου βρίσκονται εδώ και μία βδομάδα υπό κατάληψη η σκηνή Τσίλλερ του Εθνικού Θεάτρου και το REX, μεταξύ άλλων, Στη Θεσσαλονίκη, υπό κατάληψη βρίσκεται μέχρι τώρα και το ΚΘΒΕ. Ακόμη, κατειλημμένες είναι και οι καλλιτεχνικές σχολές του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Πάτρας (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας), και της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης (Κ.Σ.Ο.Τ).
Εδώ και μέρες πραγματοποιούνται δράσεις και παρεμβάσεις γύρω από τους χώρους των θεάτρων από σπουδαστές, εργαζόμενους και αλληλέγγυους μετατρέποντας τις καταλήψεις σε ζωντανούς χώρους εξωστρεφούς απεύθυνσης στην κοινωνία.
Θυμίζουμε ότι ανακοίνωση συνέχισης του αγώνα μέχρι τέλους εξέδωσε σήμερα και η Συντονιστική Επιτροπή Κατάληψης Εργαζομένων του REX.
Όπως τονίζεται, «ο αγώνας ενάντια στην υποβάθμιση των πτυχίων μας, είναι αγώνας ενάντια στην υποβάθμιση της τέχνης. Το ΠΔ85/2022 επισφραγίζει στη συνείδηση της κοινωνίας πως ο πολιτισμός όταν δεν εξυπηρετεί οικονομικά συμφέροντα είναι περιττός. Πως οι καλλιτέχνες δεν είμαστε πραγματικά εργαζόμενοι/ες αλλά χομπίστες».
Και σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι ενώνουν τις φωνές τους και στέκονται αλληλέγγυοι με όλους τους καλλιτέχνες που αγωνίζονται, με όσους έχουν προχωρήσει σε άλλες καταλήψεις, αλλά και με τους εκπαιδευτικούς και τους υγειονομικούς που δίνουν τον δικό τους αγώνα, και τονίζουν ότι:
«Συμπαρασυρόμενοι από τον παλμό των καταλήψεων και του αγώνα των σπουδαστριών/ων καταλάβαμε το κτίριο όχι μόνο για να παγώσουν οι παραγωγές των σκηνών του Ρεξ αλλά κυρίως για να μετατραπεί ένα κρατικό θέατρο σε μια ζωντανή εστία αγώνα, συνάντησης και ζύμωσης των εργαζομένων στην τέχνη. Είναι η στιγμή να διακοπεί η ροή του κοινωνικού χρόνου και να τεθούν εκ νέου και συλλογικά όλα τα αγωνιώδη ερωτήματα που αφορούν την εκπαίδευση, την εργασία μας και τη ζωή. Ενάντια σε μια πολιτική που μας θέλει ανειδίκευτες/ους εργάτριες/ες, εμείς δημιουργούμε τις δικές μας δομές αντίστασης, συνύπαρξης και δημιουργίας».
Στο μεταξύ, η κυβέρνηση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, συνέπεια των χιλιάδων υψωμένων γροθιών που μένουν ακίνητες για το δίκιο του αγώνα αυτών που διεκδικούν τα αυτονόητα.
-320x213.jpg)
