Με δύο χορευτικές παραστάσεις ξεκίνησε φέτος το Φεστιβάλ Αθηνών. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο, και μία μέρα πριν από την εμφάνιση της Σιλβί Γκιλέμ, ο Γιώργος Λούκος μάς έφερε για πέμπτη φορά στην Πειραιώς 260 την άλλη του αγαπημένη, τη χορογράφο Μαγκί Μαρέν με την ομάδα της.
Ξαφνικές ομοβροντίες ηλεκτρονικής μουσικής Heavy Metal, που διήρκεσαν ώς το τέλος των 90 λεπτών του έργου «Bit», υποδέχτηκαν τους 6 χορευτές (3 άνδρες, 3 γυναίκες).
Αλήθεια, τι τα ’θελα εγώ τα ακουστικά βαρηκοΐας; Αλλά αφού γλιτώσαμε το εγκεφαλικό πάλι καλά.
Μέσα σ’ αυτό το ηχητικό πανδαιμόνιο, κι όμως τόσο καλά οργανωμένο ώστε να ακολουθεί έναν παράξενο ρυθμό, τον ρυθμό που διέπει τα πάντα στη ζωή, απ’ τον χτύπο της καρδιάς, τη γέννηση-θάνατο ώς τις κινήσεις των πλανητών, οι χορευτές εμφανίζονται και εξαφανίζονται.
Είτε μεμονωμένα είτε πιασμένοι απ’ τα χέρια ανεβοκατεβαίνουν πάνω στα εύστοχα τοποθετημένα εφτά άσπρα επικλινή πανό, που συμβολίζουν την πορεία της ζωής μέσα στον χρόνο.
Αν και δεν είναι η πρώτη φορά που παρακολουθούμε το είδος αυτό της πορείας (ας θυμηθούμε την Πίνα Μπάους), σημασία έχει ο τρόπος και η δραματικότητα που μας μεταδίδει.
Κι εδώ η χορογράφος μάς αγγίζει άμεσα. Παράλληλα δεν λείπουν καλοστημένες, ενδιαφέρουσες σκηνές, όπως οι ερωτικές, να προσεγγίζουν σαν καβούρια ο ένας τον άλλον, να υποχωρούν, να περιστρέφονται, να επιτίθενται.
Οπως πάντα, η Μ. Μαρέν κράτησε αδιάπτωτο το ενδιαφέρον μας.
