Πλήθος αναπάντητων ερωτημάτων συνοδεύει τη γνωστοποίηση θανάτου 20χρονης τρανς, που βρέθηκε νεκρή σε φωταγωγό του εμπορικού κέντρου Πλατεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Παρότι δεν αποκλείστηκε κανένα ενδεχόμενο για τις αιτίες θανάτου, δηλαδή για αυτοκτονία ή δολοφονία, η απάντηση θα αναζητηθεί μάλλον στα ιατροδικαστικά ευρήματα.
Το «Thessaloniki Pride» με ανακοίνωσή του πενθεί και δηλώνει ότι «δεν θα σωπάσουμε μέχρι να υπάρξει αλήθεια, δικαιοσύνη και λογοδοσία».
Καθώς δεν έχουν ξεχαστεί τα πρόσφατα περιστατικά ομοφοβικού, ρατσιστικού και ακροδεξιού λόγου στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης καθώς και ενέργειες («Εφ.Συν.» 16.6.2026 «Pride Θεσσαλονίκης: Πράξη ομοφοβικής θρασύτητας σημάδεψε την πρεμιέρα») ή άγριες επιθέσεις σε άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον ότι αμέσως μετά τη γνωστοποίηση της είδησης το «Thessaloniki Pride» σε ανακοίνωσή του αναφέρθηκε στο γεγονός ζητώντας «πλήρη, άμεση και διαφανή διερεύνηση της υπόθεσης, χωρίς βιαστικά συμπεράσματα και χωρίς να αποκλειστεί κανένα ενδεχόμενο, συμπεριλαμβανομένου του εγκλήματος με ρατσιστικό κίνητρο».
Οπως διευκρινίζουν στην ανακοίνωση, «για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, και ιδιαίτερα για τα τρανς και φυλοδιαφορετικά άτομα, η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε μια δολοφονία και σε μια αυτοχειρία που γεννιέται μέσα από τη συνεχή κοινωνική κακοποίηση είναι συχνά τραγικά θολή. Οταν μια κοινωνία επιτίθεται καθημερινά στις ταυτότητές μας, στα δικαιώματά μας και στην αξιοπρέπειά μας, τότε συνδιαμορφώνει τις συνθήκες που οπλίζουν είτε το χέρι του δράστη είτε την απόγνωση του ίδιου του θύματος».
Στέκονται δε ιδιαιτέρως στη Θεσσαλονίκη, για να υπογραμμίσουν ότι η πόλη «γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει αυτή η βία. Ακόμα εκτυλίσσεται δικαστικά η περίπτωση της τρανσφοβικής επίθεσης του 2024 στην Πλατεία Αριστοτέλους, όταν όχλος επιτέθηκε δημόσια σε δύο κουίρ άτομα στο κέντρο της πόλης, με την τελευταία δικάσιμο στις 18 Ιουνίου 2026 να παίρνει άλλη μία αναβολή για έξι μήνες».
Για το Pride αυτά δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά «είναι η κορυφή ενός κλίματος μίσους που καλλιεργείται στον δημόσιο λόγο, νομιμοποιείται μέσα από τη σιωπή και αναπαράγεται από θεσμούς», αφού «ο εξευτελισμός, δυστυχώς, δεν σταματά ούτε μετά τον θάνατό μας. Είδαμε πρόσφατα τον διαδικτυακό τρανσφοβικό λόγο κάτω από post και άρθρα σχετικά με τον θάνατο της Θεσσαλονικιάς Νικόλ, την κοινωνία και τους θεσμούς να αρνούνται να σεβαστούν την ταυτότητα φύλου τρανς ανθρώπων ακόμη και μετά θάνατον. Αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό. Η αξιοπρέπειά μας δεν θα έπρεπε να αναστέλλεται ούτε στη ζωή ούτε στον θάνατο! Κάθε φορά που χάνεται μια ΛΟΑΤΚΙ+ ζωή, είτε από άμεση βία είτε επειδή ένα εχθρικό σύστημα την έσπρωξε στην απόγνωση, η ευθύνη δεν είναι μόνο ατομική. Είναι και κοινωνική και κρατική».
