Ο συγγραφέας της ευτυχίας και ακαδημαϊκός Ζαν ντ’ Ορμεσόν, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών στο Παρίσι. Ο Γάλλος συγγραφέας υπήρξε μία από τις αγαπημένες προσωπικότητες της γαλλικής πνευματικής ζωής, ενώ το έργο του έχει τιμηθεί πολλαπλά.
Είχε χαρακτηριστεί «άνθρωπος της Δεξιάς με ιδέες της Αριστεράς», έλεγε ότι «η ανθρώπινη συνθήκη είναι σκοτεινή, πρέπει να την παίρνουμε με όσο περισσότερη χαρά γίνεται». Όσον αφορά το βιβλίο, έλεγε ότι ο αναγνώστης έπρεπε στο τέλος ενός βιβλίου να λέει «τι κρίμα που τελείωσε!»…
Τον Ιανουάριο 2015 τιμήθηκε με τη μεγαλύτερη διάκριση για συγγραφέα, την έκδοση του έργου του από τη συλλογή La Pleiade των εκδόσεων Gallimard. Οι εκδόσεις Gallimard εξέδωσαν το 1974 το εμβληματικό του έργο «Au Plaisir de Dieu» και θα εκδοθεί το τελευταίο από τα σαράντα βιβλία του με τίτλο «Et moi, je vis toujours»…
Οι Γάλλοι τον αγαπούσαν και τον εκτιμούσαν τόσο για το γεμάτο εξυπνάδα γαλάζιο βλέμμα, αλλά και για τον ηδονισμό και για το έργο του, κυρίως για τα δοκίμια σχετικά με το πέρασμα του χρόνου και τη συνθήκη της ζωής.
Έπειτα από οκτώ μήνες βασανιστικής νοσηλείας για καρκίνο, έγραψε το μυθιστόρημα, «Comme un Chant d’ Esperance».
Στα 87 του, έπαιξε και στο σινεμά, στην κωμωδία του Κριστιάν Βενσέν «Les Saveurs du Palais», όπου ερμήνευσε τον ρόλο του Φρανσουά Μιτεράν, τον οποίο γνώριζε καλά και υπήρξε συχνός προσκεκλημένος του στο Μέγαρο των Ηλυσίων.
Την ίδια χρονιά ανέβηκε στο θέατρο μεταφορά του βιβλίου του «La Conversation», ενός απολαυστικού διαλόγου ανάμεσα στον Ναπολέοντα και τον Καμπασερές.
Ο Ζαν ντ’ Ορμεσόν, που έλεγε ότι «το γράψιμο, είναι μία χαρά και μία οδύνη», ήταν απόγονος αριστοκρατικής οικογένειας. Έζησε στη Γερμανία και τη Ρουμανία στη δεκαετία του ’30 την άνοδο του ναζισμού και τη διολίσθηση της Ευρώπης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Είχε τελειώσει την Ecole Normale, με ειδίκευση στη Φιλοσοφία, υπήρξε υπουργός στις μεταπολεμικές κυβερνήσεις της Γαλλίας, στέλεχος της Unesco και αρθρογραφούσε σε εφημερίδες, ενώ υπήρξε και διευθυντής της Le Figaro (1974-1977), έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας ενώ έκανε εκστρατεία για την είσοδο της πρώτης γυναίκας στη Γαλλική Ακαδημία, της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, το 1980.
Όταν τον ρωτούσαν γιατί ασχολήθηκε με το γράψιμο απάντησε: «Ντρέπομαι λιγάκι: για να αρέσω σε ένα κορίτσι!».
Άλλα έργα του: «La Gloire de l’ Empire», η αισθηματική βιογραφία του Σατομπριάν, «Mon dernier reve sera pour vous», «Histoire du Juif errant», «La Douane de mer».
Το 2003, στην αυτοβιογραφία του «C’ etait bien» μιλά για τον θάνατό του: «Το καλό ήταν η ζωή. Οχι η δική μου, φυσικά. Η ζωή καθαυτή. Μου άρεσε πολύ αυτό το σύντομο πέρασμα από τον κόσμο μας».
