Αυτό τον καιρό, στην έκθεση «Αντίδωρον» της documenta 14, στο μουσείο Fridericianum του Κάσελ, παρουσιάζεται μια εγκατάσταση της Ασπας Στασινοπούλου, από το 1978.
Ενα ξύλινο τραπέζι και μια σχολική καρέκλα με «τυπωμένα» νεανικά πρόσωπα, ένα έργο που αντικατοπτρίζει τους πειραματισμούς της στην επεξεργασία φωτογραφιών πάνω σε αντικείμενα καθημερινής χρήσης.
Αλλά και στο Ρέθυμνο, στο Πυροβολικό στη Φορτέτσα, φιλοξενείται σύνθεσή της, στην ενότητα με θέμα τη βία στη ζωή μας -από τις ειδήσεις ώς το διαδίκτυο και το μπούλινγκ- στην έκθεση που οργανώνει το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης και η Μαρία Μαραγκού.
Αυτά τα δύο αφιερώματα «αποχαιρετούν» την Ασπα Στασινοπούλου, πρωτοποριακή εικαστικό, από τις πιο ιδιαίτερες και χαρακτηριστικές φωνές της δεκαετίας του ’70, η οποία «έφυγε» χθες σε ηλικία 82 ετών.
Δυναμική και διακριτική ταυτόχρονα -απέφευγε τη δημοσιότητα- ήρθε από νωρίς σε επαφή με τα διεθνή εικαστικά κινήματα. Γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε στην Bueaux Arts στο Παρίσι, ενώ από το 1969 μέχρι το 1974 εργάστηκε στο Λονδίνο.
Εκανε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1989 στο Εθνικό Μουσείο Γυναικών στις Τέχνες, Ουάσινγκτον, το 1985 πήρε μέρος στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο, Βραζιλία, ενώ αναδρομική έκθεσή της με τίτλο «Night and day» οργάνωσε το 2009 το Μουσείο Μπενάκη. Το 2010 βραβεύτηκε για το σύνολο του έργου της από την Ενωση Ελλήνων Τεχνοκριτικών.
Επίκεντρο της δουλειάς της Ασπας Στασινοπούλου ήταν το ζήτημα της βίας – πολιτικής, κοινωνικής και ιδεολογικής.
Επειτα από σύντομη ενασχόληση με την αφαιρετική ζωγραφική, διεύρυνε τις αναζητήσεις της σε έργα χώρου, κατασκευές και εικαστικές δράσεις με τη χρήση φωτογραφίας και μικτών μέσων.
Υποστήριξε τη διοργάνωση εκθέσεων εκτός των εμπορικών χώρων τέχνης, με ομάδες όπως το Κέντρο Εικαστικών Τεχνών της Οδού Τοσίτσα και η Ομάδα Τέχνης 4+.
Θαύμαζε την αρχαία τέχνη, το πνεύμα του Τσαρούχη, τον οποίο συναναστράφηκε στο Παρίσι, δεν έχασε ποτέ τη φεμινιστική της ματιά και πίστευε στα νέα επαναστατημένα παιδιά.
