Το «πανηγύρι των κοινών» στο Μεταξουργείο

Μέσα από ένα συλλογικό πανηγύρι, με μουσική, χορό, συμμετοχικά performance και ομαδικές δράσεις, ο δημόσιος χώρος της πλατείας Αυδή αλλάζει την Κυριακή όψη και ξανασυστήνεται ως ζωντανός τόπος συνύπαρξης, συνάντησης και γιορτής, με συνδημιουργούς την πόλη και τους κατοίκους της. 

Η συμμετοχή στις δράσεις, που ξεκινούν στις 18.00 και θα διαρκέσουν μέχρι το βράδυ, είναι ελεύθερη. Ακολουθεί το πρόγραμμα.

• Η Ομάδα Παιδιών Προσφύγων από το Αφγανιστάν από την Δομή Φιλοξενίας Μαλακάσας παρουσιάζει υπαίθρια έκθεση με έργα τους, ζωγραφικής και φωτογραφίας.

• Ενημέρωση και παρέμβαση από την Πρωτοβουλία: Το Σπίτι των Γυναικών, για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση.

• Στη διάρκεια του πανηγυριού θα έχουν πάγκο με χειροποίητα διακοσμητικά αντικείμενα/ κοσμήματα, φωτογραφίες με συμβολικές τιμές, και κουτί ελεύθερης συνεισφοράς, για την αγορά βασικών ειδών Α΄ ανάγκης για τις κρατούμενες πρόσφυγες & μετανάστριες στο Αστυνομικό κολαστήριο Κράτησης Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη.

• Ο Στέφανος Γανωτής με την παρέα του και την ομάδα «Περπερούνα» οργανώνουν ομαδικά παιχνίδια για μικρούς και μεγάλους, Ελληνικούς χορούς και τραγούδια.

• Η μουσικοχορευτική ομάδα ubuntu, που στη Νοτιοαφρικανική γλώσσα Ζούλου σημαίνει ανθρωπιά, συμπόνοια και ευγένεια, θα παρουσιάσει παραδοσιακούς χορούς και μουσικές από όλη την Αφρική.

• Performances : Κώστας Βούλγαρης / Francesco Kiais / Φίλιππος Βασιλείου / SoCrates / Κώστας Σκύλος / Αντώνης Αντωνίου / James Σύμπουρας και άλλοι.

Το κάλεσμα των διοργανωτών:

Ερχόμενοι αντιμέτωποι με τους διχασμούς που φέρει περιοχή του Μεταξουργείου, μια γειτονιά που παλινδρομεί μεταξύ αναβάθμισης και υποβάθμισης, αδράνειας και ανοχής, φέρνουμε την τέχνη στην πλατεία με την μορφή μιας συλλογικής γιορτής, και παίρνουμε ενεργό ρόλο σε σχέση με τον χαρακτήρα του δημόσιου χώρου, για να υποστηρίξουμε το δικαίωμα της χρήσης και συνδιαμόρφωσης του από τις ίδιες τις τοπικές κοινότητες της πόλης, ανοιχτά στην πρόσβαση πέρα από διακρίσεις φύλου, καταγωγής και εισοδήματος.

Μέσα από συμβολικές και τακτικές δράσεις, αντιστεκόμαστε στην έννοια της “τέχνης της κρίσης ως πολιτισμικό προϊόν” στην βαθυά αντιφατική στο εσωτερικό της πολιτική οικονομία του κόσμου της τέχνης, και στην εργαλειοποίηση της στο όνομα των συμφερόντων αστικής ανάπτυξης και του ανταγωνισμού ανάμεσα σε κράτη,πόλεις, ιδρύματα και μουσεία. 

Στρέφουμε την προσοχή προς τις άμεσες ανάγκες, τα περιβάλλοντα, τους προβληματισμούς και τις σχέσεις που καθορίζουν και ενημερώνουν τις δραστηριότητες μας: στηρίζοντας την δημιουργία νέων προσωρινών σημείων επαφής ανάμεσα στην εικαστική και την κοινωνική δράση– χώρους όπου τα όρια ανάμεσα στους δημιουργούς και το κοινό είναι ρευστά, αντιλαμβανόμενοι την τέχνη του δημόσιου χώρου ως ένα ανυπότακτο κάλεσμα για συμμετοχικότητα, κάτω από το οικονομικό, ιδρυματικό και πολιτικό ραντάρ.

Το πανηγύρι ως δημόσια εκδήλωση αποτελεί ανέκαθεν μια αλληγορία της κοσμικής μάχης ανάμεσα σε δύο περιόδους, ενός που φεύγει, και ενός νέου που έρχεται. Αναγνωρίζεται ως τελετουργία του αντεστραμμένου κόσμου. Στοχεύει σε ένα μέλλον ακόμη ανολοκλήρωτο, την ισότητα, την αδελφοσύνη όλων των ανθρώπων. Ένα άνοιγμα στο καινούργιο, που φέρει τις έννοιες του μετασχηματισμού, της αλλαγής και της ανανέωσης, αντίθετο σε κάθε ιδέα παγίωσης και ταξινόμησης, όπου όλοι γίνονται κρίνοντες και κρινόμενοι. 

Υπενθυμίζει και επιτελεί το αναπόφευκτο της διαδοχής των καιρών, όπου το ένα μετατίθεται στο άλλο, το καλύτερο μετατρέπει το χειρότερο σε μια γελοιότητα και το αφανίζει, προκαλώντας τον κάθε έναν να συμμετέχει σε αυτή την αφύπνιση. 

Η πρωτοβουλία περνάει στους συμμετέχοντες, που μέσα από τον το λόγο και τα δρώμενα, δημιουργούν μια δυναμική κατάσταση που στρέφεται προς σε ένα ουτοπικό μέλλον.