Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, ξανά για την Κεντροαριστερά, που υποτίθεται εκφράζει ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού (και ας αποφύγουμε να αναλύσουμε την έννοια «λαός», διότι δεν συμφέρει κανέναν που ασχολείται με την κοινωνία και την εξουσία).

Τι λέει στον κόσμο τούτη η πρόταση;

Είναι απλό: βολευτείτε με την υπάρχουσα κατάσταση και αφήστε τα μεγάλα λόγια περί αυτοδιαχείρισης και αυτονομίας – άμεσης δημοκρατίας και λοιπά· αυτά είναι για τους αφελείς και τους ρομαντικούς, για τινές αιθεροβατούντες και ετέρους που δεν αποδέχονται την πραγματικότητα που επικρατεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και λοιπά μέσα «επικοινωνίας». Μπα;

Είναι γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία είναι μια συντηρητική κοινωνία και όποιος διαφωνεί ας βγει στην «αρένα» να υποστηρίξει την αντίθετη άποψη.

Τι καινόν κομίζει η Κεντροαριστερά; Ουδέν καινόν – και πολλά καινόκενα ή κενόκαινα, αλλά δεν είναι της παρούσης… αυτό δα έλειπε.

Παραδέχεται εντούτοις ότι λειτουργεί εντός του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και ουδεμία διάθεση και πρόθεση έχει να το απορρίψει ή να το ανατρέψει.

Προσπαθεί, απλώς, να βρει τρόπους και κανόνες ώστε να πείσει τους έχοντες και κατέχοντες ότι όλοι από τη σκοπιά τους μπορούν να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους: την περιουσία τους, τα κτήματά τους, τις λίμνες τους, τα κότερά τους και κάθε τι τιμαλφές (sic).

Αυτή είναι μια αστρική προσέγγιση των πραγμάτων, όχι κατ’ ανάγκην οβελιστέα, λίγη, όμως, να σηκώσει το βάρος της ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης (και της συνύπαρξης).

Επειδή όλα είναι ένα παιχνίδι, εννοώ ότι έπρεπε να βλέπουμε τη ζωή σαν ένα παιχνίδι (παίδων αθύρματα τα ανθρώπινα δοξάσματα, κατά τον γνωστό πλέον μακρινό Εφέσιο), στην προηγούμενη πρόταση ήθελα να γράψω αστική προσέγγιση, μου βγήκε, όμως, αστρική – ε, μου φάνηκε πολύ καλύτερο, πιο σουρεαλιστικό, πιο ρεαλιστικό… εννοείται… έξω από τα ανθρώπινα· πώς, διάβολε, μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιοι, άνθρωποι δηλαδή, να περνάνε ζωή και κότα και να μην τους ενδιαφέρει η κατάσταση εκείνη κατά την οποία συνάνθρωποί τους πεθαίνουν από την πείνα, τους πολέμους και τις αρρώστιες;

Ξέρω, δύσκολο να δοθεί μια αξιοπρεπής απάντηση· η μόνη απάντηση είναι μόνο μια λογικώς ορθή απάντηση -αλλά τι μας ενδιαφέρει μια τέτοια απάντηση; (Ζητώ συγγνώμη για την επανάληψη της έννοιας «απάντηση»).

Η σοσιαλδημοκρατία οφείλει να τα σκεφτεί όλα τούτα, μπας και επανακάμψει στην κοινωνία είτε αυτή υπνώττει είτε ραθυμεί είτε απλώς βολεύεται· κάποιος πρέπει να την ταρακουνήσει – ε, αυτό να έκανε η Κεντροαριστερά, αλλά έχει τα κότσια, έχει το τσαγανό, έχει την ενέργεια, έχει την ανθρωπιά, όλα εκείνα δηλαδή που απαιτούνται για να πάει μπροστά η τάλαινα χώρα;

Συνετότερη, παρακαλώ, Κεντροαριστερά…