Δυσφόρησαν πολλοί που διακονούν εκφάνσεις του πολιτισμού από τη διατύπωση στο χθεσινό σημείωμα, ότι ζούμε σε απολίτιστη εποχή.
Απαξιώ -θεώρησαν- τις προσπάθειες που γίνονται από πολλά σχήματα και πολλούς δημιουργούς στη μουσική, το θέατρο, τα εικαστικά, τον κινηματογράφο, έξω μάλιστα από κρατικές επιχορηγήσεις με μόνη βοήθεια την αγάπη τους για τον πολιτισμό, με σκοπό πάντα τη βελτίωση του ανθρώπου, την ανάδειξη του καλού ή την τιθάσευση του κακού.
Οι περισσότεροι από όλους αυτούς -συνεχίζουν- είναι νέα παιδιά και είναι κρίμα να μην τους συντρέχουμε στις λαμπρές, γεμάτες μεράκι, προσπάθειές τους.
Μα ακριβώς, αγαπητοί, εννοούσα ότι όλοι αυτοί οι περί τον πολιτισμό αγωνιώντες περιφρονούνται από τους πολιτικούς της Ελλάδας του εικοστού πρώτου αιώνα, λοιδορούνται ή και συκοφαντούνται ακόμη.
Αυτό φαίνεται στο επίπεδο διαλόγου που κυριαρχεί στις συζητήσεις των βουλευτών στη Βουλή· ο τρόπος εκφοράς της γλώσσας είναι εκχυδαϊσμένος, οι λέξεις δεν έχουν ειρμό, οι φράσεις υποδεικνύουν τις αρχές και τις αξίες από τις οποίες εμφορούνται οι Ελληνες βουλευτές.
Εκρινα λοιπόν τη συμπεριφορά· εκεί φαίνεται πόσο πολιτισμό κουβαλά ο καθείς, εάν έχει εμβαπτισθεί και επηρεαστεί από τις μεγάλες, πανανθρώπινες αξίες της αλληλεγγύης, του σεβασμού προς τον διπλανό (είτε είναι πολιτικός αντίπαλος, είτε πάσχων γενικά), της ευγένειας, της συστολής και ακόμη της λεπτής αίσθησης του χιούμορ και της κατανόησης.
Στην κάθε του κίνηση, στην κάθε του επαφή με συνανθρώπους, στο πόσο τιμά και σέβεται τον δημόσιο χώρο, στον τρόπο εκδήλωσης του λόγου και των συναισθημάτων· εκεί κρίνεται ο πολιτισμένος άνθρωπος -όταν είναι γεμάτος ήχους και χρώματα, λόγια και εικόνες που ημερεύουν το μέσα θηρίο και προάγουν το είδος άνθρωπος.
Πόσο γεμάτοι με όλα αυτά φαίνονται οι πολιτικοί μας (οι πλείστοι τέλος πάντων);
Κενοί είναι, δυστυχώς, και δεν νιώθουν υποχρεωμένοι να το κρύψουν τουλάχιστον, διότι άλλος είναι ο «πολιτισμός» τους – έχει σχέση με το ψεύδος, την υποκρισία, την ίντριγκα, τη διαβολή και, τέλος, την κατάκτηση της εξουσίας· αυτό.
Δεν γίνεται λόγος για ευαισθησία και συγκίνηση που χαρακτηρίζουν ανθρώπους οικειωμένους με τον πολιτισμό.
Και δεν μιλάμε βεβαίως για τον πολιτισμό ως διεκπεραιωτική διαδικασία (παρακολούθηση μιας θεατρικής παράστασης λ.χ., μιας συναυλίας κ.ά.), αλλά ως βαθιά διεργασία σύμπηξης της γραμματειακής και βιωματικής παράδοσης με τη συνύπαρξη (την ειρήνη και τη δημοκρατία).
Βλέπουμε κάποιον Φειδία ή Δημόκριτο, κάποιο Μεσολόγγι, Εθνική Αντίσταση ή Πολυτεχνείο στη συγκρότηση των προσωπικοτήτων του ελληνικού Κοινοβουλίου;
Ελάχιστες υπόνοιες μόνο -και αυτές φευγαλέες. Αυτά -και απορώ με τη «δυσφορία» μερικών ανθρώπων του πολιτισμού· και, επιμένω, ζούμε -δυστυχώς- σε απολίτιστη εποχή.
