Σκέψεις – δρόμος

Ενυλος λόγος από τη νεαρή ποιήτρια Σουζάνα Παπακωνσταντίνου, ένθερμος και καθαρός: «Ανήμπορες οι μέρες / Φλέγονται στην πύρινη λήθη…/ Παροδικός -σχεδόν μετέωρος ο λόγος- ο λόγος… / Κι όμως αναγκαίος -πολυδιάστατο βάθρο για να σταθείς… / Να αυτοπροσδιοριστείς, / Να κριθείς από την ύλη σου… / Κλειδοκράτορας του πνεύματος ή έρμαιο μιας χυδαίας ύλης… / Στην ίδια τροχιά μιας ευρύτερης πραγματικότητας – Υπάρχεις…» («Αμάλγαμα»).

Χαίρεται κανείς να διαβάζει τη σκληρή ευγένεια από δημιουργούς τρυφερής ακόμη ηλικίας, να «ακούει» την έκπληξή του, τον θυμό του, τον στοχασμό του. Αμα δεν συνομιλήσεις με τον διπλανό, πώς θα υποψιαστείς τη ναζιάρα, άμα τε και απειλητική, ελκυστική και ταυτόχρονα σκοτεινή ζωή; Αμα δεν παγιώσεις τον λόγο πώς θα συνομιλήσεις; Αμα δεν αναμετρηθείς με την αγωνία σου (για εξεύρεση ενός νοήματος, τουλάχιστον) πώς θα υποδεχτείς τον άλλο, τον «ξένο», ακόμη και τους μικρούς δαίμονες που κατατρύχουν την κάθε προσωπικότητα, πριν ακόμη από την επικράτηση του ορθού λόγου;

Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι ακόμη η ποίηση συντρέχει την εκφραστική ανησυχία των νέων (η ποίηση: αυτή η γήινη υπέρβαση)

«Κρεμιέμαι από την αγωνία μου… /

Υπνοβατώ ενστικτωδώς σε ξένες συνειδήσεις…/

Η παλίρροια των λεκτικών φραγμών,/

Προάγει την έλλειψη ερείσματος…/

Αέναη παλινδρόμηση στα έγκατα ενός φλεγόμενου οίστρου… /

…Αντίκρυ με τη σάπια όψη…/

Και σε διαπερνά τοξικά…/

Πουλημένες ψευδαισθήσεις, που αποπροσανατολίζουν…

Αυτό που δεν θα δεις ποτέ…/

Εδώ, το σκοτάδι δε νικιέται…/

Ορκισμένος αντίπαλος…/

…Κρύψου στην ανώδυνη ασφάλεια της πλάνης…/

Ματωμένες αλήθειες λιμνάζουν σε υγρούς διαδρόμους-αδιέξοδους…/

Τώρα γέννα μια νέα ιδέα!

– Για να κρατηθείς εκ νέου…» («Κρυπτόγραμμα»).

Από τύχη έπεσαν στην αντίληψή μου τα ωραία αυτά ποιήματα [και ακόμη τρία – τέσσερα]. Από ό,τι κατάλαβα η ποιήτρια δεν έχει προχωρήσει σε έκδοση των ποιημάτων της -αυτό μου φαίνεται υγιές σε πρώτη ανάγνωση [σε πρώτο άκουσμα].

Μέσα από την απαισιόδοξη ματιά αναβρύζει μια γλυκύτητα για τη δημιουργία, για την ανασκαφή στα μύχια, για την εξόρυξη πολύτιμων μετάλλων [σκέψεων].

Εστω και ασυνείδητα, το ψυχικό τραύλισμα γίνεται εθνικό -και ας είναι άυλοι σήμερα οι τόποι, ας μη δίνεται σημασία στο γενέθλιο ρίζωμα. Ο ποιητής, θέλει δεν θέλει, θα μιλήσει [για] τον τόπο του, τον χρόνο του -και ας είναι αυτά η γη και η αιωνιότητα.

«Οι σκέψεις είναι δρόμος…/

Πάλλονται οι φλέβες του νου…/

Γνώριμη συστολή λεκτικής ακαμψίας…/

Ο καθρέφτης μου… Εκεί πάντα…» («Για όλα όσα δεν είπα»)

Ευχάριστες, πάντα, τέτοιες αναγνώσεις, ειδικά όταν κρατιέται το μέτρο· λείπουν αποστάξεις βέβαια, αλλά αυτό είναι ένα μεγαλύτερο ζήτημα, που αφορά σχεδόν όλους τους ποιητές τούτης της χώρας. Λέει η νεαρή ποιήτρια ότι «οι σκέψεις είναι δρόμος» και επίσης «οι σκέψεις είναι ο δρόμος». Νομίζω ξέρω πού βαδίζει, εννοώ ξέρω ότι βαδίζει καλά.