Η επιστολή και η δεξιά ιδεολογία

Mε κάθε τρόπο προσπαθούν να κουκουλώσουν οι της Νέας Δημοκρατίας το σκάνδαλο [διότι πρόκειται περί μεγάλου σκανδάλου] με την επιστολή της προέδρου της ΟΝΝΕΔ Πεντέλης, γέμουσα ρατσιστικών και αλλοφρόνων σχολίων και πεποιθήσεων. Πιο πολύ αγωνιούν να καλυφθεί [να ξεχαστεί] το γεγονός οι δημοσιογράφοι των πρωινών ζωνών που απροκάλυπτα δηλώνουν την υποστήριξή τους, παντί τρόπω και «σθένει», στην κυβέρνηση της Δεξιάς -ή μήπως να την αποκαλούμε φιλελεύθερη κυβέρνηση; Αλλά πώς είναι δυνατόν με τέτοια στελέχη; Και μάλιστα στελέχη νεαρά; Φανταζόμαστε τι γίνεται σε μεγαλύτερες ηλικίες, που κουβαλάνε και τραυματικές εμπειρίες και έχουν εμποτιστεί με ρεβανσιστικά αισθήματα.

Δεν είναι λοιπόν ακραία εκδήλωση ενός μεμονωμένου στελέχους, διακατεχόμενου από μίσος για τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Και πώς γίνεται; Οσοι καταλαμβάνουν ηγετικές θέσεις δεν περνάνε από κάποιες δοκιμασίες; Είναι ικανοί οι υποψήφιοι γι’ αυτές τις θέσεις να αντεπεξέλθουν στις αρχές και τις αξίες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας; Εάν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας είναι επικίνδυνο για τη δημοκρατία κόμμα, κάτι σαν «μπάτε σκύλοι αλέστε…».

Εάν όμως περνάνε από δοκιμασίες, τότε είναι ακόμη χειρότερα για το εν λόγω κόμμα διότι αποδεικνύεται ότι ουδείς ενδιαφέρεται πραγματικά για τους θεσμούς και για το μέτρον που απαιτείται ώστε ένα κόμμα να συμμετέχει στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Είναι πιθανό επίσης η πλειονότητα των στελεχών αλλά και των οπαδών του κόμματος να εμφορείται από διεστραμμένες ιδεολογικά ιδέες.

Μην παιδευόμαστε. Είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες ότι η ακροδεξιά δεν παρεισφρέει απλώς στον κορμό της Δεξιάς, αλλά είναι κομμάτι από τον κορμό αυτό και απλώς μερικές φορές το κύριο κόμμα κάνει τα στραβά μάτια αλλά και χρησιμοποιεί «εύστροφα» τα ακροδεξιά στοιχεία. Γι’ αυτό και φαντάζει ανάγκη να αναδεικνύεται συνεχώς το θέμα αυτό, ακριβώς διότι είναι θέμα ουσίας [υπαρξιακό για τη Νέα Δημοκρατία] και όχι ένα ακραίο φαινόμενο μιας υστερικής νεαρής. Να προσεχτεί μήπως η υστερία έχει εισβάλει στον νου και τη συμπεριφορά πολλών της φιλελεύθερης παράταξης. Και ίσως είναι καιρός, εάν η Νέα Δημοκρατία θέλει να είναι ό,τι πρεσβεύει [σωφροσύνη π.χ. η πίστη στους δημοκρατικούς θεσμούς] να αποβάλει αυτά τα στοιχεία και να το κάνει αυτό γνωστό στην ελληνική κοινωνία.

Εχει ενδιαφέρον [και αισθητικό!] πώς ξινίζουν τα μούτρα οι πρωινοί εκπομπάρχες, όταν κάποιος από τους «συνομιλητές» τούς θυμίζει -δικαίως- το δυσάρεστο αυτό γεγονός. «Ελάτε τώρα, αντιδρούν, πάει αυτό ξεχάστηκε· συνέβη, έγινε η παραίτηση, θα γίνει και μια έρευνα -πάμε γι’ άλλα»· κάπως έτσι. Αλλά είναι πολύ πιο σοβαρό το θέμα και οφείλει η αντιπολίτευση, μείζων και ελάσσων, να τους το θυμίζουν, να τους θυμίζουν ποιοι πραγματικά είναι και από ποια «ιδεολογία» διέπονται πολλά από τα στελέχη τους. Διαφορετικά «εξευρωπαϊσμός» γιοκ -και επίσης η ελληνική κοινωνία δεν θα μπορέσει να κάνει βήματα μπροστά, προς την ηπιότητα του δημοκρατικού πολιτεύματος, την ποικιλία του και την ευρυχωρία του, το άνοιγμα προς το διαφορετικό και λοιπά.