Εξαλλος, στην τηλεφωνική γραμμή, ο αναγνώστης Γ.Ο. με την απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αναστολών Πειραιά στην αίτηση αναστολής της ποινής του Ευθύμη Γιαννουσάκη για την υπόθεση «Noor One», παρότι απορρίφθηκε -και αυτό διότι η απόφαση ελήφθη με πλειοψηφία τρία-δύο. Είναι δυνατόν, λέει οργισμένος, να υπάρχουν, δύο μάλιστα, δικαστές που θέλουν ένας καταδικασμένος σε δις ισόβια να πάει σπίτι του;
Τι μυαλό κουβαλάνε οι άνθρωποι; Δεν καταλαβαίνουν ότι η στάση τους περιφρονεί και αποδιαρθρώνει το λαϊκό αίσθημα δικαιοσύνης και κατ’ επέκτασιν την ίδια τη δημοκρατία;
Και την ίδια ώρα -συνεχίζει ακάθεκτος- να κρατάνε στη φυλακή μια νέα επιστήμονα χωρίς κανένα επιβαρυντικό στοιχείο, μόνο και μόνο επειδή έχει σχέση με κάποιον που κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και που αθωώθηκε;! «Εννοείτε την Ηριάννα, προφανώς».
«Βεβαίως και εννοώ την Ηριάννα αλλά και τον Περικλή, στην αίτηση των οποίων για αναστολή εκτέλεσης της πρωτόδικης ποινής των δεκατριών χρόνων, το Πενταμελές Εφετείο Αθήνας έλαβε αρνητική απόφαση, έστω και με πλειοψηφία τρία-δύο. Μα τι σόι δικαιοσύνη είναι αυτή; Δεν αισχύνονται; Δεν έχουν αίσθηση του δικαίου;».
«Τουλάχιστον -λέω με τη σειρά μου- σ’ αυτήν την απόφαση υπήρξαν δύο δικαστές που μειοψήφησαν, υποστηρίζοντας το δίκαιο των δύο κρατουμένων». «Σ’ αυτούς αξίζει έπαινος- αντιδρά άμεσα· ήθελα, όμως, να τονίσω ότι με τέτοιες αποφάσεις κλονίζεται το δημοκρατικό φρόνημα των πολιτών και η Δικαιοσύνη χάνει την αξιοπιστία και ανεξαρτησία της». «Θέλετε να πείτε -παρεμβαίνω- ότι οι ανώτατοι λειτουργοί δέχονται έξωθεν πιέσεις, ότι οι αποφάσεις τους επηρεάζονται από εξωγενείς παράγοντες;».
«Ο νοών νοείτω, αγαπητέ, αλλά ώς εδώ. Ηθελα κάπως να εκφράσω την οργή μου γι’ αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας, διότι θεωρώ ότι πλήττεται βάναυσα το δημοκρατικό πολίτευμα με τέτοιες δικαστικές αποφάσεις… Δυστυχώς, σπανίζουν πια οι Τερτσέτηδες και οι Πολυζωίδηδες, οι φάροι αυτοί της αντίστασης σε “ανώτερες” εντολές, οι άτεγκτοι και οι γενναίοι, οι “πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες” όπως θα τους ήθελε ο Καβάφης.
Και πρέπει να ξέρετε -συνεχίζει με έντονο ύφος- ότι και οι δυο τους ανήκαν σε άλλο χώρο απ’ αυτόν του Κολοκοτρώνη· παρ’ όλα αυτά δεν εννόησαν σε καμία στιγμή να χρησιμοποιήσουν τη θέση τους για να υπηρετήσουν την “ιδεολογία” τους ή σκοτεινές αλλά και φανερές πολιτικές σκοπιμότητες». Μικρή παύση και από τους δυο μας. «Σ’ ευχαριστώ που με άκουσες, αγαπητέ». Κλείνει η γραμμή.
Αμήχανος κρατάω για αρκετή ώρα το «νεκρό» ακουστικό στο χέρι. Σκέφτομαι ότι υπάρχουν ακόμη πολίτες που κρίνουν τα κακώς κείμενα και ας μην τους δίνεται η δυνατότητα να εκφραστούν, ότι υπάρχει υψηλό λαϊκό αίσθημα δικαιοσύνης, ότι δεν μπορούν συνέχεια να μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια και οι δικαστές μας οφείλουν να το έχουν πάντα αυτό στο μυαλό τους, γιατί και αυτοί κρίνονται, από αλάθητο συνήθως, έστω και ενστικτωδώς, κριτήριο.
Εχουν δοθεί αναστολές σε καθείρξεις 23 και 15 χρόνων (δομημένα ομόλογα, ληστές με Καλάσνικοφ κ.λπ.). Τώρα;
