efsyn.gr , Γιώργος Σταματόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Δεν είναι κομψό, μάλιστα θα έλεγα είναι οχληρό και άχαρο (και οιονεί αντιεπαγγελματικό) να κρίνεις τα γραπτά συναδέλφων τα οποία, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς, οφείλεις πάντα να σέβεσαι· ομολογώ ότι αρέσκομαι να διαβάζω τέτοια γραπτά όταν η «φιλοσοφία» τους είναι τελείως διαφορετική απ’ αυτήν που έχω επιλέξει για τη δική μου «γωνία».

Παραθέτω ευθύς αμέσως απόσπασμα από γραπτό συναδέλφου στην εφημερίδα «Καθημερινή», τον οποίο παρακολουθώ με ενδιαφέρον χρόνια τώρα – και άλλοτε με εκνευρίζει (αλλά δεν φταίει αυτός) και άλλοτε με κάνει να πικροχαμογελώ ακόμη κι όταν δεν μπορεί να κρύψει το μένος του για αντιπάλους του θεωρητικούς (δικαίωμά του να κατακτήσει όποιαν πνευματική κορυφή επιθυμεί ή νομίζει ότι μπορεί να κατορθώσει).

Ιδού: «Γιαγιά έγινε, όπως διαβάζω, η Τασία Χριστοδουλοπούλου και, φυσικά, ο τοκετός έγινε σε ιδιωτικό μαιευτήριο, διότι, ως γνωστόν, αριστεροί είμαστε και όχι κορόιδα. Συγχαρητήρια, να τους ζήσει, να το χαίρονται κ.λπ. Ομως η χαρμόσυνη είδηση υπονοεί κάτι που κάνει το αίμα (το δικό μου) να παγώνει: για να γίνει γιαγιά η Τασία, σημαίνει ότι είναι και μητέρα! Ομολογώ ότι δεν το είχα ποτέ φανταστεί…».

Ομολογώ με τη σειρά μου ότι ουδέποτε είχα φανταστεί πως ένας καλλιεργημένος άνθρωπος, όσο εμπαθής και είρων κι αν είναι, θα μπορούσε να ξεχάσει τους καλούς τρόπους της επικοινωνίας και τη σημαντικότητα της δημοκρατικής διαδικασίας και να ξεπέσει τόσο ατσούμπαλα σε επικίνδυνες εκφράσεις που υπονοούν ολοκληρωτική νοοτροπία και ασέβεια προς τον συνάνθρωπο (είτε κυλλός είναι αυτός είτε χωλός είτε δυσειδής είτε οποιοδήποτε «αντιαισθητικό» κουσούρι φέρων).

Αντιλαμβάνομαι ότι πρέπει να βγαίνει η «χολή» κάπου κάπου ώστε να αποβάλλει ο οργανισμός το φορτίο που δεν μπορεί να χωνέψει· άλλο αυτό και εντελώς αντίθετο να συνοδεύεται η ηρωική έξοδος της χολής από τα σκοτεινά σημεία του εγκεφάλου – και δυστυχώς δεν μπορεί να σώσει τη μεγάλη αυτή αντινομία η όποια αγγλοσαξονική ή άλλη παιδεία· ως γνωστόν όση παιδεία κι αν αποκτήσει κάποιος δεν αρκεί να αντιπαλέψει το μέσα κτήνος (τις ανέλεγκτες ορμές και τα βαθιά σκοτάδια).

Θα μπορούσε να αρκεστεί ο συνάδελφος στην πρώτη πρόταση του σημειώματος, με την οποία, ομολογώ, συμφωνώ: αριστερός και ιδιωτικό νοσοκομείο δεν πολυπάει… Εξάλλου τι σόι δημόσια υγεία έχουμε και είμαστε μάλλον υπερήφανοι γι’ αυτήν. Το να του παγώνει, όμως, το αίμα (του ίδιου μόνο, ευτυχώς) επειδή δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μία κυρία θα μπορούσε να είναι μητέρα (ό,τι πιο «ιερό» για μια οποιαδήποτε γυναίκα: η μητρότητα), ε, ξεπερνά την ειρωνεία και τη δηκτικότητα και γίνεται ύβρις – και μάλιστα ολοκληρωτικής κοπής (και δομής). Τέτοια φαινόμενα στηλιτεύονται από τον οποιονδήποτε αγωνίζεται για τη διατήρηση της ειρήνης και της δημοκρατίας -η κατακλείς είναι και η αφορμή του σημερινού σημειώματος· με δυσφορία, είναι αλήθεια.