Ενα σπίτι είναι φιλόξενο όταν υπάρχει αγάπη και ομόνοια στην οικογένεια. Φιλοξενία απλόχερη, γενναιόδωρη. Βυθιστήκαμε σε μια τέτοια φιλοξενία το Σάββατο σε μια εξοχή των Αθηνών (!), στην Ανθούσα. Πραγματικό χωριό. Μέρα ηλιόλουστη και πράσινα γύρω τα βουνά (χαμηλά).
Αμνός εκ Καρδίτσης, τσίπουρο (διπλά αποσταγμένο) εκ Τυρνάβου, οίνος ερυθρός από τη βόρεια Εύβοια, τυριά χωριάτικα· ευωχία και ευωδιές.
Γεμάτες οι κορομηλιές με απίστευτα νόστιμους καρπούς. Βγαίνεις στο μπαλκόνι και οι καρποί είναι εκεί, δίπλα σου· απλά απλώνεις το χέρι σου και τους γεύεσαι. Ροδακινιές στο πεζοδρόμιο [«εταίρες» σύμφωνα με μια έκφραση συνεργάτη της «Εφ.Συν.» (Χ. Ναξάκης, «Η εταίρα αχλαδιά»)] με ροδισμένους (υποπορφυρούς) στρογγυλούς καρπούς. Τα βερίκοκα ανώριμα, αυτό, όμως, ουδόλως εμπόδιζε τη Σταυρούλα να τα απολαμβάνει μασώντας τα σαν κατσικάκι· μούδιαζε το στόμα όλων στη θέα…
Σπαρμένος με τριφύλλι ο κήπος, γεμάτος με καρέκλες και τραπέζια, που όλο και απλώνονταν καθώς συνεχώς έρχονταν γνωστοί και φίλοι. Ακούραστοι οικοδεσπότες ο Θωμάς και η Νικολίτσα, η Αννούλα, ο Ξενοφών (τεχνίτης-ψήστης, καθώς και η σύζυγός του). Ο ήχος από εκείνη τη στιγμή κουρντιζόμενες κιθάρες συναγωνιζόταν σε μελωδία τα κελαηδήματα των πουλιών, ενισχυόμενος από ένα δροσερό αεράκι που βούιζε στις γύρω πλαγιές.
Συνάδελφος από το «Εθνος» κίνησε το συναίσθημα όλων άδοντας Θεοδωράκη – Χατζιδάκι – Σαββόπουλο, δημοτικά, παλιά ελαφρά κ.ά. Ο ίδιος ο Θωμάς, κατόπιν έντονων πιέσεων της ομήγυρης, μας θύμισε παλιές μεγάλες επιτυχίες (του)· ποιητές απάγγελλαν στιβαρούς δημοτικούς στίχους και τραγουδούσαν χαρούμενοι.
Πάνε και οι δίαιτες, πάει και η αποχή απ’ το αλκοόλ. Ε, με τέτοια φιλοξενία, τόση τρυφερότητα και ευθυμία πώς να ελέγξεις τα μικρά πάθη; Επιπλέον, πώς θα στέκεσαι στο τραπέζι; Να χαλάσεις και την παρέα; Ε, όχι δα!
Μικρές, αντιμνημονιακές στιγμές, ανθρώπινες και ειλικρινείς· όλος ο (νοηματικός) πλούτος σε λίγα τετραγωνικά σπαρμένα με τριφύλλι. Ο χορός ήταν εσωτερικός ετούτη τη φορά, ισάξιος, όμως, το ‘νιωθες, με τις ελεύθερες κινήσεις των σωμάτων. Ως και ο συνήθως βραδύκαυστος Νάκος συμμετείχε σε τούτη την κρυφή όρχηση.
Είναι από τις στιγμές που δεν θέλεις να χάσουν την εκρηξιγένειά τους, που επιθυμείς την επιμήκυνση του χρόνου, που διαπληκτίζεσαι με τον ίδιο τον χρόνο (πόσο λίγος είναι ο μπαγάσας ενίοτε).
Ιδού το βάρος (υπαρκτό) της φιλίας, της συγγένειας, της αίσθησης του ανήκειν, και του ριζώματος. Ιδού η νεότης και η φρεσκάδα των δεκαετιών που κουβαλούσαμε οι περισσότεροι. Στριφογυρίζει ασταμάτητα μέσα μας η φωτιά και το φως τού «εδώ, να, αυτοί είμαστε» και όχι τι εγκαθιστούν οι πολλοί στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους. Το παρελθόν δεν διαγράφεται· παντού τα ίχνη στην παρέα, στη μουσική, στους καρπούς των δέντρων.
Η ευτυχία δεν εξαρτάται από τον αβυσσαλέο, λυσσαλέο αγώνα για επικράτηση επί του άλλου, για κοινωνική αναρρίχηση, εξουσία και λοιπά, αλλά από τη θερμή ακτινοβολία της καθημερινότητας. Φώτιζε τα πρόσωπα των οικοδεσποτών τούτη η ακτινοβολία – και σιγά σιγά πέρναγε και στα πρόσωπα των (τυχερών) συνδαιτυμόνων…
