Η εμπορική συμφωνία Mercosur υπεγράφη. Ως δέλεαρ ανακοινώθηκε το ποσόν των 45 δισ. για ενίσχυση των αγροτών. Η πάγια τακτική των επιδοτήσεων των «επωφελούμενων» εκάστοτε ομάδων συνεχίζεται (λες και η Ε.Ε. είναι ΜΚΟ με στόχο τη φιλανθρωπία, αν όχι το φιλοδώρημα σε επαίτες), ενώ ακούγονται επιφωνήματα περί «νέας εποχής»: Με την αναγγελία εξοπλισμών – και μάλιστα της Γερμανίας. Με την ανακοίνωση διάλυσης του ΝΑΤΟ, αν οι ΗΠΑ μπουν στη Γριλανδία. Με την ανησυχία για το Διεθνές Δίκαιο, όταν μισό αιώνα τώρα το έχουν καταπατήσει οι Τούρκοι στην Κύπρο και το ΝΑΤΟ στην τέως Γιουγκοσλαβία. Από τα επιφωνήματα απουσιάζει -με εξαιρέσεις- η φωνή κατά της εισβολής των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, γιατί οι Ευρωπαίοι φίλοι αποτάσσουν δικτάτορες, αλλά όχι τα πετρέλαιά τους.
Η συμφωνία Mercosur βρίσκει τον Λούλα αντί για τον Μπολσονάρο επικεφαλής της Βραζιλίας των BRICS, του αντίπαλου δέους της Δύσης, που δεν είναι ούτε ενιαία ούτε Δύση ακριβώς. Γιατί απωθώντας το μεταπολεμικό όραμα του Ντε Γκολ και του Βίλι Μπραντ για μιαν Ευρώπη του Ουγκό και του Τολστόι, του Νίτσε, του Μπαλζάκ και του Ντοστογιέφσκι, διάλεξε την Ουκρανία έναντι της Ρωσίας, η οποία μετά τον Ψυχρό Πόλεμο είχε ζητήσει να γίνει κομμάτι της, και αν είχε γίνει αυτό, μπορεί η ρωσική εισβολή να είχε αποφευχθεί.
Η γεωπολιτική διάσταση της συμφωνίας μοιάζει να αποκτά μια σημασία αντίστασης απέναντι στους δασμούς του Τραμπ. Φτάνει όμως αυτό; Οταν, όπως προκύπτει από έρευνες (Heinrich Boell Stiftung), διακυβεύεται η ποιότητα της ζωής με την αλλαγή της χρήσης γης (με την αποψίλωση των δασών για να έχουμε μπριζόλες Αργεντινής), τη διατροφική επισφάλεια, τη χρήση φυτοφαρμάκων που υποσκάπτουν τη βιώσιμη ανάπτυξη, θεμέλιο λίθο των διακηρύξεών της;
Στη στάση της Γαλλίας και των άλλων χωρών που ψήφισαν αρνητικά έπαιξαν ρόλο οι αγροτικές κινητοποιήσεις που έφτασαν μέχρι το Ευρωκοινοβούλιο. Το γαλλικό σύνθημα «Η Μερκοσούρ επιορκεί ενάντια στις δικές μας κουλτούρες», αν διαβάσουμε τη λέξη «κουλτούρα» με τη διπλή της σημασία, της καλλιέργειας της γης και του πνεύματος, λέει τη μισή αλήθεια: Η άλλη μισή είναι ότι με τη συμφωνία επωφελούνται κυρίως οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, αν τελικά δεν τους προλάβει η αεικίνητη Κίνα, για να ξεφορτωθούν το ρυπογόνο τους εμπόρευμα φορτώνοντάς το σε ευάλωτους πληθυσμούς της Nότιας Αμερικής, που επιβαρύνονται και από τα αγροτικά τους προϊόντα, τα πασπαλισμένα με τοξικές ουσίες.
Και η ελληνική κυβέρνηση; Αβουλη και μοιραία πορεύεται ερήμην των κινητοποιήσεων. Διαθέτει όντως εγγυήσεις προστασίας από την άνιση συμφωνία που υποσκάπτει σοβαρά την ελληνική παραγωγή, όταν αφήνει ανεξέλεγκτα τα τοξικά τουρκικά προϊόντα, δεν προστατεύει από την πειρατική αλίευση τη θάλασσά μας, δεν απαγορεύει τις συλλήβδην «ελληνοποιήσεις» ζώων, με πρόσφατη παράπλευρη απώλεια τη σφαγή περίπου 400.000 λόγω ευλογιάς αιγοπροβάτων;
Ετσι, δεν στάθηκε τουλάχιστον κοντά στη φίλη Γαλλία. Αν σκεφτούμε μάλιστα ότι η Γαλλία διαλέγει να υποστηρίξει τον πρωτογενή τομέα της ενώ θα μπορούσε να κερδίσει όπως η Γερμανία από τα αυτοκίνητά της. Στα Ραφάλ μαζί και στον πρωτογενή τομέα χώρια;
