Θέληση για ζωή

Είναι προφανές ότι όσοι «παίρνουμε τη διαπραγμάτευση στα χέρια μας» (σύνθημα των εν Ελλάδι διαδηλωτών, διότι και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες γίνονται ανάλογες κινητοποιήσεις), όλοι εμείς λοιπόν είναι απίθανο να μη γνωρίζουμε το 47σέλιδο έγγραφο με τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης στους «εταίρους», οι οποίοι όμως το πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων. Εάν δεν έχουμε διαβάσει το εν λόγω έγγραφο, διαδηλώνουμε σαν γουρούνια σε σακιά. Παναπεί συμφωνούμε με τον έντιμο ή ρεαλιστικό συμβιβασμό και απαιτούμε το έγγραφο να γίνει αποδεκτό.

Τώρα, αν μας έχουν διαφύγει τίποτα υποσημειώσεις που δεν είναι και τόσο φιλολαϊκές, ε, δεν πειράζει· τι να κάνουμε, να πεθάνουμε;

Είναι έτσι τα πράγματα; Υποθέτω πως όχι· ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν το περιεχόμενο, διότι τούτο προέκυψε χωρίς καμία συζήτηση με τον λαό (τον έρμο τούτο λαό), χωρίς διαβούλευση· δεν ζητήθηκε η έγκριση του λαού. Αρα, ξαναϋποθέτω, αλλού πρέπει να αναζητηθούν τα αίτια που οδηγούν χιλιάδες πολίτες να δηλώσουν την υποστήριξή τους στην κυβέρνηση· στην πληγωμένη αξιοπρέπεια πρωτίστως, στην ανάγκη να ουρλιάξουμε ότι δεν είμαστε υπόδουλοι, ότι η χώρα δεν είναι προτεκτοράτο, ότι τέλος πάντων οι λαοί δεν είναι πρόβατα επί σφαγήν.

Οταν ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους δεν χρειάζονται αναλύσεις ή αναζήτηση αιτίων και δεν είναι δυνατόν (γιατί;) να γνωρίζει όλες τις κυβερνητικές προτάσεις. Ναι, αλλά με το φιλότιμο και το θυμικό επέρχεται μεγαλύτερη σύγχυση, περισσότερο σκοτάδι. (Το φιλότιμο δεν φτάνει για να πάει κανείς μπροστά…). Χρειάζεται να συμμετέχουμε με ενέργεια, ενάργεια και αποφασιστικότητα (ενστάσεις, αντιρρήσεις, αμφισβήτηση) στις αποφάσεις της κυβέρνησης που κρίνουν καθοριστικά την τύχη, το μέλλον της χώρας.

Είμαστε σε θέση να πετύχουμε κάτι τέτοιο; Οχι, ασφαλώς, και σ’ αυτό φταίμε και οι ίδιοι και, κυρίως, η κυβέρνηση, διότι δεν μας επιτρέπεται κάτι τέτοιο, διότι οι άνθρωποί της δεν είναι σε στενή επαφή με την κοινωνία, με τον δοκιμαζόμενο, χειμαζόμενο κόσμο της εργασίας και της περιφέρειας.

Είναι όλα τούτα απόρροια του ελλείμματος δημοκρατίας, φαινόμενα της κατ’ επίφασιν, παρδαλής δημοκρατίας στην οποία βεβαίως ομνύουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Οι διαδηλώσεις είναι μια ελάχιστη ένδειξη ότι αναζητούμε κάποια δημοκρατία και είναι ενθαρρυντικό το ότι γίνονται, όση αδαημοσύνη κι αν τις δέρνει.

Είναι μια αχτίδα, μια ανάσα, ένα μήνυμα ότι δεν καθεύδει σύμπασα η κοινωνία. Είναι, επιτρέψτε μου, μια κατάφαση προς τη ζωή, θέληση για ζωή, όσο κι αν πνιγόμαστε από την πίεση και τη φτώχεια, από δυσκολίες που φαίνονται αξεπέραστες (δεν είναι).

Το βασικό ένστικτο όλων (η θέληση για ζωή) δεν έχει εξαφανιστεί ακόμη, μόνο αυτό δεν μπορούν να εξαφανίσουν τα γουρούνια του καπιταλισμού. Τέλος, τι ‘ναι αυτό που το λένε (άμεση) δημοκρατία; Ελα, ντε. Πάντως δεν έχει σχέση με σενάριο καταστροφής, με βράχια και λοιπές αντιπολιτευτικές αρλούμπες. Εχει να κάνει με τη συμμετοχή της κοινωνίας στο υπάρχον πολιτικό σύστημα· κάτι τέτοιο είναι ανύπαρκτο.

Στη χάραξη πολιτικής, έστω υπ’ αυτούς τους ασφυκτικούς όρους, που θα υπερασπίζεται τους ασθενείς, εκεί παίζεται τώρα η διαπραγμάτευση, στην πρόκληση ρωγμών στο τείχος του τέρατος που λέμε καπιταλισμό. Ναι, λοιπόν, στις διαδηλώσεις παρά την γκρίνια…