Χωρισμένοι με παιδιά…

Οταν παντρεύτηκαν οι γονείς μου ήταν πολύ μικροί και οι δύο. Η μητέρα μου δεν είχε βγει ακόμα από την εφηβεία, ο πατέρας μου μόλις είχε ενηλικιωθεί. Πίσω απ’ αυτόν τον νεανικό γάμο δεν κρυβότανε ούτε κανένα δράμα του στιλ «Εμεινε έγκυος και παντρευτήκανε», ούτε ακολούθησαν τη μόδα της παλιάς εποχής να παντρεύονται μικροί. Απλά ερωτευτήκανε, λυσσάξανε να παντρευτούν – οι περισσότεροι άνθρωποι εκείνη την εποχή δεν κάνανε σχέσεις όπως γίνεται σήμερα- απλά παντρευόντουσαν…

Εννέα ακριβώς μήνες παρά τέσσερις μέρες από τον γάμο γεννήθηκα εγώ. Αυτό δεν ξέρω βέβαια αν ήταν για το καλό ή όχι της κοινωνίας, πάντως έτσι έγινε…

Οταν ήμουν περίπου τριών, για λόγους που δεν αφορούν τους αναγνώστες, χωρίσανε. Δεν χωρίσανε με κανέναν δραματικό τρόπο, αλλά τότε οι άνθρωποι δεν χωρίζανε κιόλας τόσο εύκολα όσο σήμερα. Προτιμούσαν να ακολουθούν την παλιά θεωρία «Κάνε υπομονή, μη διαλύεις τον γάμο σου τόσο εύκολα, έχεις κι ένα παιδί να μεγαλώσεις» και μετά καταστρέφανε τη ζωή τους μια και οι άνθρωποι συνήθως δεν αλλάζουν χαρακτήρες, απλώς με τα χρόνια μαθαίνουν να τους κρύβουν πιο εύκολα και βέβαια κατέστρεφαν τη ζωή τους και ο κόσμος νόμιζε πως είχαν μια ωραία οικογένεια…

Χρόνια μετά έμαθα πως η μητέρα μου είπε στον πατέρα μου, όταν χωρίζανε, πως θα με κρατούσε εκείνη, ότι δεν ήθελε ούτε δραχμή για την ανατροφή μου, αλλά όταν έφτανα τα 20 μη διανοηθεί να της πει πως δεν του άρεσε ο τρόπος που με μεγάλωσε…

Ετσι κι αλλιώς την αγαπάω πολύ, αλλά με αυτό της έβγαλα το καπέλο…

Τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι τώρα άλλαξαν πολλά, αλλά δεν άλλαξαν και τα πάντα. Μερικά πράγματα έμειναν τραγικά ίδια. Διαλυμένες οικογένειες, γονείς που αμελούσαν να δώσουν έστω και μια δραχμή για το μεγάλωμα των παιδιών, ενώ ήξεραν ότι η άλλη πλευρά είχε πρόβλημα οικονομικό, γονείς που προσπαθούσαν ο καθένας να πάρει τα παιδιά με το μέρος του, κατηγορώντας τον άλλο γονιό, παιδιά που το εκμεταλλεύονταν αυτό με ουσιαστικές συνέπειες στην ανατροφή τους και πολλά άλλα…

Ποτέ κανείς δεν ξέρει τι γίνεται σε μια οικογένεια. Ακόμα και ο καλύτερος νόμος μπορεί να κάνει και λάθος σε ποιον επιλέγει να δώσει την επιμέλεια των παιδιών…

Εγώ ήμουνα από τους «άτυχους», γιατί οι δικοί μου δεν μου έδωσαν ποτέ την ευκαιρία «να εκμεταλλευτώ» κάτι τέτοιες καταστάσεις. Ακόμα κι ο πατέρας μου, που είχε άλλα αρνητικά ως πατέρας, πρέπει να ομολογήσω πως σε αυτό ήταν άψογος.

Τη φράση όμως «Θα το κρατήσω εγώ και δεν θέλω δραχμή» μού έφερε στο μυαλό το χθεσινό ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» γι’ αυτούς που βγαίνουν στο διαδίκτυο και βρίζουν τους δικαστές που τους έκαναν να χάσουν την επιμέλεια των παιδιών…

Η απελευθέρωση της γυναίκας δεν έχει μόνο δικαιώματα, έχει και υποχρεώσεις. Και οι δύο έχουν υποχρέωση απέναντι στο παιδί τους, αλλά όταν ο ένας είναι γαϊδούρι, ο άλλος πρέπει να ξέρει χωρίζοντας και παίρνοντας το παιδί πως ενδεχομένως να μην μπορεί να βασιστεί στη βοήθεια του άλλου…

Και επιπλέον, όσο κι αν προσωπικά θεωρώ πως τα παιδιά χρειάζονται τη μάνα τους ώς μια ηλικία, και βέβαια όσο χρήσιμος και να είναι ο πατέρας σε αρκετές περιπτώσεις… τι να πω τώρα, ας το πω κομψά! Υπάρχει πάντα και το παράδειγμα της Μήδειας, όπως και η ταινία «Κράμερ εναντίον Κράμερ»…

Εννοείται πως όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν επ’ ουδενί πως συμφωνώ με αυτούς που βγαίνουν στο διαδίκτυο και βρίζουν τους δικαστές επειδή έχασαν την επιμέλεια των παιδιών τους…