Από το Σάββατο 16 έως την Πέμπτη 21 Οκτωβρίου του 1971 στην Περσία, στο Ιράν, πάνω στην ιστορική Περσέπολη, εορτάστηκαν τα δυόμισι χιλιάδες χρόνια της περσικής μοναρχίας…
Στην αρχαία πόλη είχαν στηθεί υπερπολυτελείς σκηνές για κάθε καλεσμένο, όπου κάθε μία από αυτές είχε τη σημαία του κράτους του καλεσμένου. Βασιλιάδες, πρόεδροι δημοκρατίας και άλλοι μεγαλόσχημοι, είχαν ο καθένας τη δική του σκηνή και βέβαια στο κέντρο όλου αυτού, την πιο μεγάλη και πολυτελή σκηνή την είχε ο ίδιος ο σάχης -ναι, ο γνωστός σάχης με το άσχημο φινάλε. Μάλιστα, σ’ αυτή τη σκηνή παρετέθη στις 14 Οκτωβρίου ένα φοβερό δείπνο με 140 καλεσμένους. Τα φαγητά γι’ αυτό το περίφημο γεύμα είχαν έρθει απευθείας από το Μαξίμ στο Παρίσι…
Φυσικά σε κάτι τέτοια το κιτς είναι πάντα καλεσμένο και ιδιαίτερα αγαπητό. Ετσι, καλεσμένοι τότε ήταν εκεί στρατιώτες της Περσίας από τους μηδικούς πολέμους έως τον Μεσαίωνα και μέχρι σήμερα, που παρέλαυναν, ενώ κάποια στιγμή στο στιλ του «Ηχος και Φως» έγινε και αναπαράσταση της πυρπόλησης της πόλης από τον Μέγα Αλέξανδρο…
Φανταστείτε λοιπόν την ιστορική αρχαία Περσέπολη, τα ερείπιά της δηλαδή, τις υπερπολυτελείς έως και κακόγουστες μεγάλες σκηνές όπου έμεναν όλοι αυτοί, την τεράστια σκηνή του σάχη, το ανφάν γκατέ στους 140 καλεσμένους και τα φαγητά που μόλις είχαν έρθει από το Μαξίμ στο Παρίσι, τους σερβιτόρους να τρέχουν λαχανιασμένοι, τα τραλαλά με τις παρελάσεις και ξαφνικά, σε ένα από τα τραπέζια, ο πρίγκιπας Βερνάρδος, σύζυγος της βασίλισσας της Ολλανδίας γύρισε και εξέφρασε την απορία του να πει κανείς, την έκπληξή του ή μήπως και το παράπονό του, στον Δούκα του Εδιμβούργου πρίγκιπα της Ελλάδος και της Αγγλίας και σύζυγο της βασίλισσας Ελισάβετ, Φίλιππο, γιατί μόνο οι δυο τους δεν είχαν μεταξύ τους μια κυρία…
Ο πρίγκιπας Φίλιππος -Θεός σχωρέσ’ την ψυχή του- γύρισε και του απάντησε «BUT WE ARE THE ONLY MALE QUEENS AT THE TABLE» «μα είμαστε οι μόνοι άνδρες βασίλισσες στο τραπέζι»…
Είναι δύσκολο να μεταφραστεί ακριβώς η σημασία αυτής της φράσης, αλλά σίγουρα μπορεί κανείς να θαυμάσει το εντελώς ακομπλεξάριστο του χαρακτήρα του Φιλίππου. Δεν είναι εύκολο για έναν παραδοσιακό άνδρα μιας πιο παλιάς εποχής να αποδεχτεί και να περπατήσει όλη του τη ζωή -μέχρι τα 100, ε;- με αυτό τον τίτλο. Του «male queen»…
Για πολλούς λόγους αξίζει κανείς να μελετήσει τη ζωή του και για πολλούς λόγους αξίζει κανείς να τον εκτιμήσει. Φαντάζομαι ότι και για κάποιους άλλους λόγους μπορεί και να μην τον εκτιμήσει…
Αλλά τουλάχιστον γι’ αυτό τον λόγο μπορεί κανείς να υποκλιθεί και να τον πει, αν μη τι άλλο, ΑΚΟΜΠΛΕΞΑΡΙΣΤΟ.
