Η καίρια σημασία του πολιτισμού

Εκείνο που δεν έχει προσεχθεί στην Ελλάδα είναι ο πολιτισμός της, αυτός ο μακραίωνος και ασυνείδητος ίσως τρόπος που κάνει την Ελλάδα να υπάρχει ακόμη. Εννοείται ότι δεν υπονοείται ο τεχνικός και τεχνολογικός πολιτισμός, αλλά αυτός της κάθε μέρας. Οποιος νιώθει αυτάρκης και έχει πειστεί ότι η παράδοση κάνει τον άνθρωπο του μέλλοντος, αυτός και είναι ο άνθρωπος του μέλλοντος· όχι οι στρατηγοί του, όχι οι πρωθυπουργοί του, όχι οι πολιτικοί του και, βεβαίως, όχι η αριστερή ιδεολογία των διανοουμένων της χώρας.

Αυτό που [δια]σώζει τούτη τη χώρα είναι η νεκρότης και όχι η ζωντανή της παρουσία -και όχι μόνο σήμερα αλλά εδώ και πολλούς αιώνες. Δεν έχουμε φανταστεί τι θα κάναμε, ποιοι θα ήμασταν χωρίς τον Ομηρο, τον Αρχίλοχο, τον Ιππώνακτα, τους τραγικούς και λοιπούς -ας μην επεκταθούμε. Αυτό είναι το μεγάλο αμάρτημα της κυβερνώσας Αριστεράς: αντί να εγκύψει σε αυτά τα κείμενα και να προσανατολίσει την παιδεία στη με δροσερό [και κριτικό] μάτι ορώσα αρχαιοελληνική γραμματεία, γοητεύτηκε από τη «δύναμη» και τη «μαγεία» της εξουσίας και ούτε καν πέρασε από το μυαλό των διανοητών της ότι έχουμε πλούτο εδώ, ότι χωρίς αυτούς [τους προγόνους] άλλη θα ήταν η ροή του δυτικού πολιτισμού.

Δεν σεβάστηκε η Αριστερά [δεν κατάλαβε ίσως] το μεγαλείο της αρχής της φιλοσοφίας και του λόγου, όπως τα ενστερνίστηκε και τα ανήγαγε στα καθ’ αυτούς η γερμανική, η γαλλική, η αμερικανική σκέψη. Θα πει κανείς ότι ο υλικοτεχνικός σημερινός πολιτισμός δεν επιτρέπει στους μεγάλους ποιητές και συγγραφείς να έχουν κοινωνικό, παρεμβατικό ρόλο· ουδείς ενδιαφέρεται για τη ζωή τους και το έργο τους. Ο δυτικός όμως πολιτισμός εκεί βασίστηκε για να ορθοποδήσει και να βρει ένα νόημα, τόσο στα δικαιώματα, όσο και στο δίκαιο και στην ελευθερία -στη δημοκρατία πα’ να πει. Χωρίς τους αρχαίους [Ελληνες αλλά και Ρωμαίους] ούτε Αναγέννηση θα υφίστατο ούτε Διαφωτισμός [πώς, αλήθεια, ακούγεται αυτό;].

Ενα Μέγαρο Μουσικής και μια Λυρική Σκηνή [και τα δύο αγνοούνται ή είναι απρόσιτα στον διαιώνιο λαϊκό πολιτισμό] απομακρύνουν, αντί να ελκύσουν, τον Ελληνα από τη συμμετοχή του στην τέχνη, που είναι ό,τι ανώτερο εμφανίστηκε στο είδος ή που το είδος [το ανθρώπινο, μην ξεχνιόμαστε!] ανακάλυψε. Συμμετοχή στην τέχνη σημαίνει ότι ο κάθε άνθρωπος δικαιούται να είναι παρών στην πρωτοπορία και την ανίχνευση των σκοτεινών σημείων του μύχιου, που ταλαιπωρεί τον καθένα [μας].

Υπάρχουν, το θέλουμε είτε όχι, γενετικά ίχνη στον πολιτισμό και αυτά τυχαίνει να είναι [τα περισσότερα] ελληνικά· αυτό το γνωρίζουν άπαντες, μόνο εμείς φαινόμαστε να το αγνοούμε. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι είμαστε τεμπέληδες [οκνηροί στο πνεύμα] και ανίκανοι να διαχειριστούμε την όποια ελευθερία μπορούμε να κατακτήσουμε ή να δούμε. Βεβαίως και δεν φταίει γι’ αυτό η Αριστερά, ελπίζαμε, όμως, να προσεγγίσει το φλέγον για την ιστορία των λαών θέμα του πολιτισμού με πιο ζεστό μάτι· αντ’ αυτού, βιώνουμε την άρνηση του μύχιου ελληνικού πολιτισμού και αρκούμεθα σε εξυπνακισμούς πανεπιστημιακών, που γράφοντας δυο αφοριστικές κουβέντες, νομίζουν ότι παρεμβαίνουν στην πολιτική. Εκεί καταντήσαμε.