ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ συμβιβάζομαι. Η ασχήμια με πονάει.., υπογράμμιζε ο σπουδαίος Χιλιανός και παγκόσμιος [αντι]ποιητής Νικανόρ Πάρα, που πέθανε τέτοια εποχή πριν από τέσσερα χρόνια σε ηλικία 104 ετών. Η συλλογή του «Ποιήματα και αντιποιήματα» (1954) αποτέλεσε επανάσταση στα ισπανικά γράμματα. Ασκούσε δριμεία κριτική στους «δήθεν κομμουνιστές ποιητές», δηλώνοντας αριστερός αναρχικών αποκλίσεων και αμετανόητος αντισταλινικός. Ιδού δεινό δείγμα:
ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ Η άνοδος του ψωμιού δημιουργεί νέα άνοδο του/ ψωμιού./ Η άνοδος των ενοικίων/ αμέσως προκαλεί το διπλασιασμό των ενοικίων./ Η άνοδος των ενδυμάτων/ οδηγεί σε νέα άνοδο των ενδυμάτων./ Αδυσώπητα/ στριφογυρίζουμε σ’ έναν φαύλο κύκλο./ Μες στο κλουβί έχεις τροφή./ Λίγη, ωστόσο, έχεις./ Εξω απ’ αυτό έχεις μονάχα απέραντη ελευθερία.
ΓΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ το ξαναλέω/ οι προνύμφες είναι θεές/ οι πεταλούδες είναι άνθη σε αέναη κίνηση/ χαλασμένα δόντια/ δόντια που θρύβουν/ στην εποχή ανήκω του βωβού σινεμά./ Το γαμήσι είναι πράξη λογοτεχνική.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟΠΟΣΗ Είτε το θέλουμε είτε όχι/ έχουμε μόνο τρεις εναλλακτικές:/ Το χτες, το παρόν και το αύριο.// Και ούτε καν τρεις/ γιατί όπως λέει ο φιλόσοφος/ το χτες είναι χτες/ μας ανήκει μονάχα σαν ανάμνηση:/ Από το τριαντάφυλλο που ξεφυλλίστηκε/ δεν μπορείς να του πάρεις άλλο πέταλο.// Τα χαρτιά για να παίξουμε/ είναι μονάχα δύο:/ Το παρόν και η μέρα η αυριανή./ Και ούτε καν δύο./ Γιατί είναι γεγονός καλά καθορισμένο/ πως το παρόν δεν υπάρχει/ παρά στο μέτρο που γίνεται παρελθόν/ και ήδη πέρασε…/ όπως η νιότη.// Εν περιλήψει/ μόνο μας απομένει το αύριο:/ Υψώνω κι εγώ το ποτήρι μου/ γι’ αυτή τη μέρα που ποτέ δε φτάνει/ μα που είναι το μοναδικό/ απ’ όλα που στ’ αλήθεια διαθέτουμε.
ΟΙ ΝΕΟΙ ΓΡΑΦΟΥΝ ό,τι θέλουν/ στο ύφος που τους φαίνεται καλύτερο/ πάρα πολύ κύλησε αίμα κάτω απ’ τις γέφυρες/ για να εμμένουμε στην πίστη –έτσι πιστεύω–/ πως μία μόνον είναι η σωστή οδός:/ Στην ποίηση τα πάντα επιτρέπονται.
ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΣ αποποείσαι τον εαυτό σου/ μόνο κυκλικά μπορεί κανείς να διαλογιστεί/ βλέπει κανείς μόνον αυτό που επιθυμεί να δει/ μια γέννηση δεν επιλύει τίποτε/ αναγνωρίζω ότι τρέχουνε τα δάκρυά μου./ Μια γέννηση δεν επιλύει τίποτε/ μόνον ο θάνατος λέει την αλήθεια/ ακόμα και η ποίηση δεν πείθει./ Διδασκόμεθα ότι ο χώρος δεν υπάρχει/ διδασκόμεθα ότι ο χρόνος δεν υπάρχει/ όπως και να ’χει όμως το πράγμα/ το γήρας είναι τετελεσμένο γεγονός./ Ας λέει η επιστήμη ό,τι θέλει./ Μου φέρνει ύπνο η ανάγνωση των ποιημάτων μου/ κι ωστόσο έχουνε γραφτεί με αίμα.
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ Απαγορεύεται το προσεύχεσθαι, το πταρνίζεσθαι/ το πτύειν, το εγκωμιάζειν, το γονυπετείν/ το λατρεύειν, το ωρύεσθαι, το αποχρέμπτεσθαι./ Εντός αυτού του περιβόλου απαγορεύεται το/ υπνώττειν/ το εμβολιάζειν, το ομιλείν, το αφορίζειν/ το εναρμονίζειν, το δραπετεύειν, το συλλαμβάνειν./ Αυστηρώς απαγορεύεται το τρέχειν/ απαγορεύεται το κάπνισμα και το γαμήσι.
