Ουγκάντα, Μεγαλέξανδρος και το κρίσιμο 14%

Ο αρχιστράτηγος και γιος του προέδρου της Ουγκάντας, Μουχούζι Καϊνερουγκάμπα –αν αποδίδω σωστά τον γλωσσοδέτη–, υπεβλήθη πρόσφατα σε εξέταση DNA που έδειξε πως τυγχάνει απόγονος του Μεγαλέξανδρου σε ποσοστό 14%. Τον ενθουσίασε το αποτέλεσμα και το πανηγύρισε δεόντως με αλλεπάλληλες αναρτήσεις στα σόσιαλ μίντια, στις οποίες επιφύλασσε ορφικούς ύμνους προς τον Μακεδόνα στρατηλάτη και την αρχαία Ελλάδα, σκιαγραφώντας ταυτοχρόνως με μελανά χρώματα την εξ ανατολών γείτονα. Αχρηστους χαρακτήρισε τους Τούρκους. Αδύναμους, απελπισμένους και διαβολικούς. «Δεν θα επιτρέψουμε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία να επανακάμψει στην Αφρική» διακήρυξε. Να πώς εξηγείται το ότι το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο δεν εκτείνεται ώς τις υποσαχάριες εσχατιές της Μαύρης Ηπείρου.

Χαρά απερίγραπτη, παράφορη ευφροσύνη έφερε στον Μουχούζι τούτο το κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητο 14%. Δεν δείχνει ολιγαρκής. Οχι! Αντιθέτως μοιάζει αρκούντως φιλοσοφημένος. Το να είσαι Ελληνας κατά το εν έβδομο μπορεί να σου βγει σε καλό. Το δράμα αρχίζει στις πυκνότερες αναλογίες. Ο,τι του φανεί του Λωλοστεφανή, λένε οι σοφοί απόγονοι του Αρχέλαου και του Φιλίππου, οι παρεπιδημούντες πέριξ της Καμπάλας. Ακριβώς το ίδιο ποσοστό, στο οποίο μένει κολλημένη η δημοσκοπική βελόνα του ΠΑΣΟΚ εδώ και μήνες, προκαλεί απανωτά ναυάγια στη Χαριλάου Τρικούπη.

Λειψές ελπίδες, μηδαμινές, για αναρρίχηση στην εξουσία μετατρέπουν σε φουρτουνιασμένο δελφινάριο το κόμμα της εξ αντανακλάσεως αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παρότι υψώνει στη διαπασών τους αντικυβερνητικούς τόνους, ο Νίκος Ανδρουλάκης πελαγοδρομεί στην κινούμενη άμμο των γκάλοπ, ενώ οι δελφίνοι επιδίδονται χαρίεντες σε φαντασμαγορικά άλματα στα ταραγμένα νερά. Διατείνονται πως θα νικήσουν τον Κούλη στις εκλογές έστω και με μια ψήφο διαφορά, αλλά δεν το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Οψιμος οπαδός της μετριοπαθούς ρήσης «όποιος γυρεύει τα πολλά χάνει και τα λίγα», ο επανακάμψας Αλέξιος βάζει τον πήχη χαμηλά με κίνδυνο να περάσει από κάτω.

Ο ονομαστός άλλοτε ένοικος του Μαξίμου στοχεύει να κερδίσει στο νήμα, όχι τον ακατονόμαστο πρωθυπουργό, αλλά τον κατά Χαριλάου Τρικούπη τελματοδρομούντα. Οι λοιποί επικεφαλής του κατακερματισμένου προοδευτικού τόξου ομνύουν στις συναινέσεις και τη συμπόρευση ως μόνη οδό για να ανατραπεί η επάρατος Δεξιά, κατά βάθος όμως ενδιαφέρονται για τα τυχόν μικροκέρδη που θα αποκομίσει το μαγαζάκι τους. «Αθλιοι παρ’ αθλίων δι’ αθλίων προς αθλίους» για να παραφράσουμε τον αναρχίζοντα Διογένη τον Κυνικό.

Σκοτάδια, ερέβη και σκάνδαλα σωρεύει στη χώρα εφτά χρόνια τώρα η επαχθής κυβέρνηση της Νου Δου, που μολαταύτα προηγείται σταθερά και με διαφορά στις μετρήσεις. Μεταφέρει τον πλούτο του τόπου στους λίγους έχοντες και κατέχοντες, αφού οι πολλοί ολισθοβατούν αμήχανοι και απέχοντες. Οι διαμαρτυρίες της οικτράς, αλλά δυναμικής μειοψηφίας βαφτίζονται οχλαγωγία από τους υπουργούς, που με νόμους και διατάγματα περιστέλλουν τις ελευθερίες και εντείνουν την καταστολή. Τρέμουν την αντίδραση των κατατρεγμένων γιατί ξέρουν πως, πολύ περισσότερο από την ανερμάτιστη αντιπολίτευση, κινδυνεύουν από την οργή του ασύνταχτου «όχλου» που μπορεί να μετατραπεί στα καλά καθούμενα σε λαό-τιμωρό…