Ακαμάτρες

ΕΙΣ ΤΑΣ ΟΔΟΥΣ τις οποίες αθλούμαι τα απογεύματα –ραχάτικο περπάτημα και ενίοτε αργόσυρτο τρέξιμο, αφού ουδείς με κυνηγά– λειτουργεί καντίνα ταμάμ για την καραντίνα. Σερβίρει πρόχειρα, πλην νοστιμότατα εδέσματα και συσκευασμένα αλκοολούχα, ήτοι μεταλλικά κουτάκια εγχώριας μικροζυθοποιίας, ατομικές μποτίλιες άκρατου οίνου και φιαλίδια-μινιατούρες λευκών και πολύχρωμων αποσταγμάτων. Σταματώ να ξαποστάσω συχνά. Και γεύομαι, εννοείται, τα take away –«για τον δρόμο», καταπώς επιμένει ο Μπαμπινιώτης– προϊόντα σε παρακείμενο παγκάκι, όπου συναντώ από καιρού εις καιρόν ομοιοπαθείς έγκλειστους γειτόνους, μαχαλόμαγκες και αλλοτινούς συμμαθητές.

ΣΗΜΕΙΩΝΩ ΤΟΥΣ ΚΩΔΙΚΟΥΣ «έξι – σωματική άσκηση» και «δύο – μετάβαση για προμήθεια αγαθών πρώτης ανάγκης» στο φυλλάδιο της ντροπής, οπότε μπορώ να τα πίνω απρόσκοπτα, υπό την αιγίδα του ασυναγώνιστου γλωσσολόγου και του αποσυνάγωγου ΦΕΚ. Τσούγκριζα τις άλλες με τον Παράσχο, όστις, εκτός από φίλος, τυγχάνει –ατυχώς για κείνον– αναγνώστης της στήλης. «Σκοινί-κορδόνι το πας τόσους μήνες με τις “Απογειώσεις” και τις “Προσγειώσεις”. Τσιγκουνεύεσαι τους τίτλους;» με αποστόμωσε στο έκτο πενηνταράκι. Οι αριθμήσεις με λατινικά και ελληνικά ψηφία, εδώ που τα λέμε, μπερδεύουν και μένα τον ίδιο. Του κάνω τη χάρη, λοιπόν, και από χθες προσθέτω επικεφαλίδες στον υπότιτλο «Ημερολόγια κορονοϊού», αν και η σημερινή ανήκει στη γνωστή επιστολογράφο μας, που ξαναχτυπά χρωματίζοντας τη μαυρίλα μας με ξεκαρδιστικούς στίχους. Ιδού:

ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ Βιώνουμ’ έναν πόλεμο με τον εχθρό αόρατο,/ που πανδημία έφερε και πρόβλημα θεόρατο./ Πετάει σε πόλεις και χωριά κι αυθαίρετα αλωνίζει/ μολύνει όποιους συναντά και το ΕΣΥ κλονίζει.// Αθέατος κυκλοφορεί δεν συναντά εμπόδια/ μας βρήκε απροετοίμαστους χωρίς πολεμοφόδια./ Με μάσκες πολεμάμε εμείς και μ’ αντισηπτικά/ κι εκείνος μ’ όπλα μυστικά, βαριά και φονικά.// Με κομμένη την ανάσα αναμένουμε εξελίξεις/ ευχόμαστε να ’ναι σαφείς κι ουχί ήξεις αφήξεις./ Τις προτροπές των ειδικών στο σπίτι να κλειστούμε/ οφείλουμε ν’ ακούσουμε και να τις σεβαστούμε.// Τις όποιες δυσκολίες μας φέρνει η πανδημία/ να αντιμετωπίσουμε όλοι με ψυχραιμία./ Τον εγκλεισμό τον δεύτερο ετούτη τη φορά/ να τον ιδούμε απ’ την καλή και εύθυμη πλευρά.// Τα κακά πολλές φορές φέρνουν και τα καλά/ κι αλλάζουν χαρακτήρες, συνήθειες και μυαλά./

ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΕΣ κι ακαμάτρες τώρα με την καραντίνα/ νυχθημερόν φορούν ποδιές/ και κάνουνε φασίνα.// Στην ντουλάπα οι κοκέτες φύλαξαν τα συνολάκια/ και μαγειρεύουν νόστιμα κι αφράτα γιουβαρλάκια./ Από τα ράφια οι έγκλειστοι βιβλία κατεβάζουν/ κι αφού τα ξεσκονίζουνε με πάθος τα διαβάζουν.// Με Τολστόι, Ντοστογιέφσκι, Κούντερα και Καζαντζάκη/ πετάνε στα σκουπίδια τ’ αγχολυτικό χαπάκι./ Και άμα βρούνε του Ψαθά το «Η Θέμις έχει κέφια»/ θα ξεχάσουν πως οφείλουν τις δόσεις για τον ΕΝΦΙΑ.// Κάποιοι γαμπροί και νύφες πετούν απ’ τη χαρά τους,/ αφού απαγορεύεται να ιδούν την πεθερά τους./ Την κρίση με υπομονή να διαχειριστούμε/ ώσπου να έρθει ο καιρός να εμβολιαστούμε. Μαρία Λιώτη, μία από τις ακαμάτρες.