Ομιλία Τραμπ και πρώτες εντυπώσεις

Παρακολουθούσαμε, με την παρέα, στο στέκι μας στα Εξάρχεια, τη «Μουριά», την πρώτη προεδρική ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ, μετά την ορκωμοσία του. Ομολογώ ότι την παρακολουθούσαμε με πολύ μεγάλη προσοχή αλλά και άλλη τόση ανησυχία. Διότι τα όσα εκστόμιζε, αλλά και με αυτό το ύφος -εντελώς μουσολινικό, με ολίγη από Περόν- που τα εκστόμιζε, ήταν αυτό που λέμε «πέραν του αναμενομένου».

Ανήκαν βέβαια στην Τραμπ-κουλτούρα, όπως τουλάχιστον έγινε αντιληπτή στην επίμονη, δεκαέξι μηνών, προεκλογική καμπάνια του· μια κουλτούρα που αποδίδει, πιστεύω, το αρκτικόλεξο WASP (White Anglo-Saxon Protestant – Λευκός Αγγλο-Σάξονας Προτεστάντης), αλλά, ειλικρινά, την πρώτη προεδρική εμφάνιση την περίμενα κάπως ηπιότερη.

Την άλλη μέρα, έφαγα το μισό πρωινό να διαβάζω, πάλι προσεκτικά, να υπογραμμίζω, με κόκκινο και με μαύρο, ολόκληρο το ένθετο για τον Τραμπ στην «Εφ.Συν.», αλλά και να δω πολλές αναρτήσεις στο Διαδίκτυο: στατιστικές, πίνακες, αναλογίες, συγκρίσεις, μήπως και φωτιστώ κάπως περισσότερο, να δω περίπου προς τα πού πάει το πράγμα.

Τότε κατάλαβα -και τότε ήταν που τρόμαξα- ότι δύο μέρες άκουγα τον Τραμπ, διάβαζα για τον Τραμπ και κρατούσα σημειώσεις.

Οχι από πολιτικό ή δημοσιογραφικό ενδιαφέρον. Οχι για να βγάλω κάποια, πρώτα, πολιτικά συμπεράσματα ή για να γράψω ένα άρθρο. Κατάλαβα -και τρόμαξα- ότι δεν μελετούσα απλώς ένα πολιτικό ζήτημα, σοβαρό ούτως ή άλλως για την από δω και πέρα πορεία της ανθρωπότητας.

Ενδόμυχα μελετούσα την πορεία και την εξέλιξη μιας αρρώστιας, μιας επιδημίας και προσπαθούσα, από αράδα σε αράδα, να δω αν υπάρχει και ποια μπορεί να είναι η θεραπεία σ’ αυτή την αρρώστια!

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι σε μια στατιστική λέξεων που χρησιμοποίησε ο Τραμπ στη 15λεπτη ομιλία του, πόσες φορές είπε λέξεις όπως: Αμερική, Αμερικανοί, πατριώτες κ.λπ. δημαγωγικά, δεν ανέφερε, ούτε μία φορά, τη λέξη υγεία…