Συζητούσαμε το Σάββατο -μεγάλη παρέα- στη «Μουριά» (όπου και συγκεντρώνουμε υπογραφές, να μην αλλάξει χρήση και να μείνει καφενείο και στέκι εξαρχειώτικο… πολυσυλλεκτικό, όπως είναι… 111 χρόνια τώρα, από το 1915). Συζητούσαμε λοιπόν περί πολέμου (πολύ) και ειρήνης (ελάχιστα, καθότι το ενδιαφέρον περί ειρήνης δεν πουλάει, εξ ου και θριαμβεύει ο ευπώλητος πόλεμος). Υποστήριζα ότι πρέπει να ξεχάσουμε κάποιες στερεότυπες διατυπώσεις που παραπέμπουν στο κακό παρελθόν, όπως: «αυτά θυμίζουν άλλες εποχές…» ή σε κάποιο αόριστο δυσοίωνο μέλλον: «και πού να δεις τι έρχεται!..».
Να τις ξεχάσουμε. Διότι το παρόν είναι τόσο απαίσιο, στυγνό, αποτροπιαστικό, που δεν έχει ανάγκη καμιάς συγκριτικής αναγωγής στο παρελθόν, καμιάς μαντεψιάς στο μέλλον, που χειρότερο δεν γίνεται. Αυτό, με ελάχιστες αναλαμπές ελπίδας, το βλέπουμε τουλάχιστον 18 χρόνια: από τη μεγάλη κρίση (παγκόσμια αυτή) του 2008 και μετά. Απλώς, συζούμε, συνυπάρχουμε με την κρίση -οικονομική, κοινωνική, πολιτική, αξιών, περιβαλλοντική, υγειονομική, προσφυγική, βάλτε μέσα και τον Covid-19, μεγάλο κεφάλαιο προς διερεύνηση αυτός, που αν ανοίξει ποτέ, να μου τρυπήσετε τη μύτη!-, ώστε έχουμε πάθει ένα είδος «μιθριδατισμού» κρίσης και συνείδησης: δεν μας πιάνουν τα διάφορα «δηλητήρια» που καταπίνουμε αμάσητα.
Μικρό δείγμα όλων αυτών των αναρίθμητων, ελάχιστο, υποδιαστολή, είναι η εκεχειρία του Σαββατοκύριακου, προκειμένου να ξεκινήσουν, μετά από… 38, νομίζω, προσπάθειες, οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ – Ιράν, με παρόντες/μεσολαβητές αξιωματούχους από Κατάρ και Πακιστάν, σε ελβετικό «τραπέζι», με σκοπό τη λήξη των μεταξύ τους εχθροπραξιών – ο πόλεμος είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, προηγούνται οι «εχθροπραξίες».
Τι συμβαίνει λοιπόν; Συμβαίνει ότι, ενώ ΗΠΑ και Ιράν προσπαθούν να βγάλουν τον πόλεμο από το στενό του Ορμούζ. Το Ισραήλ -παραλίγο να το ξεχάσουμε!- τον βάζει από το παράθυρο στον νότιο Λίβανο. Οπου την Κυριακή, που ξεκίνησαν οι διμερείς στην Ελβετία, η μηχανή Νετανιάχου… κατήγαγε 32 νεκρούς. Ετσι, για τα μάτια που λένε, να μην ξεχνιόμαστε!..
