Αισθητικής πατριωτισμού μέρος δεύτερον

Ας μείνουν σε άλλες σελίδες η διαπλοκή, οι διαπλεκόμενοι και τα όσα σχετικά είπαν στη Βουλή ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (πάντα, προ ημερησίας διατάξεως∙ φαίνεται ότι τα υψηλής ακροαματικότητας, τα διεγερτικά, λέγονται στη Βουλή προ ή εκτός ημερησίας διατάξεως∙ η ημερήσια διάταξη πρέπει να είναι κάτι μεταξύ παυσίπονου και υπνωτικού).

Αλλωστε, όπως είδα, η διαπλοκή χρονολογείται από το ’90∙ ως λέξη εννοείται, γιατί ως πράξη είναι αχρονολόγητη.

Ας επανέλθουμε, για λίγο ακόμα, στα χθεσινά, περί πατριωτισμού και της αισθητικής του, υπενθυμίζοντας ότι πρώτη φορά ετέθη θέμα αισθητικής του πατριωτισμού από την πρωθυπουργό της Βρετανίας Τερέζα Μέι, όταν διατύπωσε, απευθυνόμενη στους συνέδρους του Συντηρητικού Κόμματος, το σόφισμα (και είμαι, νομίζω, σαφής, διότι με τη λέξη «σόφισμα», εννοώ επινόηση…):

«Κάποιοι πολιτικοί και ορισμένοι αναλυτές θεωρούν τον πατριωτισμό του κοινού ακαλαίσθητο».

Επειδή λοιπόν ο πατριωτισμός (όποιος και αν είναι, καλαίσθητος ή ακαλαίσθητος) κινδυνεύει να παρερμηνευτεί με τον (μεταγενέστερο κατά ένα περίπου αιώνα) εθνικισμό, γι’ αυτό, ένας σπουδαίος, κατά τη γνώμη μου, πολιτικός (που υπηρέτησε τον πρώτο και πολεμήθηκε από τον δεύτερο), ο Ντε Γκωλ, διευκρίνισε κάποτε:

«Πατριωτισμός είναι όταν βάζεις πάνω απ’ όλα την αγάπη για τη χώρα σου. Εθνικισμός είναι όταν βάζεις πάνω απ’ όλα το μίσος για τις άλλες».

Ενώ ένας συμπατριώτης της κ. Μέι, ο Σάμιουελ Τζόνσον, μορφή των αγγλικών γραμμάτων τον 18ο αιώνα, έγραψε για τον «αναλώσιμο» πατριωτισμό (1775): «Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα».

Και κάτι δικό μας, ελληνικό: 1) Η λέξη είναι αντιδάνειο από τη γαλλική patriotism, ελαύνουσα από την ημέτερη (π.χ. Ξενοφών, Σοφοκλής) πατριώτης. Οχι όμως με τη σημερινή σημασία, του φιλόπατρι, αλλά με τη σημασία του συντοπίτη, του συμπατριώτη.

Στην αρχαιότητα, τους (σημερινούς) πατριώτες, τους ωραίους και γενναίους δηλαδή, τους έλεγαν πολίτες…