Παλιά μας τέχνη οι περί σκιάς διαμάχες

Περιμένοντας τη σωτήριο 24η Μαΐου, που το Γιούρογκρουπ θα πει τα δικά του κι εμείς θα τ’ ακούσουμε για να κάνουμε μια καινούργια αρχή ή να ξαναπιάσουμε το κουβάρι εκεί που τ’ αφήσαμε (η ελπίδα, ως γνωστόν, πεθαίνει πάντα τελευταία∙ το κακό είναι να έχει πεθάνει και να μην το έχεις πάρει πρέφα), είπα να κάνουμε, στο μεταξύ, ένα διαλειμματάκι και μια μικρή περιήγηση στον πολιτικό χώρο.

Αφορμή, μία αποστροφή της προέδρου του ΠΑΣΟΚ Φώφης Γεννηματά κατά την ομιλία της την προγραμματική διάσκεψη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, την Κυριακή στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Είπε η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, «ως μήνυμα προς τη Σεβαστουπόλεως» (Ποτάμι) (χθεσινή «Εφ. Συν.»): «ας μετρήσει τελικά ο καθένας το μπόι του, το καταμεσήμερο, και όχι με βάση τον ίσκιο του». Πρώτα πρώτα, έτσι και μόνο χάριν γούστου, το καταμεσήμερο ο ίσκιος δεν βγάζει το πραγματικό μπόι (ανάστημα), γνωστού όντως ότι η σκιά το μεσημέρι είναι η ελάχιστη.

Το θέμα της σκιάς, στη φυσική, τα μαθηματικά, τη φιλοσοφία (ο Πλάτωνας διέπρεψε σ’ αυτό), την τέχνη, αλλά και στο ευρύ φάσμα των συμβολισμών του είναι ανεξάντλητο. Και μόνο να παραθέσεις τις φράσεις που περιέχουν τη λέξη «σκιά» και τη σημασία καθεμιάς, ξεπερνάμε την 24η Μαΐου και πάμε και… εις ανώτερα (τώρα που χιλιάδες Ελληνόπουλα ξεκίνησαν τη μάχη των Πανελλαδικών∙ να είναι καλά και αυτά και οι γονείς τους).

Ομως αυτό που με φοβίζει (σκιάζει) περισσότερο είναι ότι οι Ελληνες πολιτικοί, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, τουλάχιστον σε μένα, με κάποιες φωτεινές ίσως εξαιρέσεις, δίνουν την αίσθηση ότι προτιμούν την ασφάλεια της σκιάς από την έκθεση στο φως και επιδίδονται σε σκιαμαχίες, αντί να δίνουν πραγματικές μάχες μπας και καταλάβουμε κι εμείς οι καψεροί, γιατί πληρώνουμε νοίκι για τη σκιά του γαϊδάρου…